ครั้งแรกที่ตั้งกระทู้ในพันทิปคะ หรือ อาจจะเป็นเพราะไม่รู้จะไประบายกับใคร เลยอยากระบายให้เพื่อนๆ ชาวพันทิปฟัง
เรื่องมีอยู่ว่า ... เค้าเป็นรักครั้งแรกค่ะ รักครั้งแรกของเราตอนอายุ 18 แต่ตอนนั้นเราสองคนไม่ได้อยู่ด้วยกัน เราเรียนอยู่ตปท และเค้าอยู่ไทย
ช่วงแรก ๆ ก็โอเค แต่ผ่านไปซักพัก เราก็ทะเลาะ เราเลิกกัน แล้วเวลาปิดเทอมเรามาเจอกันอีกก็ดีกัน เป็นแบบนี้อยู่หลายรอบ และพอเรากลับไปเรียนทุกครั้งก็จะมีเรื่องทะเลาะ ก็เลยรักๆ เลิก ๆ ค่ะ ปัญหาส่วนใหญ่คือเค้าไม่เชื่อใจเราค่ะ ว่าจะมีคนอื่น เพราะอยู่ไกลกัน ก็จะคอยจับผิดตลอด
แต่สำหรับ ตัวเค้าเองก็ค่อนข้างที่จะ จริงใจกับเราทุกอย่าง ซึ่งเค้าแสดงออกให้เห็นว่า จริงจังกับเราจริงๆ (ซึ่งก็ทางแม่เค้าก็ชอบเรามาก เคยส่งเราไปเรียนทำอาหาร ฯลฯ แล้วเค้าก็จะคอยเข้าข้างเรามากกว่าลูกชายเค้าค่ะ..) ตอนนั้นอายุ20 เค้าเคยบอกว่า ไว้ 30 แล้วค่อยแต่งงงานกันนะ แต่ถึงอย่างนั้นปีถัดมา เราก็เลิกกันจริงๆ เค้าบอกเลิก เค้าอ้างเหตุผลว่าเราไปมีคนอื่น ทั้งๆ ที่เราไม่มี (แต่มารู้ทีหลังว่า เค้าไม่อยากคบแบบ Long Distance มันทะเลาะกันบ่อย เค้าบอกไม่อยากเป็นแฟนกับคอมฯ ก็เลยหาเรื่องเลิก) ความรักครั้งนั้น รักมาก เจ็บมาก เราง้อเค้าอยู่เป็นเดือนๆ เค้าก็ไม่สนค่ะ จนเราผ่านไปซักพัก เรามีคนใหม่ ....
มาถึงตอนนี้ ระยะเวลา 10 ปีผ่านมาค่ะ ที่เราเจอกันแว๊บ ๆ บ้าง คุยกันบ้าง นัดเจอกันบ้าง รู้ว่าเค้ามีช่วงที่มีแฟนบ้าง ไม่มีแฟนบ้าง จนเรากลับมาเจอกันค่ะ เป็นช่วงที่เราเลิกกับแฟนเก่าและโสดมาสองปีกว่า เราก็คิดว่าพร้อมที่จะมีคนใหม่แล้ว แต่บังเอิญ เป็นเค้าอีกครั้งค่ะ แต่ครั้งนี้ .. ความรู้สึกมันไม่เหมือนเดิมค่ะ
รักครั้งแรก ตอนนั้นมันมีความรู้สึกว่ารัก อยู่มากมาย มีความตื่นเต้น และหลงใหล อาจจะเป็นเพราะตอนนี้เค้าเปลี่ยนไป เปลี่ยนไปในที่นี้คือ ภาพลักษณ์ การใช้ชีวิต และหลาย ๆ อย่าง มันเปลี่ยนไปอย่างกับฟ้า กับ ดิน และอาจจะเป็นเพราะเค้ามีความคิดใหม่ๆ ที่รู้สึกว่าไม่อยากสนใจอะไรแล้วนอกจาก การทำงาน สร้างตัว (คือเค้าออกจากบ้านมาใช้ชีวิตด้วยตัวเองค่ะ และมีธุรกิจตัวเอง)
ซึ้งใช้เวลากว่า2 เดือนที่เรา ตกลงกลับมาเป็น "แฟน" กัน แต่ทำไมเวลาเราอยู่ด้วย เรารู้สึกอึดอัดกับเค้าในหลาย ๆ เรื่อง มันมีเรื่องจุกจิกมากมาย ยิ่งช่วงแรก ๆ นี้แทบจะรับไม่ได้กับการที่เค้าเป็นเค้า(คนใหม่ที่เราไม่รู้จักมาก่อน) และความคิดต่าง ๆ ของเค้ามันแปลกแหวกแนวไปหมด ซึ่งมันขัดกับการใช้ชีวิตของเราค่ะ แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมาตั้งแต่กลับมาคบกัน เค้าก็พยายามปรับตัวหลาย ๆ อย่าง แล้วเค้าก็ยอมเราในหลาย ๆ เรื่องค่ะ นี่เค้าเดือนที่ 5 แล้ว เราก็มีความรู้สึกสับสนทุกวัน ว่าวันนี้อยากเลิก อีกวันโอเคแล้ว สลับไปแบบนี้ทุกวัน ซึ่งเราไม่เคยมีความรู้สึกนี้มาก่อนในชีวิต (ความรักครั้งนี้เป็นครั้งที่ 5)
ซึ่งเวลาเราไม่พอใจในความที่เค้าเป็นเค้า เราจะบอก "เลิก" เค้าทุกครั้งค่ะ (และเราก็ไม่เคยเป็นกับใครมาก่อน) เราว่าเราพูดเกิน 20 ครั้งแล้วค่ะ ซึ่งเรารุ้ว่ามันไม่ดีเลย แต่มันจะหลุดปากทุกครั้ง ซึ่งเค้าก็จะคอยบอกว่า อย่าพูดแบบนี้สิ แต่ไม่รู้มันออกมาจากจิตใต้สำนึกของเรารึเปล่า ที่อยากจะเลิกแต่ไม่กล้า และก็มีแพลนว่าจะหมั้นเร็วๆ นี้ค่ะ เนื่องจากเพราะ อายุเราที่เลข สามกว่า แล้วเพื่อที่ทางผู้ใหญ่จะได้ไม่เป็นห่วง เพราะเค้าเดินทางทำงานตปทบ่อยและชวนเราไปด้วยทุกครั้ง
เราคิดว่าเค้าเป็นคนที่ควรจะเป็นคนที่หยุดชีวิตด้วย เพราะเหตุผล คือ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้1. เค้ารับเราได้ในความที่เราเป็นเรา และยอมเกือบทุกอย่าง - เราต้องการให้ย้ายมาอยู่ด้วยถ้าแต่งงานกันค่ะ และเค้าโอเค
2. เค้าพยายามทำงานหนักมาก - ตอนนี้ทำสองงานพร้อมกัน เพื่อที่จะรีบมาขอ(แต่งงาน) แพลนว่าอีก สองปี
3. เค้าเป็นผู้ชายที่ไม่วอกแวก ไม่นอกใจค่ะ อันนี้ดูจากหลายๆอย่าง ตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน และจะเลือกเราก่อนเพื่อนเสมอ แต่จะเลือกงานก่อนเราเสมอเหมือนกันค่ะ
4. เค้ารักเรามากกว่าเรารักเค้าค่ะ
คือถามว่าข้อดึเค้าก็เยอะค่ะ แต่ข้อเสียเค้าทำให้เราหงุดหงิดใจทุกวันเหมือนกันค่ะ เหมือนกับเราต้องคอยจ้ำจี้จำไชเค้า หรือพูดออะไรซ้ำๆเป็นสิบๆรอบ ซึ่งบางอย่างคือสิ่งที่ต้องทำทุกวันแต่เค้าจะคิดเองว่าต้องทำไม่ได้ค่ะ เราต้องบอก เราก็เหนื่อยใจและหงุดหงิดใจค่ะ อีกเรื่องค่ะ คือเค้าไม่อยากมีลูก แต่เรารู้สึกว่าเราอยากจะมี (เค้าบอกว่าชีวิตเด็กเค้าไม่มีความสุข ไม่อยากให้ลูกเป็นเหมือนเค้า) มันเลยเป็นปัญหาที่รู้สึกว่า ขาดความอบอุ่น ถ้าจะมาเป็นครอบครัว ถึงเค้าจะบอกว่า ถ้าแต่งแล้วค่อยว่ากันค่ะ (เคยบอกไปว่าอยากมีลูก) แล้วเราก็เชื่อเรื่องการมีลูกตอนอายุมากเกิน 35 ไม่ดีค่ะ ซึ่งญาติหลายคนมีปัญหาเพราะท้องหลัง 30 บางคนใกล้ 40 ,มีปัญหาหลายอย่างมากค่ะ และมีภาวะแท้งหลายคน เราก็กลัว ว่าเวลาเราจะไม่พอ อีกไม่กี่ปีก็ 35 แล้ว
หลังจากที่อ่านมา ถ้าใครมีความเห็นยังไง ก็ตอบเค้ามากันได้นะคะ ถ้าเรื่องอ่านงง วกไปวนมาต้องขอโทษด้วยค่ะ เพราะอาจจะเขียนครั้งแรกอาจจะจัดระบบความคิดไม่ค่อยดี ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคอมเม้นท์นะคะ
ความรัก ที่ไม่ได้อยู่บนความรัก (หรือเปล่า?)
เรื่องมีอยู่ว่า ... เค้าเป็นรักครั้งแรกค่ะ รักครั้งแรกของเราตอนอายุ 18 แต่ตอนนั้นเราสองคนไม่ได้อยู่ด้วยกัน เราเรียนอยู่ตปท และเค้าอยู่ไทย
ช่วงแรก ๆ ก็โอเค แต่ผ่านไปซักพัก เราก็ทะเลาะ เราเลิกกัน แล้วเวลาปิดเทอมเรามาเจอกันอีกก็ดีกัน เป็นแบบนี้อยู่หลายรอบ และพอเรากลับไปเรียนทุกครั้งก็จะมีเรื่องทะเลาะ ก็เลยรักๆ เลิก ๆ ค่ะ ปัญหาส่วนใหญ่คือเค้าไม่เชื่อใจเราค่ะ ว่าจะมีคนอื่น เพราะอยู่ไกลกัน ก็จะคอยจับผิดตลอด
แต่สำหรับ ตัวเค้าเองก็ค่อนข้างที่จะ จริงใจกับเราทุกอย่าง ซึ่งเค้าแสดงออกให้เห็นว่า จริงจังกับเราจริงๆ (ซึ่งก็ทางแม่เค้าก็ชอบเรามาก เคยส่งเราไปเรียนทำอาหาร ฯลฯ แล้วเค้าก็จะคอยเข้าข้างเรามากกว่าลูกชายเค้าค่ะ..) ตอนนั้นอายุ20 เค้าเคยบอกว่า ไว้ 30 แล้วค่อยแต่งงงานกันนะ แต่ถึงอย่างนั้นปีถัดมา เราก็เลิกกันจริงๆ เค้าบอกเลิก เค้าอ้างเหตุผลว่าเราไปมีคนอื่น ทั้งๆ ที่เราไม่มี (แต่มารู้ทีหลังว่า เค้าไม่อยากคบแบบ Long Distance มันทะเลาะกันบ่อย เค้าบอกไม่อยากเป็นแฟนกับคอมฯ ก็เลยหาเรื่องเลิก) ความรักครั้งนั้น รักมาก เจ็บมาก เราง้อเค้าอยู่เป็นเดือนๆ เค้าก็ไม่สนค่ะ จนเราผ่านไปซักพัก เรามีคนใหม่ ....
มาถึงตอนนี้ ระยะเวลา 10 ปีผ่านมาค่ะ ที่เราเจอกันแว๊บ ๆ บ้าง คุยกันบ้าง นัดเจอกันบ้าง รู้ว่าเค้ามีช่วงที่มีแฟนบ้าง ไม่มีแฟนบ้าง จนเรากลับมาเจอกันค่ะ เป็นช่วงที่เราเลิกกับแฟนเก่าและโสดมาสองปีกว่า เราก็คิดว่าพร้อมที่จะมีคนใหม่แล้ว แต่บังเอิญ เป็นเค้าอีกครั้งค่ะ แต่ครั้งนี้ .. ความรู้สึกมันไม่เหมือนเดิมค่ะ
รักครั้งแรก ตอนนั้นมันมีความรู้สึกว่ารัก อยู่มากมาย มีความตื่นเต้น และหลงใหล อาจจะเป็นเพราะตอนนี้เค้าเปลี่ยนไป เปลี่ยนไปในที่นี้คือ ภาพลักษณ์ การใช้ชีวิต และหลาย ๆ อย่าง มันเปลี่ยนไปอย่างกับฟ้า กับ ดิน และอาจจะเป็นเพราะเค้ามีความคิดใหม่ๆ ที่รู้สึกว่าไม่อยากสนใจอะไรแล้วนอกจาก การทำงาน สร้างตัว (คือเค้าออกจากบ้านมาใช้ชีวิตด้วยตัวเองค่ะ และมีธุรกิจตัวเอง)
ซึ้งใช้เวลากว่า2 เดือนที่เรา ตกลงกลับมาเป็น "แฟน" กัน แต่ทำไมเวลาเราอยู่ด้วย เรารู้สึกอึดอัดกับเค้าในหลาย ๆ เรื่อง มันมีเรื่องจุกจิกมากมาย ยิ่งช่วงแรก ๆ นี้แทบจะรับไม่ได้กับการที่เค้าเป็นเค้า(คนใหม่ที่เราไม่รู้จักมาก่อน) และความคิดต่าง ๆ ของเค้ามันแปลกแหวกแนวไปหมด ซึ่งมันขัดกับการใช้ชีวิตของเราค่ะ แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมาตั้งแต่กลับมาคบกัน เค้าก็พยายามปรับตัวหลาย ๆ อย่าง แล้วเค้าก็ยอมเราในหลาย ๆ เรื่องค่ะ นี่เค้าเดือนที่ 5 แล้ว เราก็มีความรู้สึกสับสนทุกวัน ว่าวันนี้อยากเลิก อีกวันโอเคแล้ว สลับไปแบบนี้ทุกวัน ซึ่งเราไม่เคยมีความรู้สึกนี้มาก่อนในชีวิต (ความรักครั้งนี้เป็นครั้งที่ 5)
ซึ่งเวลาเราไม่พอใจในความที่เค้าเป็นเค้า เราจะบอก "เลิก" เค้าทุกครั้งค่ะ (และเราก็ไม่เคยเป็นกับใครมาก่อน) เราว่าเราพูดเกิน 20 ครั้งแล้วค่ะ ซึ่งเรารุ้ว่ามันไม่ดีเลย แต่มันจะหลุดปากทุกครั้ง ซึ่งเค้าก็จะคอยบอกว่า อย่าพูดแบบนี้สิ แต่ไม่รู้มันออกมาจากจิตใต้สำนึกของเรารึเปล่า ที่อยากจะเลิกแต่ไม่กล้า และก็มีแพลนว่าจะหมั้นเร็วๆ นี้ค่ะ เนื่องจากเพราะ อายุเราที่เลข สามกว่า แล้วเพื่อที่ทางผู้ใหญ่จะได้ไม่เป็นห่วง เพราะเค้าเดินทางทำงานตปทบ่อยและชวนเราไปด้วยทุกครั้ง
เราคิดว่าเค้าเป็นคนที่ควรจะเป็นคนที่หยุดชีวิตด้วย เพราะเหตุผล คือ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
คือถามว่าข้อดึเค้าก็เยอะค่ะ แต่ข้อเสียเค้าทำให้เราหงุดหงิดใจทุกวันเหมือนกันค่ะ เหมือนกับเราต้องคอยจ้ำจี้จำไชเค้า หรือพูดออะไรซ้ำๆเป็นสิบๆรอบ ซึ่งบางอย่างคือสิ่งที่ต้องทำทุกวันแต่เค้าจะคิดเองว่าต้องทำไม่ได้ค่ะ เราต้องบอก เราก็เหนื่อยใจและหงุดหงิดใจค่ะ อีกเรื่องค่ะ คือเค้าไม่อยากมีลูก แต่เรารู้สึกว่าเราอยากจะมี (เค้าบอกว่าชีวิตเด็กเค้าไม่มีความสุข ไม่อยากให้ลูกเป็นเหมือนเค้า) มันเลยเป็นปัญหาที่รู้สึกว่า ขาดความอบอุ่น ถ้าจะมาเป็นครอบครัว ถึงเค้าจะบอกว่า ถ้าแต่งแล้วค่อยว่ากันค่ะ (เคยบอกไปว่าอยากมีลูก) แล้วเราก็เชื่อเรื่องการมีลูกตอนอายุมากเกิน 35 ไม่ดีค่ะ ซึ่งญาติหลายคนมีปัญหาเพราะท้องหลัง 30 บางคนใกล้ 40 ,มีปัญหาหลายอย่างมากค่ะ และมีภาวะแท้งหลายคน เราก็กลัว ว่าเวลาเราจะไม่พอ อีกไม่กี่ปีก็ 35 แล้ว
หลังจากที่อ่านมา ถ้าใครมีความเห็นยังไง ก็ตอบเค้ามากันได้นะคะ ถ้าเรื่องอ่านงง วกไปวนมาต้องขอโทษด้วยค่ะ เพราะอาจจะเขียนครั้งแรกอาจจะจัดระบบความคิดไม่ค่อยดี ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคอมเม้นท์นะคะ