รักคนที่ไม่ควรรัก ควรไปต่อหรือพอแค่นี้

กำลังคุยกับคนๆนึงอยู่ ผญ แก่กว่าเรา3ปี เขาทำงานแล้วเมื่อไม่นานมานี้ ก่อนหน้านี้เราคุยกัน จนเรารู้สึกดีมากกับคนนี้ คุยกันซักพักเขาขอเลิกคุยกับเรา เพราะเขาเหนื่อยกับนิสัยเด็กของเราบวกกับตอนนั้นเขาทำโปรเจคจบจนยุ่งไม่มีเวลา เราเสียใจมาก จนติวหนังสือไม่รู้เรื่อง พอเช้ามาเขาก้มาขอโทษและบอกว่าพูดไปเพราะเหนื่อย ตอนนั้นเสียใจมาก แต่เราก้ไม่โกรธเขาเลย รู้สึกดีมากกว่า พอเขาทำเรื่องจบ เราสัญญาไว้ว่าจะไปหาเขา พอถึงวันที่เจอกัน เราดีใจมาก ทุกอย่างแฮปปี้มาก เวลาผ่านไปแต่ละวันที่อยู่ด้วยกัน มันทำให้เรารู้นิสัยเขามากขึ้น รู้ว่าทางบ้านเป็นยังไง เขาเป็นลูกคนโต เป็นเสาหลักครอบครัวเลยก้ว่าได้ เขาดูเป็นผู้ใหญ่มาก ต่างจากเราที่รู้สึกว่าเราเด็กมาก ไปไหนมาไหนด้วยกันคนก็จะทักว่าพี่น้องหรือแม่ลูกกัน ซึ่งเขาก้บอกว่าไม่ชอบเลยแบบนี้ มากับเราทีไรต้องเจอแต่เรื่องแย่ๆทุกที เขาเป็นคนพูดตรง จนบางครั้งก้อดน้อยใจไม่ได้ ตลอดเวลาที่อยู่กับเขาเราเกร็งมาก กลัวทำอะไรไปแล้วเขาไม่ถูกใจไปซะหมด บางครั้งถามคำถามไป ก้ได้ความเงียบกลับมา แม่เขาบอกว่าเขาเป็นคนเอาแต่ใจ เอาใจใครไม่เก่ง แม่เขาก้รู้แค่ว่าเราเป้นรุ่นน้อง เขาไม่เคยคบเด็กกว่า เราเองก้ไม่เคยคบคนแก่กว่า เราเอาใจเขายากมากทำอะไรก้ขัดตาเขาไปหมด จนรู้สึกว่าเรามาทำอะไรที่นี่ไม่น่ามาเลย เคยไปหาเขาเป็นคนแรกและไปไกลมากระยะทางเกือบพันกิโล เราลงทุนมาก กับคนนี้ เขาบอกกับเราเสมอ ว่าเราเป็นคนคุยแค่นี้น่ะ เขามีเราคนเดียวเราก้มีเขาคนเดียว เราเลยโอเค ยอมอยู่แบบนี้โดยไม่มีสถานะ หึงไม่ได้ หวงไม่ได้ เขาไม่ชอบให้จุกจิกเรื่องส่วนตัว เราวางตัวไม่ถูกเลย จนเขาอึดอัด วันก่อนกลับเราไปเที่ยวด้วยกัน เราเห็นเขาคุยโทรศัพท์ แต่ไม่กล้าถาม เพราะคิดว่าเขาคงไม่อยากให้ยุ่ง ตอนนั้นยอมรับว่าหึงเขา พอเขาถามเราก้บอกว่าไม่ได้เป็นอะไร ตอนนั้นแหละ เขาพูดบอกมาว่า เบื่อ จะไม่ทนแล้ว เราอึ้งมาก นี่เขาทนเรามาตลอดเลยหรอ ไม่เคยคิดเลยว่าเราทำให้เขาเป็นได้ขนาดนี้ เขาขอเลิกคุยกับเรา แต่เราเงียบพูดไม่ออก เราเดินร้องไห้ อึดอัดไม่ไหวแล้ว คิดอยู่ตลอดว่าต้องกลับให้เร็วที่สุด อยากออกไปจากตรงนี้ แต่ทำไม่ได้ รอเวลาถึงจะกลับไปขึ้นรถตามเวลา กลับถึงบ้านเขาเราคุยกันปกติ เรานั่งเงียบและเขาก้พูดขึ้นมาอีก ว่าเราเลิกคุยกันมั้ย เรากลั้นมาก อยากจะพูดออกไปมากว่าที่มาหาเพื่อให้เขาพูดแบบนี้กับเราหรอ เราไม่ไหวแล้ว น้ำตาที่เก็บไว้มันล้นออกมาหมด เราร้องจนสะอื้น ได้แต่ถามว่าทำไมเพราะอะไร เขาบอกว่า"เราเด็กเกินไป เราเป็นพี่น้องกันดีแล้ว" พี่น้องกันที่มีอะไรกันแล้วงี้หรอ เขาเงียบปล่อยให้เราร้อง ซักพักก้มากอดเรา มาปลอบ บอกว่าไม่เลิกคุยก้ได้แต่หยุดร้อง เราเสียใจมากที่ยอมคุยต่อเพราะสงสาร เราสมเพชตัวเองมาก ที่มาเรียกร้องเหมือนเด้กน้อยขี้แย เรายอมไปเองเพราะเหนื่อยเหมือนกัน ที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ สังคมที่ไม่ใช่บ้านตัวเอง ทุกอย่างมันคือครั้งแรกทั้งหมด ร้องไห้ตรงนั้นไม่หยุดเลย เขาเข้ามากอดและร้องไห้บอกเราว่าขอเวลาให้เขา ตอนนี้เขาเหนื่อยไม่อยากคิดอะไร แต่เราเข้าใจเขาน่ะ งานก้ต้องทำแล้วต้องมาเหนื่อยกับเราอีก เรามันไม่ได้เรื่องเลย อยากดูแลเขามากกว่านี้ ยิ่งใกล้เหมือนยิ่งไกล เขาไม่ยอมให้เราเข้าถึงเลย ตอนนั้นคิดว่าเราเองต้องไปแล้วจริงๆแหละ เราเข้ากันไม่ได้เลย เขาร้องไห้เพราะสงสารหรือไม่รู้เพราะอะไรแล้วบอกเราว่า ให้เราโตกว่านี้ได้มั้ยเขาเหนื่อย ไม่รู้จัดีใจหรือเสียใจดี นี่คือเขาอยากให้เราอยู่ใช่ไหม หรือเราคิดไปเอง เขาบอกอยากคุยไม่คุยก้แล้วแต่เรา แล้วก้บอกว่าขอโทษ และรู้สึกผิด ที่เขาทำเพร่ะแค่สงสารรึป่าวคะ ไม่ใช่ครั้งแรกที่เคยทำแบบนี้ เราควรทำไงดี แต่เรารักเขา และไม่อยากเห็นแก่ตัว เราควรคุยต่อ หรือพอได้แล้ว ตอนนี้คิดอะไรไม่ออกเลย ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง ช่วยแนะนำหน่อยคะ