ผมเป็นผู้ชายครับ อายุ 16 ปี
ผมเป็นคนอารมณ์ดีครับ พูดเก่ง พูดตลกออกทะลึ่งนิดๆ ไม่ชอบมีปัญหากับใคร
ช่วงนี้ผมมักจะมีปัญหากับเพื่อนบ่อยมาก
ส่วนมากผมมักจะมีปัญหาเรื่องว่าอคติกัน
จนผมถูกกดดันจนต้องเขวี้ยงข้าวเขวี้ยงใส่พื้น
บางคนก็คิดว่าผมเรียกร้องความสนใจ
(อันนี้แล้วแต่ใครจะคิด)
ตั้งแต่เปิดเทอมขึ้นม.5 มาผมได้ย้ายเข้าไปเล่นกับกลุ่มๆนึง(กลุ่มผู้หญิง)ในห้องของผม เพื่อนกลุ่มนี้ชอบอคติผม ว่าผม ติผมเรื่องเมื่อตอนม.4 ไม่มีวันไหนเลยที่เค้าจะไม่พูดอย่างนี้ใส่ผม เอะอะอะไรก็ด่าก็ว่า อุตส่าจะทำตัวดีๆช่วยเหลือให้แต่
(ตอนที่คนอื่นคุยกับมัน มันกลับมีอารมณ์คุยด้วย แต่พอผมจะถามอะไรนิดอะไรหน่อยกับมัน แต่มัน
!!!กลับทำหน้าทำอารมณ์ใส่ผม)
(บอกผมว่าให้ผมเริ่มต้นใหม่ แต่
!!!กลับพูดว่า อคติใส่ผมแถมชอบมองตาค้อนตาขวางใส่ผมอีก) จนผมกดดันและเก็บกดจนต้องเขวี้ยงข้าวเขวี้ยงของใส่พื้นอยู่หลายครั้ง บางครั้งก็ดุด่าว่ามันใส่รุนแรง
ผมจะเข้ากับเพื่อนกลุ่มไหนก็ไม่ค่อยได้ เพราะไม่ค่อยจะมีใครให้ความสำคัญกับผมเลย
ผมเป็นคนมีเพื่อนน้อยครับ
วันนี้เมื่อช่วงพักเที่ยง เพื่อนผมมันพูดอคติ
กับผมอีก คุยกันไปคุยกันมา มันกระชากผมตบหัวตบหน้าผมอีกคนก็ถีบผม
จนผมทนไม่ไหวผมตะโกนอย่างดัง
เลยหยิบปาก้อนหินใส่ ขว้างไม้ใส่ ล้มโต๊ะ
เตะของ ปาเศษอิฐใส่ แล้วมันก็วิ่งหนีผมกันครับ ผมตะโกนไปด้วยอาละวาดไปด้วยจนผมตะโกนบอกมันว่า "จะหนีไปไหน มา มา "
จนคนแถวนั้นได้ยินและเห็นผมกันพากันวิ่งหนีผมกันหมดเลย ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ไปที่ตัวผมเลยเพราะตอนนั้นผมถือแท่งเหล็กอยู่
พอผมสงบอารมณ์ได้ผมก็ร้องให้แล้วก็ทิ้งแท่งเหล็กลง จนมีเพื่อนคนอื่นเข้ามาปลอบผม
เช็ดน้ำตาให้ผม
(ผมเป็นเกย์ออกหนุ่มนะครับ)
เมื่อเทอม 2 ม.4 ผมก็อาละวาดแบบนี้ครับ
คือตอนนั้นผมกำลังนั่งทำงานอยู่ในห้องพระพุทธอยู่ ผมนั่งบ่นเรื่องอดีตของผมที่ผมทำอะไรไม่ดีกับคนอื่น จนมีเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะนกสองหัวไปบอกอริ
(คนร่วมห้องเป็นผู้หญิง)กับมันว่า
เมื่อกี้มันด่าเด้อ จนอริผมเดินมาเอาเรื่องกับผม จนผมเครียดและกดดันเลย อาละวาดใส่ในห้องล้มข้าวของล้มถีบเตะโต๊ะ และตะโกนด่ามันสารพัด จนไม่มีใครกล้าเข้านั่งใกล้กับผมเลย
พอผมสงบอารมณ์ได้ผมก็ร้องให้แต่ก็ยังดีที่มีเพื่อนสนิทของผมมาปลอบ
(อริคนนั้นอดีตเป็นเพื่อนผมครับสนิทกันมาก แต่พอมีเรื่องกันก็ผิดใจกันเลย แต่ปัจจุบันนี้ผมกับเขาก็กลับมาคืนดีกันแล้วครับแต่คือต่างคนต่างอยู่กันแล้ว)
เมื่อก่อนตอนม.4 ตอนที่ผมมีเรื่องกับเพื่อนสนิทของผมจากที่รักกันมากๆกลายเป็นคนเกลียดกันแล้ว และเกือบจะตบตีกันแล้ว
เวลาผมนึกถึงหน้าคนที่เคยมีเรื่องกับผม คนที่เขาเคยเกือบจะตบผม คนที่เคยทำให้ผมอาละวาดใส่ทีไร ผมจะทำหน้ากัดปากกัดฟันตลอด ทำตาขว้าง
บางครั้งก็เอามือทุบกำแพง บางครั้งก็เอามีดแทงต้นกล้วยเล่น บางครั้งถึงขนาดผมเผาพริกเผาเกลือสาปแช่งใาพวกมันอยู่เป็นประจำ ทำไปแล้วรู้สึกสะใจดี หัวเราะไปด้วย ทำแบบนี้เป็นประจำครับ
ถ้าผมมีอารมณ์แบบนี้ผมเสี่ยงที่จะเป็นบ้ามั้ยครับ???????
ถ้าผมมีอารมณ์แบบนี้ผมเสี่ยงที่จะเป็น "บ้า" มั้ยครับ?
ผมเป็นคนอารมณ์ดีครับ พูดเก่ง พูดตลกออกทะลึ่งนิดๆ ไม่ชอบมีปัญหากับใคร
ช่วงนี้ผมมักจะมีปัญหากับเพื่อนบ่อยมาก
ส่วนมากผมมักจะมีปัญหาเรื่องว่าอคติกัน
จนผมถูกกดดันจนต้องเขวี้ยงข้าวเขวี้ยงใส่พื้น
บางคนก็คิดว่าผมเรียกร้องความสนใจ
(อันนี้แล้วแต่ใครจะคิด)
ตั้งแต่เปิดเทอมขึ้นม.5 มาผมได้ย้ายเข้าไปเล่นกับกลุ่มๆนึง(กลุ่มผู้หญิง)ในห้องของผม เพื่อนกลุ่มนี้ชอบอคติผม ว่าผม ติผมเรื่องเมื่อตอนม.4 ไม่มีวันไหนเลยที่เค้าจะไม่พูดอย่างนี้ใส่ผม เอะอะอะไรก็ด่าก็ว่า อุตส่าจะทำตัวดีๆช่วยเหลือให้แต่
(ตอนที่คนอื่นคุยกับมัน มันกลับมีอารมณ์คุยด้วย แต่พอผมจะถามอะไรนิดอะไรหน่อยกับมัน แต่มัน
(บอกผมว่าให้ผมเริ่มต้นใหม่ แต่
ผมจะเข้ากับเพื่อนกลุ่มไหนก็ไม่ค่อยได้ เพราะไม่ค่อยจะมีใครให้ความสำคัญกับผมเลย
ผมเป็นคนมีเพื่อนน้อยครับ
วันนี้เมื่อช่วงพักเที่ยง เพื่อนผมมันพูดอคติ
กับผมอีก คุยกันไปคุยกันมา มันกระชากผมตบหัวตบหน้าผมอีกคนก็ถีบผม
จนผมทนไม่ไหวผมตะโกนอย่างดัง
เลยหยิบปาก้อนหินใส่ ขว้างไม้ใส่ ล้มโต๊ะ
เตะของ ปาเศษอิฐใส่ แล้วมันก็วิ่งหนีผมกันครับ ผมตะโกนไปด้วยอาละวาดไปด้วยจนผมตะโกนบอกมันว่า "จะหนีไปไหน มา มา "
จนคนแถวนั้นได้ยินและเห็นผมกันพากันวิ่งหนีผมกันหมดเลย ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ไปที่ตัวผมเลยเพราะตอนนั้นผมถือแท่งเหล็กอยู่
พอผมสงบอารมณ์ได้ผมก็ร้องให้แล้วก็ทิ้งแท่งเหล็กลง จนมีเพื่อนคนอื่นเข้ามาปลอบผม
เช็ดน้ำตาให้ผม
(ผมเป็นเกย์ออกหนุ่มนะครับ)
เมื่อเทอม 2 ม.4 ผมก็อาละวาดแบบนี้ครับ
คือตอนนั้นผมกำลังนั่งทำงานอยู่ในห้องพระพุทธอยู่ ผมนั่งบ่นเรื่องอดีตของผมที่ผมทำอะไรไม่ดีกับคนอื่น จนมีเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะนกสองหัวไปบอกอริ
(คนร่วมห้องเป็นผู้หญิง)กับมันว่า
เมื่อกี้มันด่าเด้อ จนอริผมเดินมาเอาเรื่องกับผม จนผมเครียดและกดดันเลย อาละวาดใส่ในห้องล้มข้าวของล้มถีบเตะโต๊ะ และตะโกนด่ามันสารพัด จนไม่มีใครกล้าเข้านั่งใกล้กับผมเลย
พอผมสงบอารมณ์ได้ผมก็ร้องให้แต่ก็ยังดีที่มีเพื่อนสนิทของผมมาปลอบ
(อริคนนั้นอดีตเป็นเพื่อนผมครับสนิทกันมาก แต่พอมีเรื่องกันก็ผิดใจกันเลย แต่ปัจจุบันนี้ผมกับเขาก็กลับมาคืนดีกันแล้วครับแต่คือต่างคนต่างอยู่กันแล้ว)
เมื่อก่อนตอนม.4 ตอนที่ผมมีเรื่องกับเพื่อนสนิทของผมจากที่รักกันมากๆกลายเป็นคนเกลียดกันแล้ว และเกือบจะตบตีกันแล้ว
เวลาผมนึกถึงหน้าคนที่เคยมีเรื่องกับผม คนที่เขาเคยเกือบจะตบผม คนที่เคยทำให้ผมอาละวาดใส่ทีไร ผมจะทำหน้ากัดปากกัดฟันตลอด ทำตาขว้าง
บางครั้งก็เอามือทุบกำแพง บางครั้งก็เอามีดแทงต้นกล้วยเล่น บางครั้งถึงขนาดผมเผาพริกเผาเกลือสาปแช่งใาพวกมันอยู่เป็นประจำ ทำไปแล้วรู้สึกสะใจดี หัวเราะไปด้วย ทำแบบนี้เป็นประจำครับ
ถ้าผมมีอารมณ์แบบนี้ผมเสี่ยงที่จะเป็นบ้ามั้ยครับ???????