แอบชอบรุ่นพี่ที่ทำงาน แต่ไม่กล้าบอก ToT

สวัสดีคะ นี่เป็นกระทู้แรกที่ฉันได้ตั้งขึ้น หากผิดพลาดยังไงก็ขออภัยด้วยนะคะ เริ่มกันเลยดีกว่า...ตอนเรียนมหาลัยฉันเคยมีแฟนอยู่คนนึง และฉันก็รักเค้ามากด้วย มากจนเค้าขอให้ทำอะไรฉันก็ทำให้เค้าได้ทุกอย่าง แต่แล้วรักของเราก็จบอย่างไม่สวย เค้าทิ้งฉันไปอยู่กับผญ.คนใหม่ที่เค้าทำงานด้วยกัน มันเป็นเรื่องที่ทำใจได้ยากมาก ฉันต้องทนเจ็บต้องร้องไห้ทุกครั้งที่คิดถึงเค้า มันทรมานมากจิงๆ แต่หลังจากที่ฉันทำใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ ฉันก็ทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป นั่นคือเรียนให้จบ และหลังจากนั้นฉันก็ไม่คิดจะมีแฟนอีกเลย และปฏิเสธทุกคนที่เข้ามา... หลังจากที่ฉันเรียนจบตามที่ตั้งใจไว้แล้วและก็ได้ทำงานที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ฉันทำงานเกี่ยวกับ back office และฉันก็เจอรุ่นพี่ที่ทำงานคนนึง ขอใช้ชื่อย่อว่าพี่บีนะคะ พี่บีเป็นผู้ชายที่น่ารักมากๆเลยคะ ขาวๆตี๋ๆ และฉันก็ชอบผู้ชายสไตล์แบบนี้ ^//^ แต่วันแรกที่เจอฉันคิดว่าพี่เค้าต้องเป็นเกย์แน่ๆ ก็เลยยังไม่อะไรกับพี่บีมาก จนเวลาผ่านไปเราเจอกันบ่อยขึ้น ขึ้นลิฟต์ไปทำงานพร้อมกันบ่อยมาก จนวันนึง ณ ตอนที่ขึ้นลิฟต์พร้อมกัน พี่บียืนอยู่ด้านหน้า และฉันก็ยืนมองแผ่นหลังเค้า จู่ๆใจฉันก็เต้นแรงผิดปกติและมีเขิลนิดหน่อย ในใจตอนนั้นคิดว่า "นี่เราไปหลงรักผู้ชายที่เป็นเกย์ไปแล้วหรอ" คือตอนนั้นยังไม่รู้ว่าพี่บีไม่ได้เป็นเกย์ 5555 มารู้ก็ตอนที่มีรุ่นพี่ที่ทำงานอีกคนบอกว่าจิงๆแล้วพี่บีชอบผู้หญิง พอรู้ว่าพี่เค้าชอบผญ.ยิ่งชอบพี่บีมากขึ้น จากที่ ขก.ตื่นไปทำงานนี่เปลี่ยนเป็นตื่นเช้าเลย และก็จะเช็คเวลาที่พี่บีมาทำงานกี่โมง รู้แม้กระทั่งว่าพี่บีจะนั่งบีทีเอสมาทำงาน เป็น ผช.ที่เรียบร้อยมาก สังเกตตั้งแต่การแต่งตัวนี่เป้ะจิงๆ ติดกระดุมเสื้อนี่ต้องติดทุกเม็ด บางทีก้อยากถามพี่บีเหมือนกันว่าร้อนมั้ยคะ? 5555 แต่ก็นั่นแหละประเด็นคือเราไม่เคยคุยกันเลยตั้งแต่ที่ฉันเข้าทำงานมาและจนถึงตอนนี้ และฉันก็ดันตกหลุมรักพี่เค้าอย่างจังๆ อาจจะด้วยเราชอบผู้ชายสไตล์แบบนี้ด้วย ชอบผู้ชายที่เรียบร้อยและคิดว่าเค้าดูแลเราได้ เพราะฉันเองพึ่งจะจบใหม่และก้พึ่งเริ่มจะเข้าสู่ช่วงวัยที่ต้องทำงาน แต่ก็อย่างที่บอกเราไม่เคยคุยกันเลย มากสุดก็แต่สบตากันปิ๊งๆบ่อยมาก จนคิดว่าถ้าฉันเป็นปลากัดคงท้องไปนานละ 55555 มีบ้างคนั้งนะที่ฉันเคยแอบถ่ายรูปเค้าเวลาเจอกัน ทั้งปรึกษากับพี่ที่ทำงานว่าควรจะบอกเค้าไปเลยดีมั้ย? หรือจะเก็บไว้เป็นความทรงจำที่ดีต่อไป บางคนก็แนะนำว่าบอกไปเลยมีโอกาสสมหวัง 50/50 แต่ถ้าไม่บอกโอกาสเป็น 0 มานั่งคิดๆดูแล้วที่เค้าแนะนำมันก็จิง แต่ถ้าเราบอกไปแล้วพี่บีไม่ได้คิดเหมือนเราละ เวลาเจอกันต้องไม่กล้ามองหน้าเค้าแน่เลย สุดท้ายก็เลยตัดสินใจเก็บเอาไว้ในใจเราดีกว่า และตอนนี้ฉันมีเวลาได้เห็นหน้าพี่บีอีกแค่ไม่กี่วัน เพราะฉันกำลังจะออกจากงานที่นี่ในสิ้นเดือนนี้ ถ้าหากเรามีโอกาสได้พูดคุยกันสักครั้ง ฉันอยากจะบอกพี่บีว่า "ขอบคุณนะคะที่ทำให้หนูรู้ว่าหัวใจหนูยังมีความรู้สึกอยู่ ขอบคุณนะที่ทำให้หนูยิ้มได้แม้มันจะเป็นแค่หนูเองที่รู้สึกชอบพี่ หนูมีความสุขมากจิงๆ ขอบคุณนะคะ"  หวังว่าสักวันนึงพี่คงจะได้รับรู้ความในใจ.. ^^