สวัสดีครับ ^_^
เปิดประเด็นเลยแล้วกันนะครับ -->
ผมกับแฟนคบกันได้ประมาณ 3 ปี 8 เดือน แฟนผมเป็นลูกคนเดียวของครอบครัว พ่อเสีย เหลือแม่เพียงคนเดียว เธอขี้เหงาไม่ค่อยมีปฏิสัมพนธ์กับเพื่อนร่วมงานใหม่ ๆ เจ้าอารมณ์ เอาแต่ใจ
ส่วนตัวผมเป็นลูกคนเล็ก ซึ่งผมอายุน้อยกว่าแฟน 1 ปี ผมเป็นคนรักสนุก เจ้าชู้ ไม่ค่อยชอบคุยโทรศัพท์นาน ๆ
ในช่วงแรกที่เราคบกัน ผมยังไม่ทิ้งพฤติกรรมเดิม ๆ คือ คบซ้อนอยู่ แต่ผมก็เลือกแฟนคนนี้ ซึ่งเธอบอกว่าผมเป็นแฟนคนแรกของเธอที่ตกลงคบกันแบบนี้ หลังจากคบกันได้ประมาณ 6 เดือนผมก็ไปหาเธอที่หอพักไปไหนมาไหนด้วยกันตามประสาคนคบกัน พักหลังเธอให้ผมมาหาบ่อยขึ้น สุดท้ายเราก็ย้ายมาอยู่หอเดียวกัน เธอพยามยามจะให้ผมอยู่ด้วยตลอด (คล้ายกับต้องอยู่ในสายตา) หากผมไปพักที่อื่นก็ต้องโทรคุยเป็นเวลานาน (เข้าใจว่าเขาคิดถึงเรา) แต่ในบางครั้งผมเองก็ไม่สะดวกที่จะสนทนาด้วย จึงทำให้เราทะเลาะกัน เรื่อง ตอบแชทช้า รับสายช้า คุยด้วยไม่นาน ไปสังสันกับเพื่อนชาย แม้กรทั่งคุยกับพี่สาวของผมนานเธอก็น้อยใจไม่พอใจ--> มีช่วงนึงที่ผมนอกใจเธออยู่ 2 ครั้ง แต่เธอก็ให้อภัยผมเสมอ (ผมทราบดีว่าความไว้เนื้อเชื่อใจที่มีต่อผมมันได้หมดไปแล้ว) ดังที่กล่าวไว้ข้างต้นว่าเธอเป็นคนขี้เหงา ไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์ ผมจึงไปไหนมาไหนกับเพื่อน ๆ ไม่ค่อยได้ ไปไหนนานไม่ได้ ไปไหนต้องรายงานตลอด ในความรู้สึก คือ ผมอึดอัด เหมือนขาดอิสระไปพอสมควร
จนมาถึงช่วงเวลาที่เราต้องแยกย้ายเพื่อทำหน้าที่ของ แฟนผมได้งานที่ต่างจังหวัด ส่วนผมอยู่บ้านเนื่องจากยังเรียนไม่จบ ผมคุยกันทุกวันตั้งแต่ตื่นนอน กกลางวันทำงาน กลับจากทำงานก็คุยต่อจนเข้านอน โดยเฉพาะวันเสาร์-อาทิตย์ เราคุยกันทั้งวัน บางครั้งผมมีงานที่ต้องช่วย หรือต้องสนทนาปราศัยกับญาติ ๆ ที่มาหาหรือไปหา เธอก็มักจะมีอาการไม่พอใจที่ผมจะวางสายจากเธอไปทำกิจกรรมดังกล่าว บางครั้งก็คุยไปด้วยทำงานไปด้วย (สังเกตได้ว่าไม่ค่อยมีสมาธิเท่าที่ควร) ซึ่งทำงานไม่ถนัด ซึ่งผมเคยขอและอธิบายให้เธอฟังหลายครั้งมาก เธอก็ดีขึ้นบ้างแต่ความเอาแต่ใจของเธอก็ยังเหมือนเดิม ประมาณ 1 เดือน พ่อกับแม่ของผมเริ่มสังเกตพฤติกรรมการติดต่อของผมกับแฟน ท่านก็เริ่มบ่นว่า "คุยอะไรกันทั้งวัน" ต่อมาท่านก็บ่นถี่ขึ้นเรื่อย ๆ และกล่าวไม่พอใจในพฤติกรรม
ณ เวลานี้ผมรู้สึกเครียดระหว่างแฟสาวกับครอบครัว พ่อแม่ของผมแอนตี้พฤติกรรมของแฟนผมไปแล้ว
ผมทราบดีว่าเธอรักผมมาก ผมก็รักเธอเช่นกัน เธอไม่เคยนอกใจ เธอเฝ้ารอที่จะคุยกับผม และตอนนี้ความเจ้าชู้ของผมลดลงเรื่อย ๆ รักเธอมากขึ้น
ผมไม่รู้จะแก้ปํญหานี้อย่างไง ผมเครียดและสับสน แม้ว่าผมจะอึดอัดแต่ผมก็กลัววันนั้น วันที่หันหลังใส่กัน
ไม่รู้จะทำอย่างไรพ่อและแม่ไม่พอใจในพฤติกรรมแฟนสาว
เปิดประเด็นเลยแล้วกันนะครับ -->
ผมกับแฟนคบกันได้ประมาณ 3 ปี 8 เดือน แฟนผมเป็นลูกคนเดียวของครอบครัว พ่อเสีย เหลือแม่เพียงคนเดียว เธอขี้เหงาไม่ค่อยมีปฏิสัมพนธ์กับเพื่อนร่วมงานใหม่ ๆ เจ้าอารมณ์ เอาแต่ใจ
ส่วนตัวผมเป็นลูกคนเล็ก ซึ่งผมอายุน้อยกว่าแฟน 1 ปี ผมเป็นคนรักสนุก เจ้าชู้ ไม่ค่อยชอบคุยโทรศัพท์นาน ๆ
ในช่วงแรกที่เราคบกัน ผมยังไม่ทิ้งพฤติกรรมเดิม ๆ คือ คบซ้อนอยู่ แต่ผมก็เลือกแฟนคนนี้ ซึ่งเธอบอกว่าผมเป็นแฟนคนแรกของเธอที่ตกลงคบกันแบบนี้ หลังจากคบกันได้ประมาณ 6 เดือนผมก็ไปหาเธอที่หอพักไปไหนมาไหนด้วยกันตามประสาคนคบกัน พักหลังเธอให้ผมมาหาบ่อยขึ้น สุดท้ายเราก็ย้ายมาอยู่หอเดียวกัน เธอพยามยามจะให้ผมอยู่ด้วยตลอด (คล้ายกับต้องอยู่ในสายตา) หากผมไปพักที่อื่นก็ต้องโทรคุยเป็นเวลานาน (เข้าใจว่าเขาคิดถึงเรา) แต่ในบางครั้งผมเองก็ไม่สะดวกที่จะสนทนาด้วย จึงทำให้เราทะเลาะกัน เรื่อง ตอบแชทช้า รับสายช้า คุยด้วยไม่นาน ไปสังสันกับเพื่อนชาย แม้กรทั่งคุยกับพี่สาวของผมนานเธอก็น้อยใจไม่พอใจ--> มีช่วงนึงที่ผมนอกใจเธออยู่ 2 ครั้ง แต่เธอก็ให้อภัยผมเสมอ (ผมทราบดีว่าความไว้เนื้อเชื่อใจที่มีต่อผมมันได้หมดไปแล้ว) ดังที่กล่าวไว้ข้างต้นว่าเธอเป็นคนขี้เหงา ไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์ ผมจึงไปไหนมาไหนกับเพื่อน ๆ ไม่ค่อยได้ ไปไหนนานไม่ได้ ไปไหนต้องรายงานตลอด ในความรู้สึก คือ ผมอึดอัด เหมือนขาดอิสระไปพอสมควร
จนมาถึงช่วงเวลาที่เราต้องแยกย้ายเพื่อทำหน้าที่ของ แฟนผมได้งานที่ต่างจังหวัด ส่วนผมอยู่บ้านเนื่องจากยังเรียนไม่จบ ผมคุยกันทุกวันตั้งแต่ตื่นนอน กกลางวันทำงาน กลับจากทำงานก็คุยต่อจนเข้านอน โดยเฉพาะวันเสาร์-อาทิตย์ เราคุยกันทั้งวัน บางครั้งผมมีงานที่ต้องช่วย หรือต้องสนทนาปราศัยกับญาติ ๆ ที่มาหาหรือไปหา เธอก็มักจะมีอาการไม่พอใจที่ผมจะวางสายจากเธอไปทำกิจกรรมดังกล่าว บางครั้งก็คุยไปด้วยทำงานไปด้วย (สังเกตได้ว่าไม่ค่อยมีสมาธิเท่าที่ควร) ซึ่งทำงานไม่ถนัด ซึ่งผมเคยขอและอธิบายให้เธอฟังหลายครั้งมาก เธอก็ดีขึ้นบ้างแต่ความเอาแต่ใจของเธอก็ยังเหมือนเดิม ประมาณ 1 เดือน พ่อกับแม่ของผมเริ่มสังเกตพฤติกรรมการติดต่อของผมกับแฟน ท่านก็เริ่มบ่นว่า "คุยอะไรกันทั้งวัน" ต่อมาท่านก็บ่นถี่ขึ้นเรื่อย ๆ และกล่าวไม่พอใจในพฤติกรรม
ณ เวลานี้ผมรู้สึกเครียดระหว่างแฟสาวกับครอบครัว พ่อแม่ของผมแอนตี้พฤติกรรมของแฟนผมไปแล้ว
ผมทราบดีว่าเธอรักผมมาก ผมก็รักเธอเช่นกัน เธอไม่เคยนอกใจ เธอเฝ้ารอที่จะคุยกับผม และตอนนี้ความเจ้าชู้ของผมลดลงเรื่อย ๆ รักเธอมากขึ้น