สวัสดีค่ะ ขอเล่าเลยนะค่ะ ต้องขอโทษด้วยถ้ามันยาวไป อาจจะน่ารำคาญไปบ้าง ต้องขอประทานโทษค่ะ
*** ยังไม่แต่งงานนะค่ะแต่แอบไปอยู่กินกับแฟนได้ช่วงหนึ่ง คบแฟนมา8ปี อยู่คนละจังหวัด ถ้าว่างก็จะมาหาบ้าง ปีละ4-5ครั้ง ส่วนมากก็โทรคุยเอา แฟนอยากแต่งงาน อายุก็จะ30ล่ะ อยากมีลูกซึงเค้าก็ขอเราแต่งมาหลายปีล่ะ จะเป็นเราสักมากกว่าที่ไม่ยอมแต่ง และยังไม่อยากมีน้อง ด้วยเหตุผลหลายๆอย่างจึงทำให้เรายอมไปอยู่กับเค้า อยู่ได้ไม่นานเท่าไหร่ เราก็ท้อง ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่ได้ป้องกัน คิดว่ามีก็ได้ไม่มีก็ได้ แต่ถ้ามีก็จะเลี้ยงไม่ได้เครียด พอรู้ว่าท้องความรู้สึกแรก "ยังไม่อยากมี ไม่พร้อม" ซึ่งก่อนหน้านี้คิดว่าถ้ามีก็จะเลี้ยงไม่ได้เครียด เอาเข้าจริงแล้วเครียดมาก ยังไม่อยากมี ส่วนแฟนดีใจที่เราท้องบอกว่าห้ามเอาออก เราก็คิดแต่จะเอาออก แต่ก็ได้แค่คิดเพราะเราไม่กล้ากลัวบาป เครียดมาก ใจคิดว่าจะอดข้าวให้ลูกในท้องหิว สุดท้ายเราก็ทำไม่ได้ ออกไปหาข้าวกิน โทรไปปรึษาพี่สาว จนเราไม่เอาออก เราก็บำรุงตัวเอง สรรหาแต่ของมีประโยชน์มากิน มีความหวังอยากจะมีน้อง จะเลี้ยงเค้าให้ดี ไม่รู้นะในความรู้สึกคิดว่าเค้าน่าจะเป็นผู้ชาย เลยเรียกเค้าว่า"เสือน้อย" เวลากินข้าวก็จะเรียกเสือน้อยกินข้าวกันนะ พอไม่กี่วันมาแฟนบอกให้เอาออก เราช็อคค่ะ คืนนั้นเรานอนไม่หลับ คิดมาก เราบอกแฟนว่าไม่เอาออก จะเลี้ยงเอง เราอ้อนวอนเค้า ร้องไห้ก็แล้ว แฟนก็ยังยืนยันให้เอาออก แฟนอ้างว่าเราไม่ดีอย่างโน้นอย่างนี้ หาข้ออ้างสารพัด เรากลับมาเครียดอีกครั้ง โทรไปปรึกษาพี่สาว พี่สาวว่าคนแบบนี้ให้เลิกเลย ไม่ต้องไปสนใจหลานคนเดียวเดี๋ยวช่วยเลี้ยงเอง จนเรากลับมามีความหวังอีกครั้งในการที่จะเลี้ยงลูกคนเดียวโดยไม่ต้องมีคนเป็นพ่อ เราจะเลิกกับเค้าแต่ยังไม่ทันได้กลับบ้านเลย พอพรุ่งนี้เช้าเรามีอาการปวดท้องนิดๆ มีเลือดไหล คิดว่าเป็นเลือดล้างหน้าเด็ก คิดปลอมใจตัวเอง แต่ก็แอบกังวลบอกกับเสือน้อยว่าถ้าเสือน้อยมาอยู่กับแม่จริงเสือน้อยห้ามไปไหนนะอยู่กับแม่ ใส่ผ้าอนามัยตามปกติ จนบ่ายโมงเราเข้าห้องน้ำมีเป็นลิ่มเลือดใหญ่มากหลุดลงไปในโถส้วม เลยไปโรงพยาบาล หมอบอกว่าน้องไม่อยู่แล้ว ก่อนมาโรงพยาบาลคิดแค่ว่าน่าจะมีภาวะแท้งคุกคามไม่คิดว่าจะแท้งทันทีทันใดเลย เราเสียใจมาก นอนน้ำตาไหล ถ่างขาให้หมอทำความสะอาดให้ ด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนแข็งแรงถ้ามีลูกคงติดปั๊บ ลูกคงอ้วนแข็งแรงน่าดู แต่จริงๆแล้วไม่ใช่เลย เราโทษตัวเองที่ลูกเราไปก็เพราะเราคิดจะเอาเค้าออกตอนแรก เค้าอาจน้อยใจหรือลูกอาจจะสงสารเราที่ต้องเห็นเราเครียดเรื่องผู้ชายคนนั้น ลูกเลยไปเพื่อที่จะให้เราไม่ต้องลำบาก สองเดือนที่ผ่านมานี้มีแต่เรื่องเครียด เดี๋ยวก็มีความหวัง ผิดหวัง พอ
กลับมามีหวังอีกครั้งก็ต้องผิดหวังอีก เป็นแต่แบบนี้ ทั้งหมดนี้คงเป็นผลกรรมที่เราคิดไม่ดีกับลูกๆจึงหนีเราไป สุดท้ายอยากจะขอโทษเสือน้อยที่เเม่เคยคิดไม่ดีกับเสือน้อย และก็ขอบคุณที่เสือน้อยมาอยู่กับแม่ถึงจะแค่สองเดือนก็เถอะ
ขอถามทิ้งท้าย ตอนแรกไม่รู้ว่าน้องหลุดไปแล้วในโถส้วม ราดน้ำปกติ อยากทราบว่าต้องทำยังไง
แล้วที่เคยคิดจะเอาน้องออก บาปมากไหมค่ะ(รู้ว่าบาป แต่ก็อยากถาม)
ยังไงก็ขอบคุณคนที่เข้ามาอ่านจนจบนะค่ะ
ขอโทษและขอบคุณเสือน้อยของแม่
เคยคิดจะทำแท้ง แต่สุดท้ายน้องก็หลุดเองโดยธรรมชาติ อยากทราบว่าจะบาปหรือเปล่า
*** ยังไม่แต่งงานนะค่ะแต่แอบไปอยู่กินกับแฟนได้ช่วงหนึ่ง คบแฟนมา8ปี อยู่คนละจังหวัด ถ้าว่างก็จะมาหาบ้าง ปีละ4-5ครั้ง ส่วนมากก็โทรคุยเอา แฟนอยากแต่งงาน อายุก็จะ30ล่ะ อยากมีลูกซึงเค้าก็ขอเราแต่งมาหลายปีล่ะ จะเป็นเราสักมากกว่าที่ไม่ยอมแต่ง และยังไม่อยากมีน้อง ด้วยเหตุผลหลายๆอย่างจึงทำให้เรายอมไปอยู่กับเค้า อยู่ได้ไม่นานเท่าไหร่ เราก็ท้อง ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่ได้ป้องกัน คิดว่ามีก็ได้ไม่มีก็ได้ แต่ถ้ามีก็จะเลี้ยงไม่ได้เครียด พอรู้ว่าท้องความรู้สึกแรก "ยังไม่อยากมี ไม่พร้อม" ซึ่งก่อนหน้านี้คิดว่าถ้ามีก็จะเลี้ยงไม่ได้เครียด เอาเข้าจริงแล้วเครียดมาก ยังไม่อยากมี ส่วนแฟนดีใจที่เราท้องบอกว่าห้ามเอาออก เราก็คิดแต่จะเอาออก แต่ก็ได้แค่คิดเพราะเราไม่กล้ากลัวบาป เครียดมาก ใจคิดว่าจะอดข้าวให้ลูกในท้องหิว สุดท้ายเราก็ทำไม่ได้ ออกไปหาข้าวกิน โทรไปปรึษาพี่สาว จนเราไม่เอาออก เราก็บำรุงตัวเอง สรรหาแต่ของมีประโยชน์มากิน มีความหวังอยากจะมีน้อง จะเลี้ยงเค้าให้ดี ไม่รู้นะในความรู้สึกคิดว่าเค้าน่าจะเป็นผู้ชาย เลยเรียกเค้าว่า"เสือน้อย" เวลากินข้าวก็จะเรียกเสือน้อยกินข้าวกันนะ พอไม่กี่วันมาแฟนบอกให้เอาออก เราช็อคค่ะ คืนนั้นเรานอนไม่หลับ คิดมาก เราบอกแฟนว่าไม่เอาออก จะเลี้ยงเอง เราอ้อนวอนเค้า ร้องไห้ก็แล้ว แฟนก็ยังยืนยันให้เอาออก แฟนอ้างว่าเราไม่ดีอย่างโน้นอย่างนี้ หาข้ออ้างสารพัด เรากลับมาเครียดอีกครั้ง โทรไปปรึกษาพี่สาว พี่สาวว่าคนแบบนี้ให้เลิกเลย ไม่ต้องไปสนใจหลานคนเดียวเดี๋ยวช่วยเลี้ยงเอง จนเรากลับมามีความหวังอีกครั้งในการที่จะเลี้ยงลูกคนเดียวโดยไม่ต้องมีคนเป็นพ่อ เราจะเลิกกับเค้าแต่ยังไม่ทันได้กลับบ้านเลย พอพรุ่งนี้เช้าเรามีอาการปวดท้องนิดๆ มีเลือดไหล คิดว่าเป็นเลือดล้างหน้าเด็ก คิดปลอมใจตัวเอง แต่ก็แอบกังวลบอกกับเสือน้อยว่าถ้าเสือน้อยมาอยู่กับแม่จริงเสือน้อยห้ามไปไหนนะอยู่กับแม่ ใส่ผ้าอนามัยตามปกติ จนบ่ายโมงเราเข้าห้องน้ำมีเป็นลิ่มเลือดใหญ่มากหลุดลงไปในโถส้วม เลยไปโรงพยาบาล หมอบอกว่าน้องไม่อยู่แล้ว ก่อนมาโรงพยาบาลคิดแค่ว่าน่าจะมีภาวะแท้งคุกคามไม่คิดว่าจะแท้งทันทีทันใดเลย เราเสียใจมาก นอนน้ำตาไหล ถ่างขาให้หมอทำความสะอาดให้ ด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนแข็งแรงถ้ามีลูกคงติดปั๊บ ลูกคงอ้วนแข็งแรงน่าดู แต่จริงๆแล้วไม่ใช่เลย เราโทษตัวเองที่ลูกเราไปก็เพราะเราคิดจะเอาเค้าออกตอนแรก เค้าอาจน้อยใจหรือลูกอาจจะสงสารเราที่ต้องเห็นเราเครียดเรื่องผู้ชายคนนั้น ลูกเลยไปเพื่อที่จะให้เราไม่ต้องลำบาก สองเดือนที่ผ่านมานี้มีแต่เรื่องเครียด เดี๋ยวก็มีความหวัง ผิดหวัง พอ
กลับมามีหวังอีกครั้งก็ต้องผิดหวังอีก เป็นแต่แบบนี้ ทั้งหมดนี้คงเป็นผลกรรมที่เราคิดไม่ดีกับลูกๆจึงหนีเราไป สุดท้ายอยากจะขอโทษเสือน้อยที่เเม่เคยคิดไม่ดีกับเสือน้อย และก็ขอบคุณที่เสือน้อยมาอยู่กับแม่ถึงจะแค่สองเดือนก็เถอะ
ขอถามทิ้งท้าย ตอนแรกไม่รู้ว่าน้องหลุดไปแล้วในโถส้วม ราดน้ำปกติ อยากทราบว่าต้องทำยังไง
แล้วที่เคยคิดจะเอาน้องออก บาปมากไหมค่ะ(รู้ว่าบาป แต่ก็อยากถาม)
ยังไงก็ขอบคุณคนที่เข้ามาอ่านจนจบนะค่ะ
ขอโทษและขอบคุณเสือน้อยของแม่