ตอนเด็กๆเคยฝันอยากเป็น กำจวด

ตอนเด็กๆ หัวใสใสเคยคิดเคยฝันอยากจะเป็นกำจวด ได้ทำงานเท่ห์ๆ ใส่เครื่องแบบ
จับผู้ร้าย ยิงปืนต่อสู้ ทำงานเพื่อประเทศสงบ  จนความฝันของเด็ก ป6 ต้องจบลง
..........ตอนประถม โรงเรียนหลายๆแห่ง จะมีคาบสุดท้ายที่เปิดโอกาสให้วิทยากรจาก สน.แถวๆนั้น
เข้ามาสอน มาอบรมคล้ายๆปลูกฝังจิตสำนึกให้เยาวชนเกี่ยวกับยาเสพติด
เราคือหนึ่งเด็กที่อยู่ในนั้นด้วย เราตั้งใจฟังมากๆ จนเอาพี่กำจวดท่านนี้เป็นไอดอลเลย
แล้วคิดว่าสักวันหนึ่งต้องเป็นแบบพี่เค้าให้ได้ พ่อแม่พากันเชียร์ เรียนว่ายน้ำรอเลย
    
          จนวันนึง แถวบ้านเรามีงานเลี้ยงฉลองให้คนใหญ่คนโตท่านนึง แถวนั้นจะรู้จักกันดี
แต่ประวัติอาจจะไม่ค่อยดี ไม่มีใครกล้ายุ่งกับแก ก็คงไม่พ้นเรื่องนั้น (ปัจจุบันแกป่วยตายไปแล้ว )
ต่อค่ะ วันนั้นเราเดินผ่านบ้านที่จัดงาน ก็เห็นตำรวจกลุ่มใหญ่สังสรรค์กันอยู่ในนั้น
หนึ่งในนั้นมีพี่ตำรวจที่เราเอาเป็นไอดอลกำลังยกแก้วเบียร์กระดก เมาปริ้นเลยอยู่ในงาน
หันมามองเราที่กำลังยืนงงอยู่พอดี

          หลังจากนั้นเวลาพี่เค้ามาสอนเราก็มีคำถามอยู่ในหัวเต็มไปหมดเลย
เดินไปถามด้วยความเป็นเด็กว่า "พี่รู้จักกับคนพวกนั้นด้วยหรอคะ"
เราไม่ได้คำตอบใดใด เค้าไม่สนใจแล้วหันไปทักทายอาจารย์ที่กำลังเดินมา
ยิ่งโต ยิ่งเห็นข่าวนู้นนี่เกี่ยวกับตำรวจในด้านลบ ความฝันนั้นก็หายไปตอนไหนก็ไม่รู้
รู้อีกทีก็เรียนอย่างอื่นไปแล้ว แอบเสียดายความตั้งใจตอนเด็กๆ

ปล. ทำไมหุ่นดีดีหายากจัง แฮร่!!!!