เกิ่นสั้นๆครับเกี่ยวกะความรัก

ตั้งแต่ผมคบกันมาผมมีอะไรผมให้มันหมด ผมอด มันต้องอิ่ม มันอย่ากกินอะไรผมจะเก็บตังหามาให้ รอบเเรกมันนอกใจผม มันคุยกะตำรวจ มันยอมให้ไอนั่นดุถูก ผมแอบอ่านในเเชทมัน ไอนั่นบอก เดกกูจะตบให้ร่วงเลยซึ่งแฟนผม ไม่เคยปกป้องเกียรติของแฟน คือแบบจะพูดว่า อย่าว่าแฟนเราดิ อย่างน้อยก้อแฟนเรา มันไม่พูด....เรื่องต่อไปมันไปกะไอบิ๊กไบท์ ไปยันสวนผึ้ง..ผมนั่งรอที่หอคนเดียว ตั้งแต่ 6โมงเยน ยังสองทุ่ม...ผมเข้าห้องไม่ได้ พอมาถึง...พากันเข้าห้อง ผมต้มมาม่าให้มันกิน..ผมป้อนมัน..มันกินแล้วน้ำตามันไหลออกมา..ผมพยายามเข้นถามมันจนผมรุ้ว่า ไปกะผู้ชายขี่บิ๊กไบท์....เรื่องต่อไป..คือผมพามันไปเสริมคางที่กรุงเทพ..แล้วคือมันรายงานกะ ผุ้ชายคนนึงตลอดเวลา มีเบอโทรเข้าโทออกกัน แม้กระทั่ง...เสริมค้างมันยังบอกกัน...คือผมบอกมันว่า บล็อคกู กะบล็อคไอนี่จะเลือกอะไร มันเงียบ..ผมเลยบล็อคมัน..คือสุดท้ายคือเลิกกะผมครั้งนั้นไป...มันมาร้องไห้ขอโทดผม แต่ผมเดาว่าไอผุ้ชายคนนั้นไม่เอามัน...มันเลยกลับมาหาผม..แล้วมันก้อนอกใจผมอีก มันไปคุยกะเพื่อนของเพื่อนผมที่เปนตำรวจ จนผมต้องทักเฟสไปคุยกะไอตำรวจ มันรุ้ว่ากูทักไอตำรวจ มันปิดปะตูดังปั้งแล้วเดินออกจากห้องปิดไฟให้ผมอยุ่แบบมืดๆ...ผมโคตรเสียใจ วันนั้นผมออกไปกินเหล้ากะเพื่อน..มันมาง้อผม ผมกลับไปนอนหอกะมัน...แล้วคือไอตำรวจคนนั่นมันกลับมาดีกะเเฟนเก่ามันแล้ว...อีนี่เลย..อด....สุดท้ายคือผมทนไม่ไหวคือ ผมนอนหลับไปคนเดียว..ผมรอมันกลับจากกินเหล้ากะเพื่อน..ผมอยุ่ห้องนอนรอ พอผมไปตามที่ร้านมันไล่ผมออกมา...จนมีอยุ่ครั้งนึงผมโทรไป 10 สาย โทรติดแต่ไม่รับ..พอโทรไปหาเพื่อนมัน มันตัดสายทิ้งทันที สุดตอนตีสี่คือ มันบอกผมว่าแบตหมด คือผมโทรติดแต่บอกแบตหมด...ผมทำใจตอนนั้นผมกะจะเดินออกมาจากชีวืตมันทันทีเพราะมันเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่ที่มาบ้านผม...มันไม่ชอบสภาพบ้านที่มีเงินสร้างแค่ครึ่งหลัง...มันไม่อยากนั่งรถตู้ไปเที่ยว มันไม่อยากซ้อนมอเตอไซ ร้อนๆ...ผมได้ทำการเดินออกมา..จนไม่กี่อาทิตย์ผมเห็นมันอยุ่ในไอจี พากันเข้าห้อง...คนที่จริงจังอ่ะ...มันตัดยากนะ ผมยอมพูดเลยว่าผมรอมันกลับมา ผมเห็นภาพนั้นน้ำตาผมจะไหล แบบผมคุยสามเดือนกว่าจะได้คบ ไอ้คนนี้คุยไม่กี่อาทิตพาเข้าห้องแล้ว...ใช่มันมีเก๋ง มันมีเงิน ซึ่งคนอย่างผมจะให้ของขวัญอะไรทั้งทีต้องเก็บตัง...มันคงรอไม่ไหว