#กระทู้นี้มีการบิดเบือนความจริงเล็กๆน้อยๆนะคะ แต่เป็นเรื่องจริงของเราค่ะ
คือเรามีคนคุยอยู่คนนึง เรียนอยู่คณะเดียวกัน เราเจอเค้าครั้งแรกตอนปี1 เค้าเป็นผู้ชายที่มีผญ.เข้าหาพอสมควร
แล้วเราก็ค่อนข้างสนใจเค้าค่ะ แล้วไปๆมาๆ เค้าก็เข้ามาตีสนิทเราแล้วก็จีบเรา แล้วปรากฎว่าเราไปกันได้ดีนะคะ ช่วงแรกๆ เราชอบอะไรเหมือนๆกันเยอะ เค้าก็เทคเเคร์เราดีมาก ดึกก็ไล่ไปนอน เช้าก็โทรมาปลุก เราอยู่ไหนก็คอยถาม คอยเป็นห่วง แต่หลังจากนั้นประมาณเกือบเดือน เค้าก็เริ่มเปลี่ยนไป ไม่ได้ค่อยถามอะไร ไม่ได้ทักมาบ่อยๆ แต่ก็ยังคุยกันอยู่เรื่อยๆ หลังจากนั้นเราก็คุยกันอนยู่ มีทะเลาะกันบ้าง งอนบ้าง แต่เค้าเป็นคนขี้งอน งอแง โมโหง่าย ซึ่งเราว่าก็เป็นเสน่ห์ของเค้า แต่เวลาทะเลาะกัน ไม่ว่าใครจะเริ่มก่อนเราก็มักจะเป็นคนง้อเสมอ จนเรารู้ตัวว่าเราเริ่มชอบเค้า แต่เค้าก็เหมือนเริ่มห่างเราไปทุกที หลังๆคุยกันวันนึงน้อยมากๆ จากที่เคยตอบแชทเร็ว กลายเป็นว่าตอบช้ามาก ทั้งๆที่ออนอยู่ อะไรๆก็แย่ลงทุกที เราเริ่มทะเลาะกันเเรงขึ้น เราเสียความรู้สึกมาก ความอดทนของคนมันก็มีจำกัดอยู่แล้ว เราเห็นว่าเป็นแบบนี้ยังไงก็ไม่รอดแน่ๆ เราเลยบอกเขาว่า เราพอแค่นี้ดีกว่า แล้วก็เดินออกมาจากชีวิตเค้า เค้าก็รั้งเราไว้นะคะ แต่ถ้อยคำแต่ละคำที่เค้าพูดไม่ได้ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นเลย
เค้าพูดจาค่อนข้างทำร้ายจิตใจเราเลยแหละค่ะ
จนเราต้องเดินออกมาจริงๆ เรารู้ตัวว่าเรารักเค้าแล้ว แต่ที่เป็นอยู่มันไม่ไหว ใจมันพัง เรากลับไปไม่ได้แล้วจริงๆ เเต่เราคิดถึงเค้าค่ะ พิมพ์ไปก็เศร้าไป ไม่รู้ว่าเค้าจะเป็นยังไง ไม่มีเราอยู่ในชีวิตแล้วเวลาเครียด หรือเสียใจ ใครจะคอยปลอบเค้ามั้ย แต่เรามาไกลเกินกว่าจะกลับไปแล้ว เรากลับไปดูแลเค้าไม่ได้อีกแล้ว เราก็คุยกับผู้ชายคนอื่นบ้าง แต่ไม่ได้รู้สึกกับใครเท่าเค้า
ถ้าแกมาเห็นกระทู้นี้ เราอยากบอกว่า ดูแลเองดีๆนะ ถ้ามีโอกาสหวังว่าในอนาคตเราจะได้วนกลับมาเจอกันอีก ไม่มีเราคอยปลอบแกโอ๋แกเหมือนเดิมแล้วนะ เข้มเเข็งเข้าไว้ละกัน โคตรคิดถึงแกเลยอ่ะ แต่เรากลับไปไม่ได้แล้ว ขอให้เจอคนดีๆเข้ามานะ
ขอบคุณสำหรับพื้นที่เล็กๆให้ระบายค่ะ
เป็นคนเดินออกมา แต่ยังคิดถึง
คือเรามีคนคุยอยู่คนนึง เรียนอยู่คณะเดียวกัน เราเจอเค้าครั้งแรกตอนปี1 เค้าเป็นผู้ชายที่มีผญ.เข้าหาพอสมควร
แล้วเราก็ค่อนข้างสนใจเค้าค่ะ แล้วไปๆมาๆ เค้าก็เข้ามาตีสนิทเราแล้วก็จีบเรา แล้วปรากฎว่าเราไปกันได้ดีนะคะ ช่วงแรกๆ เราชอบอะไรเหมือนๆกันเยอะ เค้าก็เทคเเคร์เราดีมาก ดึกก็ไล่ไปนอน เช้าก็โทรมาปลุก เราอยู่ไหนก็คอยถาม คอยเป็นห่วง แต่หลังจากนั้นประมาณเกือบเดือน เค้าก็เริ่มเปลี่ยนไป ไม่ได้ค่อยถามอะไร ไม่ได้ทักมาบ่อยๆ แต่ก็ยังคุยกันอยู่เรื่อยๆ หลังจากนั้นเราก็คุยกันอนยู่ มีทะเลาะกันบ้าง งอนบ้าง แต่เค้าเป็นคนขี้งอน งอแง โมโหง่าย ซึ่งเราว่าก็เป็นเสน่ห์ของเค้า แต่เวลาทะเลาะกัน ไม่ว่าใครจะเริ่มก่อนเราก็มักจะเป็นคนง้อเสมอ จนเรารู้ตัวว่าเราเริ่มชอบเค้า แต่เค้าก็เหมือนเริ่มห่างเราไปทุกที หลังๆคุยกันวันนึงน้อยมากๆ จากที่เคยตอบแชทเร็ว กลายเป็นว่าตอบช้ามาก ทั้งๆที่ออนอยู่ อะไรๆก็แย่ลงทุกที เราเริ่มทะเลาะกันเเรงขึ้น เราเสียความรู้สึกมาก ความอดทนของคนมันก็มีจำกัดอยู่แล้ว เราเห็นว่าเป็นแบบนี้ยังไงก็ไม่รอดแน่ๆ เราเลยบอกเขาว่า เราพอแค่นี้ดีกว่า แล้วก็เดินออกมาจากชีวิตเค้า เค้าก็รั้งเราไว้นะคะ แต่ถ้อยคำแต่ละคำที่เค้าพูดไม่ได้ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นเลย
เค้าพูดจาค่อนข้างทำร้ายจิตใจเราเลยแหละค่ะ
จนเราต้องเดินออกมาจริงๆ เรารู้ตัวว่าเรารักเค้าแล้ว แต่ที่เป็นอยู่มันไม่ไหว ใจมันพัง เรากลับไปไม่ได้แล้วจริงๆ เเต่เราคิดถึงเค้าค่ะ พิมพ์ไปก็เศร้าไป ไม่รู้ว่าเค้าจะเป็นยังไง ไม่มีเราอยู่ในชีวิตแล้วเวลาเครียด หรือเสียใจ ใครจะคอยปลอบเค้ามั้ย แต่เรามาไกลเกินกว่าจะกลับไปแล้ว เรากลับไปดูแลเค้าไม่ได้อีกแล้ว เราก็คุยกับผู้ชายคนอื่นบ้าง แต่ไม่ได้รู้สึกกับใครเท่าเค้า
ถ้าแกมาเห็นกระทู้นี้ เราอยากบอกว่า ดูแลเองดีๆนะ ถ้ามีโอกาสหวังว่าในอนาคตเราจะได้วนกลับมาเจอกันอีก ไม่มีเราคอยปลอบแกโอ๋แกเหมือนเดิมแล้วนะ เข้มเเข็งเข้าไว้ละกัน โคตรคิดถึงแกเลยอ่ะ แต่เรากลับไปไม่ได้แล้ว ขอให้เจอคนดีๆเข้ามานะ
ขอบคุณสำหรับพื้นที่เล็กๆให้ระบายค่ะ