เริ่มเลยนะคับ โดนทิ้งมา6เดือนแล้วคับจนตอนนี้ก็ยังตัวคนเดียว(เหงามากแต่ยังไม่เท่าตอนโดนทิ้ง)ช่วงนั้นเฮิร์ทไปหลายเดือนมาก(งานนี่ดิ่งลงเหวเลย) พอมีคนคุยแล้วรู้สึกดีก็ดันโรคจิตไปเทเค้าเพราะกลัวเจ็บตอนอกหัก แล้วก็ตั้งใจว่าจะทำงานอย่างเดียว พอผ่านมาช่วงนึงก็มีคนมาคุยอีกก็ดันไม่อยากคุย ความรู้สึกมันเฉยๆอ่ะคับ ไม่ได้ทำให้รู้สึกใจเต้นเเรงรึอะไรเลย แต่อยู่มาช่วงนี้มันเหงา อารมเหมือนเริ่มอยากมีคนอยู่ข้างๆ เลยคิดขึ้นมาได้ว่าถ้าอยากมีคนอนู่ข้างๆก็ต้องเสี่ยงใช่มั้ย เสี่ยงเจ็บ เสี่ยงพางานดิ่งลงเหว สรุปความรักมันคือการเสี่ยงใช่มั้ย?
ทนเหงาแบบนี้มันดีป่าว?