เห้อออ เราตั้งแต่เด็กๆจนตอนนี้ ตอน ม.ต้นทะเลาะกับเพื่อนเรื่องเราไม่โดดเรียนตามเพื่อนโดนตีถ่ายรูปลงกลุ่มแซะเราอย่างโง้นอย่างงี้ไม่คุยกับเรา แต่สุดท้ายก็ดีกันได้นะคะ มา ม.ปลายเพื่อนไม่ค่อยชอบเรา ตอน ม.ปลายเป็นเรื่องที่แย่มากๆเลยเป็นเหมือนฝันร้ายไม่อยากไปโรงเรียนไม่มีเพื่อนถ้าแฟนไม่ไปเราก็ไม่อยากไปเพราะ เราต้องเดินกลับบ้านคนเดียวทำอะไรคนเดียวแทบไม่มีเพื่อนคนไหนพูดด้วยในแต่ละวันบางคนพูดเพื่อเอาไปนินทา มาตอน มหาลัยตอนนั้นทะเลาะกับแฟนเลยโทรหาเพื่อน(เพื่อนคนนี้เป็น ผช. และเป็นแฟนเก่าเพื่อนเราที่เราโทรหามันเพราะคิดว่าเป็นเพื่อนที่ดีคนนึง แต่คืนนั้นเพื่อนเราที่เป็น ผญ. เลยไม่ได้ชวนเพราะไม่อยากกวน)แต่ไอ้เพื่อน ผช. ที่เป็นแฟนเก่าเพื่อน ผญ. ของเรามันจะจูบเราแต่เราหลบทัน เราเลยบอกเพื่อนว่าเนี้ยแฟนเก่ามึ*อ่ะ จะจูบกูน้ะ(บอกเผื่อให้รู้ว่าเนี้ยขนาดเพื่อนอ้ะมันยังทำเลย"แต่เราไม่ได้คิดอะไรมากกว่าเพื่อนน้ะ) แต่สุดท้ายเพื่อนกลับตัดเพื่อนกับเราเราต้องย้ายหอและก็ไม่มีเพื่อนเลย ตอนนี้มีเพื่อนที่เรียกเพื่อนจริงๆได้แค่1คน
ครอบครัว พ่อก็ไม่คุยด้วยมา2ปีแล้วเป็นพ่อแท้ เพราะตอนนั้นพ่อเริ่มเล่นเฟชบุ้คเกิดปัญหาครอบครัวพ่อกำลังจะมีเมียน้อยแม่เสียใจน้องเรายังเด็กอยู่เราก็เลยพูดประมาณพ่อทำอะไรไม่นึกถึงหนูหรอกพ่อเลยโกรธชี้หน้าบอกไม่ต้องมาเรียกกูว่าพ่อไม่คุยด้วยเราเดินเข้าไปกราบบเท้าพ่อบอกหนูขอโทษหนูไม่อยากให้บ้านเราแตกพ่อก็เดินหนี เราก็ทำอะไรไม่ได้ ยิ้มให้ตัวเองบอกไม่เป็นไรเนอะอย่างน้อยพ่อก็ยอมไม่มีมาง้อแม่ แม่เราฟังพ่อตลอดเราทำอะไรไม่ได้เลยตอนอยู่บ้านไม่เคยมีรอยยิ้มแทบไม่เคยพูดกับใครวันๆอยู่ในห้องเล่นโทรสับอ่านหนังสือ
แฟน เล่นแต่เกมส์ถ้าไม่อยู่ด้วยกันก็มีทะเลาะกันถ้าอยู่ด้วยกันจะไม่มีปัญหา
เรารู้สึกว่าเราตัวคนเดียว มีปัญหาก็ไม่รู้จะปรึกษาหรือถามใครดี เวลาเราท้อเหนื่อยน้อยใจเราจะบอกตัวเองนะว่าไม่เป็นไรเนอะ สู้ๆ เลยข้ามปัญหามาตลอดแต่มันสงสัยมาทำไมต้องเป็นแบบนี้ค่ะ ระบายจบแล้วค่ะ ถ้าท่านไหนมีคำแนะนำบอกได้นะคะ ขอบคุณค่ะ
แต่เราไม่เคยคิดฆ่าตัวตายนะคะ
คิดแต่ว่าเรียนจบแล้วจะตั้งใจทำงานซื้อรถไปง้อพ่อค่ะ
ทำไมเราถึงไม่มีเพื่อนเลย
ครอบครัว พ่อก็ไม่คุยด้วยมา2ปีแล้วเป็นพ่อแท้ เพราะตอนนั้นพ่อเริ่มเล่นเฟชบุ้คเกิดปัญหาครอบครัวพ่อกำลังจะมีเมียน้อยแม่เสียใจน้องเรายังเด็กอยู่เราก็เลยพูดประมาณพ่อทำอะไรไม่นึกถึงหนูหรอกพ่อเลยโกรธชี้หน้าบอกไม่ต้องมาเรียกกูว่าพ่อไม่คุยด้วยเราเดินเข้าไปกราบบเท้าพ่อบอกหนูขอโทษหนูไม่อยากให้บ้านเราแตกพ่อก็เดินหนี เราก็ทำอะไรไม่ได้ ยิ้มให้ตัวเองบอกไม่เป็นไรเนอะอย่างน้อยพ่อก็ยอมไม่มีมาง้อแม่ แม่เราฟังพ่อตลอดเราทำอะไรไม่ได้เลยตอนอยู่บ้านไม่เคยมีรอยยิ้มแทบไม่เคยพูดกับใครวันๆอยู่ในห้องเล่นโทรสับอ่านหนังสือ
แฟน เล่นแต่เกมส์ถ้าไม่อยู่ด้วยกันก็มีทะเลาะกันถ้าอยู่ด้วยกันจะไม่มีปัญหา
เรารู้สึกว่าเราตัวคนเดียว มีปัญหาก็ไม่รู้จะปรึกษาหรือถามใครดี เวลาเราท้อเหนื่อยน้อยใจเราจะบอกตัวเองนะว่าไม่เป็นไรเนอะ สู้ๆ เลยข้ามปัญหามาตลอดแต่มันสงสัยมาทำไมต้องเป็นแบบนี้ค่ะ ระบายจบแล้วค่ะ ถ้าท่านไหนมีคำแนะนำบอกได้นะคะ ขอบคุณค่ะ
แต่เราไม่เคยคิดฆ่าตัวตายนะคะ
คิดแต่ว่าเรียนจบแล้วจะตั้งใจทำงานซื้อรถไปง้อพ่อค่ะ