ตามนั้นเลยค่ะ ควรทำยังไงให้ชีวิตตัวเองหลุดพ้นจากห้วงนรกนี้ไปสักที ทรมานมากกก
เริ่มจากคนบ้า มันคอยรังควานชีวิตเรา เพราะอิจฉา อิจฉาพ่อเราที่ชีวิตดีกว่ามัน เพราะมันขี้เกียจและเป็นคนบ้า ทั้งๆที่พ่อเราไม่เคยยุ่ง ไม่เคยไปทำอะไรให้เลย มีแต่เมตตาสงสาร เวทนาให้ของกิน พ่อเราเป็นคนขยัน แต่พ่อเราเสียไปแล้ว มันชอบให้ชีวิตเราไม่มีความสุข เวลาเราไม่มีความสุขมันจะพอใจไม่โวยวาย เวลาเห็นน้องทะเลาะกับแม่ หรือเวลาเราลำบากไม่มีเงินไปโรงเรียน มันจะพอใจ ถ้ามันไม่พอใจมันจะหาเรื่องมาด่าตลอด ทั้งที่ไม่เป็นความจริง ด่าเรากับน้องด่าแม่ด่าหมด ด่าพ่อเราด้วยทั้งที่ตายไแล้วว่าไข่แล้วทิ้ง ทั้งที่พ่อเราเป็นโรคตายเพราะทำงาน
ส่วนแม่ แม่ก็ชอบตบตีทั้งเราและน้อง บางทีเราก็สงสัยว่าตอนเด็กๆยายเลี้ยงแม่มาด้วยลำแข้งรึเปล่า เราก็ไปถามก็บอกว่าไม่เคยตีเลย ไม่รู้ว่าโกหกรึเปล่า เพราะคนบ้านนี้เชื่อใจไม่ได้เลย ถามแม่แม่ก็บอกว่าก็โดนมัน(คนบ้า) แกล้งมาตั้งแต่เด็กเหมือนกัน (งง มีแบบนี้ แม่ทีอยากให้ลูกมาโดนเหมือนตัวเอง แทนที่รู้แล้วว่ามันบ้าน่าจะเอาลูกออกไปให้พ้นๆ ปกป้องลูก ตามทัศนคติคนปกติควรทำแบบนี้ไม่ใช่เหรอ) แล้วก็มีพวกของคนบ้าด้วย มันบอกว่าแม่ตีและด่ามัน คือแม่เป็นโรคประสาทแม่ก็ตีทุกคนอะ ไม่เห็นจะเว้นแม้แต่ลูกตัวเอง เรากับน้องยิ่งโดนหนักใกล้ไม้ใกล้มือ มันเลยแค้น มันเลยจะมาแก้แค้นลงที่เราแทน == แต่ก็เอาผลประโยชน์จากเราตลอด เหมือนเกลียดปลาไหลกินน้ำแกง ขนมก็ให้เราซื้อให้กิน จากเงินของพ่อเราที่ทำงานมาอย่างหนักนั่นแหละ ไม่ได้มีเยอะอะไรเลยแต่ก็แบ่ง เราก็เป็นกำลังใจให้ตลอด อยากเป็นสิ่งดีๆในชีวิต ชดเชยที่แม่ได้ทำไป (ทำอะไรเท็จจริงยังไงก็ไม่รู้ เพราะตอนที่ทำเรายังไม่ได้เกิด แต่ยายก็มาเล่าให้ฟังค่ะ นี่ลูกตัวเองแท้ๆ สอนให้เกลียดแม่ตัวเองก็มีด้วย) แต่มันก็อาฆาตอยู่ตลอด เคยใช้ให้คนบ้ามาด่าและอาละวาดด้วย ถ้าเราไม่มีผลประโยชน์คงโดนฆ่าละมั้ง (อิบ้านนี้เป็นโรคประสาททั้งหมด)
ออกไปอยู่ที่อื่นแม่ก็ไม่มีปัญญาอยู่เอง ไม่มีปัญญาดูแลน้อง ที่งานการไม่ทำ ทำอะไรคว้าน้ำเหลว พอแม่ไม่มีตังให้มัน มันก็จ้องเล่นงานอยู่ แต่เพราะตอนเด็กๆไปด่ามันทุบตีมันไว้เยอะมันก็เลยโกรธ อันนี้เป็นเรื่องที่สาม เราซื้อเสื้อผ้าให้ไปเรียนก็ตัดขาดหมด เพราะโกรธที่แม่ไม่ให้ตังครบทุกวันตามที่สัญญาไว้ (วันนั้นเราร้องไห้หนักมาก พังทุกอย่างทั้งไฟ ทั้งพัดลม เรากลัวไปเลย) แม่ไม่เคยสอน(ที่จริงน่าจะตั้งแต่ยาย) ให้รู้จักทำมาหากิน ไม่มีเงินก็ต้องไปหา ไม่ใช่ไม่ได้แล้วจะมาอาละวาด เราเป็นคนจน เรายิ่งต้องพยายาม ไม่รู้ได้สำนึกบ้างหรือเปล่า เราเองต้องเสียสละทั้งการศึกษา ทั้งๆที่เรียนดี มาทำงานให้ ให้ทุกบาท แม้แต่เงินเก็บสักบาทของตัวเองยังไม่มี แต่ทำเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอ เราไม่เห็นว่ามันจะมีจุดสิ้นสุดสักที ทรมานสุดๆเลยค่ะ ยิ่งกว่าตกนรกทั้งเป็น นี่เล่าแบบย่อๆนะคะ บางเรื่องเราก็มารู้เอาตอนโต
เราต้องโดนแบบนี้เป็นสิบๆปี ตั้งแต่คนที่อยากให้เราได้มีความสุข(พ่อ)คนที่ดีที่สุดและปกติที่สุดเพียงคนเดียว ตายไป ตั้งแต่เด็กมันเหมือนไม่มีทางออก ไม่มีความหวังให้ เหมือนจะจบเรื่องนี้ได้ต้องตายสถานเดียว เพราะไม่ว่าเราจะหนีไปอยู่ที่ไหน แม่จะไม่มีปัญญาอยู่ด้วยตัวเองได้เลย และจะหาเรื่องมีปัญญานู่นนี่ป่วยเป็นโรคนั้นนี้ ไม่มีใครเอา และเราก็ต้องกลับมายังขุมนรกแห่งนี้ วนเป็นลูบต่อไป tt
ควรทำยังไงดีคะ ให้หลุดพ้นจะสภาวะแบบนี้ มันทรมานมาก ไม่รู้จะพูดออกมายังไง เราพยายามและพยายามหาคำตอบอยู่ตลอด ว่าจะไปบอก1323 ก็เฟล เหมือนไม่ตรงประเด็นกับเค้า แล้วมันต้องไปมูลนิธิไหนหรือที่ใดคะ ที่จะจบปัญหาแบบนี้ได้ ทำยังไงดีคะ มันเริ่มอดทนไม่ไหวเข้ามาเรื่อยๆแล้ว เรานั่งรถเมล์กลับจากซื้อของให้ที่บ้านกิน น้ำตาก็ซึมตลอดทาง รับรู้ได้ว่าวันนี้ก็เป็นแบบนี้อีกแล้ว วนลูบไป สิ่งทีทำไม่ได้มีความหมายอะไรเลย ไม่ได้ช่วยทำให้ชีวิตดีขึ้นเลย มีวิธีไหนที่จะไม่ต้องจบเรื่องนี้ด้วยการตายมั้ยคะ ถ้าตายก็คือหมดเวรหมดกรรมกับคนพวกนี้จริงๆ ไม่รับรู้อะไรแล้ว มีแต่พวกเขาที่จะต้องมาชดใช้กรรมที่ทำกับเรา จริงๆไม่ได้อยากตายเพราะอยากตายเลย เรารู้ว่าถ้าเราคนเดียวเอาอยู่แน่ๆ ชีวิตทำได้ดีแน่ๆ คิดอยากตายเพราะหนีคนพวกนี้ ทำอะไรก็เหมือนโดนดึงขากลับเข้าไปในนรก เหมือนก้อนหินหนักๆมาถ่วงขาเอาไว้ ชีวิตที่ไม่มีทางออก ไม่มีแสงสว่างส่องเข้ามาเลย ไม่มีมือจากญาติคนอื่นๆยื่นเข้ามาช่วยแก้ไขเลยด้วย ไม่อยากอยู่แบบนี้ต่อไปอีกแล้วมาหาคำตอบ เผื่อชีวิตยังมีหวังคะ
มึใครต้องอยู่กับแม่ที่เป็นโรคประสาท และญาติแม่ที่เป็นบ้าบ้างคะ
เริ่มจากคนบ้า มันคอยรังควานชีวิตเรา เพราะอิจฉา อิจฉาพ่อเราที่ชีวิตดีกว่ามัน เพราะมันขี้เกียจและเป็นคนบ้า ทั้งๆที่พ่อเราไม่เคยยุ่ง ไม่เคยไปทำอะไรให้เลย มีแต่เมตตาสงสาร เวทนาให้ของกิน พ่อเราเป็นคนขยัน แต่พ่อเราเสียไปแล้ว มันชอบให้ชีวิตเราไม่มีความสุข เวลาเราไม่มีความสุขมันจะพอใจไม่โวยวาย เวลาเห็นน้องทะเลาะกับแม่ หรือเวลาเราลำบากไม่มีเงินไปโรงเรียน มันจะพอใจ ถ้ามันไม่พอใจมันจะหาเรื่องมาด่าตลอด ทั้งที่ไม่เป็นความจริง ด่าเรากับน้องด่าแม่ด่าหมด ด่าพ่อเราด้วยทั้งที่ตายไแล้วว่าไข่แล้วทิ้ง ทั้งที่พ่อเราเป็นโรคตายเพราะทำงาน
ส่วนแม่ แม่ก็ชอบตบตีทั้งเราและน้อง บางทีเราก็สงสัยว่าตอนเด็กๆยายเลี้ยงแม่มาด้วยลำแข้งรึเปล่า เราก็ไปถามก็บอกว่าไม่เคยตีเลย ไม่รู้ว่าโกหกรึเปล่า เพราะคนบ้านนี้เชื่อใจไม่ได้เลย ถามแม่แม่ก็บอกว่าก็โดนมัน(คนบ้า) แกล้งมาตั้งแต่เด็กเหมือนกัน (งง มีแบบนี้ แม่ทีอยากให้ลูกมาโดนเหมือนตัวเอง แทนที่รู้แล้วว่ามันบ้าน่าจะเอาลูกออกไปให้พ้นๆ ปกป้องลูก ตามทัศนคติคนปกติควรทำแบบนี้ไม่ใช่เหรอ) แล้วก็มีพวกของคนบ้าด้วย มันบอกว่าแม่ตีและด่ามัน คือแม่เป็นโรคประสาทแม่ก็ตีทุกคนอะ ไม่เห็นจะเว้นแม้แต่ลูกตัวเอง เรากับน้องยิ่งโดนหนักใกล้ไม้ใกล้มือ มันเลยแค้น มันเลยจะมาแก้แค้นลงที่เราแทน == แต่ก็เอาผลประโยชน์จากเราตลอด เหมือนเกลียดปลาไหลกินน้ำแกง ขนมก็ให้เราซื้อให้กิน จากเงินของพ่อเราที่ทำงานมาอย่างหนักนั่นแหละ ไม่ได้มีเยอะอะไรเลยแต่ก็แบ่ง เราก็เป็นกำลังใจให้ตลอด อยากเป็นสิ่งดีๆในชีวิต ชดเชยที่แม่ได้ทำไป (ทำอะไรเท็จจริงยังไงก็ไม่รู้ เพราะตอนที่ทำเรายังไม่ได้เกิด แต่ยายก็มาเล่าให้ฟังค่ะ นี่ลูกตัวเองแท้ๆ สอนให้เกลียดแม่ตัวเองก็มีด้วย) แต่มันก็อาฆาตอยู่ตลอด เคยใช้ให้คนบ้ามาด่าและอาละวาดด้วย ถ้าเราไม่มีผลประโยชน์คงโดนฆ่าละมั้ง (อิบ้านนี้เป็นโรคประสาททั้งหมด)
ออกไปอยู่ที่อื่นแม่ก็ไม่มีปัญญาอยู่เอง ไม่มีปัญญาดูแลน้อง ที่งานการไม่ทำ ทำอะไรคว้าน้ำเหลว พอแม่ไม่มีตังให้มัน มันก็จ้องเล่นงานอยู่ แต่เพราะตอนเด็กๆไปด่ามันทุบตีมันไว้เยอะมันก็เลยโกรธ อันนี้เป็นเรื่องที่สาม เราซื้อเสื้อผ้าให้ไปเรียนก็ตัดขาดหมด เพราะโกรธที่แม่ไม่ให้ตังครบทุกวันตามที่สัญญาไว้ (วันนั้นเราร้องไห้หนักมาก พังทุกอย่างทั้งไฟ ทั้งพัดลม เรากลัวไปเลย) แม่ไม่เคยสอน(ที่จริงน่าจะตั้งแต่ยาย) ให้รู้จักทำมาหากิน ไม่มีเงินก็ต้องไปหา ไม่ใช่ไม่ได้แล้วจะมาอาละวาด เราเป็นคนจน เรายิ่งต้องพยายาม ไม่รู้ได้สำนึกบ้างหรือเปล่า เราเองต้องเสียสละทั้งการศึกษา ทั้งๆที่เรียนดี มาทำงานให้ ให้ทุกบาท แม้แต่เงินเก็บสักบาทของตัวเองยังไม่มี แต่ทำเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอ เราไม่เห็นว่ามันจะมีจุดสิ้นสุดสักที ทรมานสุดๆเลยค่ะ ยิ่งกว่าตกนรกทั้งเป็น นี่เล่าแบบย่อๆนะคะ บางเรื่องเราก็มารู้เอาตอนโต
เราต้องโดนแบบนี้เป็นสิบๆปี ตั้งแต่คนที่อยากให้เราได้มีความสุข(พ่อ)คนที่ดีที่สุดและปกติที่สุดเพียงคนเดียว ตายไป ตั้งแต่เด็กมันเหมือนไม่มีทางออก ไม่มีความหวังให้ เหมือนจะจบเรื่องนี้ได้ต้องตายสถานเดียว เพราะไม่ว่าเราจะหนีไปอยู่ที่ไหน แม่จะไม่มีปัญญาอยู่ด้วยตัวเองได้เลย และจะหาเรื่องมีปัญญานู่นนี่ป่วยเป็นโรคนั้นนี้ ไม่มีใครเอา และเราก็ต้องกลับมายังขุมนรกแห่งนี้ วนเป็นลูบต่อไป tt
ควรทำยังไงดีคะ ให้หลุดพ้นจะสภาวะแบบนี้ มันทรมานมาก ไม่รู้จะพูดออกมายังไง เราพยายามและพยายามหาคำตอบอยู่ตลอด ว่าจะไปบอก1323 ก็เฟล เหมือนไม่ตรงประเด็นกับเค้า แล้วมันต้องไปมูลนิธิไหนหรือที่ใดคะ ที่จะจบปัญหาแบบนี้ได้ ทำยังไงดีคะ มันเริ่มอดทนไม่ไหวเข้ามาเรื่อยๆแล้ว เรานั่งรถเมล์กลับจากซื้อของให้ที่บ้านกิน น้ำตาก็ซึมตลอดทาง รับรู้ได้ว่าวันนี้ก็เป็นแบบนี้อีกแล้ว วนลูบไป สิ่งทีทำไม่ได้มีความหมายอะไรเลย ไม่ได้ช่วยทำให้ชีวิตดีขึ้นเลย มีวิธีไหนที่จะไม่ต้องจบเรื่องนี้ด้วยการตายมั้ยคะ ถ้าตายก็คือหมดเวรหมดกรรมกับคนพวกนี้จริงๆ ไม่รับรู้อะไรแล้ว มีแต่พวกเขาที่จะต้องมาชดใช้กรรมที่ทำกับเรา จริงๆไม่ได้อยากตายเพราะอยากตายเลย เรารู้ว่าถ้าเราคนเดียวเอาอยู่แน่ๆ ชีวิตทำได้ดีแน่ๆ คิดอยากตายเพราะหนีคนพวกนี้ ทำอะไรก็เหมือนโดนดึงขากลับเข้าไปในนรก เหมือนก้อนหินหนักๆมาถ่วงขาเอาไว้ ชีวิตที่ไม่มีทางออก ไม่มีแสงสว่างส่องเข้ามาเลย ไม่มีมือจากญาติคนอื่นๆยื่นเข้ามาช่วยแก้ไขเลยด้วย ไม่อยากอยู่แบบนี้ต่อไปอีกแล้วมาหาคำตอบ เผื่อชีวิตยังมีหวังคะ