Ep.1 ชีวิตที่เปลี่ยนไปเร็วกว่าเข็มนาฬิกาเดิน
สวัสดีนะคะชาวพันทิปหรือเฟสบุ๊ค เราขอแทนตัวเองว่า เฟรม นะคะ วันนี้เราจะมาเล่าถึงชีวิตของตัวเราเองให้ฟัง ชีวิตเราไม่ได้เลิศหรูที่มีรถขับคันเป็นล้าน มีพ่อแม่ที่คอยดูแลอย่างถนุดถนอม มีบ้านราคาเป็นสิบล้านร้อยล้าน ชีวิตของเราเป็นเพียงแค่ผู้หญิงธรรมดาถึงขั้นเรียกว่าตกอับเลยก็ว่าได้ ตอนเรา2-3ขวบชีวิตเรามันเป็นอะไรที่มีความสุขมาก ไปไหนมาไหนด้วยกันพ่อ แม่ ลูก แต่ก็ยังว่าแหละ ความสุขมันจะอยู่กับเราไม่ได้นานเสมอไป พอเรา4-5ขวบ พ่อแม่เราเริ่มเปลี่ยนไป สนใจเราน้อยลงจนแทบเร็วว่าไม่สนใจเลยก็ว่าได้ ต่างคนต่างกลับบ้านดึก ทิ้งเราไว้ให้อยู่กับยายข้างบ้าน ดึกๆก็ค่อยมารับเรากลับ พอกลับมาพ่อแม่เราก็ทะเลาะกันอีก เหตุการ์ณตอนนั้นเป็นภาพที่ติดตาเราไปตลอดชีวิตก็ว่าได้
ย้อนกลับไปวันนั้น....
พอแม่กลับบ้านมาก่อนพ่อ แม่ดูมีความสุขมาก นั่งแชทบ้าง นั่งคุยโทสัพบ้าง ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับโทสัพต่อไป พอพ่อกลับมาถึง พ่อมาเช่นเดียวกับแม่คะ เล่นโทสัพไปยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไป แม่ก็พูดขึ้นว่า...
แม่ : นี้คุณ ทำไมไม่ดูแลลูกเลย!!!
พ่อ : เอ้า!! คุณก็กลับมาก่อนนิ คุณก็ดูแลเองสิ
เค้า2คนทะเลาะกันหนักมากจนเราร้องไห้เค้าก็ยังไม่เลิกทะเลาะกัน ต่างคนต่างทุบตีกันไม่หยุดจนยายข้างบ้านมาตะโกนถามว่ามีอะไรกันรึป่าว เสียงดังกันเชี่ยว พ่อแม่เราถึงสงบลง แล้วต่างคนก็ต่างเดินไปทำธุระของตัวเอง ตัดภาพไปอีกวันเหมือนวันนี้ครอบครัวเราจะกลับไปเป็นเหมือนตอนเราอายุ 2-3 ขวบ(ในความคิดเรา) วันนั้นพ่อแม่เรามาสถานที่แห่งหนึ่งเป็นเหมือนบ้านใหญ่ๆสักแห่งนึง ที่ไหนก็ไม่รุ้เราไม่คุ้นเลย เราจำได้ว่า เค้าเอาเรามาให้ใครสักคนดูแลแล้วเค้าก็เดินจากเราไป ตั้งแต่วันนั้นถึงวันนี้ก็ไม่เคยเห็นเค้ากลับมาหาเราอีกเลย เราพึ่งมารู้ตอนประมาน 9 ขวบว่าที่นี้คือ'''สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า''' อ่านไม่ผิดหรอกคะ พ่อแม่เราเอาเรามาทิ้งที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ถามว่าเสียใจมั้ยก็เสียใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จนเราอายุ10 ขวบก็มีหญิงชายคู่นึงหน้าตายังไม่แก่มากยังวัยรุ่นๆอยู่น่าจะ 20 กว่าปลายๆ รับเลี้ยงเราไป เราดีใจมากที่สวรรค์ยังเมตตาเรา พอเราย้ายไปอยู่กับพวกเค้า พวกเค้าให้เราเรียกว่า ป๊าม๊า เราก็โอเค สาเหตุที่เค้ารับเลี้ยงเรามาเพราะป๊าม๊ามีลูกไม่ได้คะ เนื่องจากป๊าเป็นหมันก็เลยมีลูกไม่ได้ ตอนแรกเราดีใจมากที่เราจะได้มีครอบครัวที่สมบูรณ์สักทีถึงแม้จะไม่ได้เกิดมาจากพวกเค้าจริงๆ แต่อย่างที่เคยบอกไป ''ความสุขมักจะอยู่กับเราได้ไม่นาน'' เราอยู่มาหลายปี จนวันนึงป๊าม๊าก็ไปรับเลี้ยงเด็กมาอีกคน โดยไม่ได้ถามความเห็นจากเราเลยสักนิด แต่เราก็ไม่อยากจะน้อยใจเนื่อจากว่าป๊าม๊ามีพระคุณกับเรามากๆแล้วที่ไปรับเลี้ยงเราออกมา แค่นี้ก็เป็นพระคุณล้นเหลือแล้วจิงๆ
#เดี๋ยวมาต่อมีคนอ่านมั้ยไม่มีไม่ต่อนะ
#เป็นนิยายที่ซับซ้อนสะท้อนชีวิตจริงนะคะ
#เนื้อหามีอย่างว่าด้วย
ชีวิตที่เปลี่ยนไปเร็วกว่าเข็มนาฬิกา
สวัสดีนะคะชาวพันทิปหรือเฟสบุ๊ค เราขอแทนตัวเองว่า เฟรม นะคะ วันนี้เราจะมาเล่าถึงชีวิตของตัวเราเองให้ฟัง ชีวิตเราไม่ได้เลิศหรูที่มีรถขับคันเป็นล้าน มีพ่อแม่ที่คอยดูแลอย่างถนุดถนอม มีบ้านราคาเป็นสิบล้านร้อยล้าน ชีวิตของเราเป็นเพียงแค่ผู้หญิงธรรมดาถึงขั้นเรียกว่าตกอับเลยก็ว่าได้ ตอนเรา2-3ขวบชีวิตเรามันเป็นอะไรที่มีความสุขมาก ไปไหนมาไหนด้วยกันพ่อ แม่ ลูก แต่ก็ยังว่าแหละ ความสุขมันจะอยู่กับเราไม่ได้นานเสมอไป พอเรา4-5ขวบ พ่อแม่เราเริ่มเปลี่ยนไป สนใจเราน้อยลงจนแทบเร็วว่าไม่สนใจเลยก็ว่าได้ ต่างคนต่างกลับบ้านดึก ทิ้งเราไว้ให้อยู่กับยายข้างบ้าน ดึกๆก็ค่อยมารับเรากลับ พอกลับมาพ่อแม่เราก็ทะเลาะกันอีก เหตุการ์ณตอนนั้นเป็นภาพที่ติดตาเราไปตลอดชีวิตก็ว่าได้
ย้อนกลับไปวันนั้น....
พอแม่กลับบ้านมาก่อนพ่อ แม่ดูมีความสุขมาก นั่งแชทบ้าง นั่งคุยโทสัพบ้าง ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับโทสัพต่อไป พอพ่อกลับมาถึง พ่อมาเช่นเดียวกับแม่คะ เล่นโทสัพไปยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไป แม่ก็พูดขึ้นว่า...
แม่ : นี้คุณ ทำไมไม่ดูแลลูกเลย!!!
พ่อ : เอ้า!! คุณก็กลับมาก่อนนิ คุณก็ดูแลเองสิ
เค้า2คนทะเลาะกันหนักมากจนเราร้องไห้เค้าก็ยังไม่เลิกทะเลาะกัน ต่างคนต่างทุบตีกันไม่หยุดจนยายข้างบ้านมาตะโกนถามว่ามีอะไรกันรึป่าว เสียงดังกันเชี่ยว พ่อแม่เราถึงสงบลง แล้วต่างคนก็ต่างเดินไปทำธุระของตัวเอง ตัดภาพไปอีกวันเหมือนวันนี้ครอบครัวเราจะกลับไปเป็นเหมือนตอนเราอายุ 2-3 ขวบ(ในความคิดเรา) วันนั้นพ่อแม่เรามาสถานที่แห่งหนึ่งเป็นเหมือนบ้านใหญ่ๆสักแห่งนึง ที่ไหนก็ไม่รุ้เราไม่คุ้นเลย เราจำได้ว่า เค้าเอาเรามาให้ใครสักคนดูแลแล้วเค้าก็เดินจากเราไป ตั้งแต่วันนั้นถึงวันนี้ก็ไม่เคยเห็นเค้ากลับมาหาเราอีกเลย เราพึ่งมารู้ตอนประมาน 9 ขวบว่าที่นี้คือ'''สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า''' อ่านไม่ผิดหรอกคะ พ่อแม่เราเอาเรามาทิ้งที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ถามว่าเสียใจมั้ยก็เสียใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จนเราอายุ10 ขวบก็มีหญิงชายคู่นึงหน้าตายังไม่แก่มากยังวัยรุ่นๆอยู่น่าจะ 20 กว่าปลายๆ รับเลี้ยงเราไป เราดีใจมากที่สวรรค์ยังเมตตาเรา พอเราย้ายไปอยู่กับพวกเค้า พวกเค้าให้เราเรียกว่า ป๊าม๊า เราก็โอเค สาเหตุที่เค้ารับเลี้ยงเรามาเพราะป๊าม๊ามีลูกไม่ได้คะ เนื่องจากป๊าเป็นหมันก็เลยมีลูกไม่ได้ ตอนแรกเราดีใจมากที่เราจะได้มีครอบครัวที่สมบูรณ์สักทีถึงแม้จะไม่ได้เกิดมาจากพวกเค้าจริงๆ แต่อย่างที่เคยบอกไป ''ความสุขมักจะอยู่กับเราได้ไม่นาน'' เราอยู่มาหลายปี จนวันนึงป๊าม๊าก็ไปรับเลี้ยงเด็กมาอีกคน โดยไม่ได้ถามความเห็นจากเราเลยสักนิด แต่เราก็ไม่อยากจะน้อยใจเนื่อจากว่าป๊าม๊ามีพระคุณกับเรามากๆแล้วที่ไปรับเลี้ยงเราออกมา แค่นี้ก็เป็นพระคุณล้นเหลือแล้วจิงๆ
#เดี๋ยวมาต่อมีคนอ่านมั้ยไม่มีไม่ต่อนะ
#เป็นนิยายที่ซับซ้อนสะท้อนชีวิตจริงนะคะ
#เนื้อหามีอย่างว่าด้วย