ฝากถึงคนที่ทำอะไรก็ตามจนลืมคนข้างๆ

ขอตั้งเป็นกระทู้คำถามนะคะ..ความจริงแค่อยากมาระบายบ้าง
คือปีนี้เป็นปีที่แฟนเราฝึกสอน..เราเข้าใจเขานะคะ ว่าบางทีเขาอาจจะไม่มีเวลา และตัวเราเองก็ไม่ได้ไปหาเขาบ่อยๆ ทุกครั้งที่เรามา..เขาจะกลับห้องดึก มากสุดก็เที่ยงคืนเกือบตีหนึ่งแบบตอนนี้
วันที่เขากลับประมาณ 1 ทุ่ม เขาบอกว่ารอปล่อยเด็ก เราก็ไม่ว่านะคะ แต่ตอนที่กลับดึกแบบนี้เขาบอกว่า รุ่นพี่ชวน (และชวนบ่อยมาก) คือบางทีเราก็อยากให้เธอมีเวลาให้เราบ้าง เรานานๆมาหาที..เธอก็ทิ้งให้เราอยู่คนเดียวในห้อง เราเหงา เรารู้สึกแย่ บางครั้งพอเราพูดไป เขาบอกกับเราว่า"เขาก็เป็นแค่ครูฝึกสอน ถ้ารุ่นพี่ชวนมันปฏิเสธได้มั้ย เขาก็ต้องมีสังคมของเขา"วันนั้นคือวันที่เราทะเลาะกันหนักมากๆ
ตั้งแต่วันนั้นเขากลับดึกเราพยายามที่จะไม่เอามาเป็นปัญหา แต่บางทีเราก็รู้สึกว่าเขาไม่เห็นความสำคัญเราบ้างเหรอ? ไม่คิดเหรอ..ว่าเราจะรู้สึกยังไง
(เรารู้นะว่าเรางี่เง่า แต่แค่บางครั้งเราก็อยากให้เขารู้สึกบ้างว่าเรายังอยู่ตรงนี้)

ฝากถึงคนที่ทำงาน ฝึกงานหรือทำอะไรก็ตามที่เป็นภารกิจของคุณ..ขอให้คุณอย่าทำจนลืมว่ามีคนข้างๆ เขาไม่พูดไม่ใช่เขาไม่เหงานะคะ

ขอบคุณที่อ่านจนจบ..ใครที่เจอแบบเรา เราขอกอดคุณนะ เราเข้าใจความรู้สึกของคุณ