เซฮายยยย!!!! สวีดัด แฮร่ สวัสดีครัชทุกโคนนน ฮัลโลวทุกคน เราชื่อ ฟีม เป็นคนแน่ๆไม่ใช่แย้แน่นอน แฮร่!! เรามีพี่สาวคนนึงชื่อว่า เจ้เฟีย เรากับเจ้ห่างกัน 2 ปี เจ้แกสวยคะ แตกต่างจากเราไปนิด เพราะเจ้เฟียแกเป็นคนที่แรด55 ตรงๆแรงๆ แต่นางก็รักเรามากเช่นเดียวกัน เราเป็นคนเฟลลี่เล่นขี้ไปด้วยมั้ง เออพอๆเลิกเล่น คนอ่านหนีด้วยแหละ คนอ่านคงคิดว่าอีนี้ไม่ได้เฟลลี่ละแต่อินี้มันบ้า5555 ใครๆก็บอกเราอย่างงี้แหละไม่ต้องชม อิอิ พอๆเข้าเรื่องละจิงๆ วันนี่เราอยากจะมาเล่าเรื่องความรักที่เจอมากับตัวให้ทุกคนฟัง
แต่!!
''ส่วนใหญ่คนอื่นๆที่มาเล่าเรื่องจะบอกว่ามีเป็นกท.แรกของเรา ผิดพลาดยังไงขอโทษด้วยนะคะ''
แต่เราไม่คะ นี้ไม่ใช่กท.แรกที่เราตั้ง แต่เป็นกท.แรกที่เราเล่าเรื่อง อะงงเด้งงเด้ เออช่าง
ละเราจะไม่เล่นละจิงๆ สัญญาด้วยเกียรติของคนสวย😝💕
ฐานะทางบ้านเราค่อนข้างดีก็ว่าได้ พ่อแม่เลี้ยงแบบลูกฝรั่ง ใครเข้าใจบ้าง อะเราจะอธิบายให้ฟัง เลี้ยงแบบลูกฝรั่งคือ เลี้ยงแบบปล่อย ปล่อยในที่นี้คือไม่ได้ปล่อยแบบไม่ดูแลเลย แต่คือปล่อยให้เรียนรู้หาประสบการณ์เอง แบบให้ช่วยเหลือตัวเองเป็น ไม่ใช่อะไรก็รอแต่พ่อแม่อย่างเดียว อะเข้าเรื่อง(พูดเข้าเรื่องไปประมาณ3ล้านรอบก็ยังนอกเรื่องอยู่ดี)
เรื่องของเรามันเกี่ยวกับเราเป็นผญ.คนนึงที่เรียบร้อยเป็นเด้กเรียน ง่ายๆคือเด็กเนิร์ดก็ว่าได้อะ เรียนได้อันดับต้นๆของห้อง แล้วอยู่มาวันนึงชีวิตเค้าก็ได้เปลี่ยนไป จะเป็นยังไงติดตามชม เอ่อ... เราลืมบอกเรามีเพื่อนอยู่ 4 คน ญ.2 ช.1 กท.1 รวมเราด้วยเป็น 5
ญ.ชื่อ เจน กับ จิน (2 คนนี้มันน่ารักตัวเล็กๆดัดฟัน ผมยาวๆ ใครๆก็ชอบมัน)
ช.ชื่อ บูม (ไอ้นี้มันคือเสือตัวพ่อ เดินไปทางไหนแต่หันไปมองอะไรก็แล้วแต่ พวกผญ.นี้กรี้ดยิ่งกว่าเจอดาราเกาเห แฮร่ เกาหลีอีก)
กท.ชื่อ ชิดชี่ (ชื่อจิงๆมันชื่อ ชิดชัย มันเป็นกท.เฉพาะบางเวลา งงอะดิ ก็พ่อมันเป็นทหาร ละเข้ารับไม่ได้ที่ชิดชี่เนี่ยเป็นตุ้ด มันเป็นต้องแอ้บแมนทุกครั้งที่อขู่หน้าพ่อมัน แต่แม่มันเข้าใจนะ อินี้รักเพื่อนมากใครทำไรเพื่อนไม่ได้ ตาย!!!)
ส่วนเรา เราเป็นเด็กเนิร์ดค่ะ เป็นตัวช่วยของกลุ่มเวลาสอบอะไรแบบนี้ เด็กเนิร์ดในความหมายของเราคือเป็นคนตั้งใจเรียน แต่ไม่ใช่แบบเงียบๆ ขึมๆ แต่แค่ไม่ออกนอกลู่นอกทางแค่นั้นเอง เลี้ยงง่ายแค่นั้นเอง แต่ไม่ใช่เด็กติ๋มเลยนะ
กลุ่มเราเป็นกลุ่มค่อยข้างป้อป (ยกเว้นเราคนเด่ว เป็นคนที่ทุกคนจำไม่ได้เลยก็ว่าได้555)
เข้าเรื่องเลยละกัน...
ขอย้อนกลับไปตอนม.6 เทอม2 ช่วงเวลาม.6 เป็นช่วงเวลาที่วุ่นวายที่สุดเลยก็ว่าได้ ทั้งต้องสอบเข้ามหาลัย สอบo-net เยอะแยะ คนส่วนใหญ่จะปวดหัวให้ช่วงม.6มากเพราะต้อจัดการอะไรหลายอย่าง แต่เราโชคดีที่เราเป็นคนเรียนที่และใฝ่เรียนมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เลยทำให้การทอะไรมันก็ง่ายขึ้นๆ แต่เราก็ไม่ได้เอาตัวรอดแค่คนเดียวนะ เราช่วยเพื่อนด้วย ไปไหนไปกัน555
ณ~ ตอนนี้ฉันกำลังเดินอยู่กลางดงดอกไม้อันสวยงามที่เต็มไปด้วยทิวลิปและอีกมากมาย ฉันเดินมาเรื่อยๆโดยชมและสูดดมกลิ่นดอกไม้มาตลอดมา จนมาเจอน้ำตกแห่งนึง บริเวณของน้ำตาแห่งนี้ที่เต็มไปด้วยต้นไม้และโขดหินชั่งงดงามและใสสะอาดจิงๆ ฉันเกิดอาการอยากเล่นน้ำที่น้ำตกแห่งนี้ดูบ้าง เลยเดินลงไปเล่น ทันใดนั้นจู่ๆน้ำก็สาดมาที่ฉันอย่างเต็มแรงพร้อมคำพูดที่พูดว่า'''เมื่อไหร่จะตื่น สายแล้ว'''
ฉันสะดุ้งขึ้นตื่นจากฝันอย่างเร็ว แล้วมองดูรอบข้างสิ่งที่เห็นคือเจอผญ.คนนึงยืนเท้าเอวอยู่พร้อมหน้าตาที่อมหิต อ้าว! สรุปที่กูเห็นเมื่อกี้คือฝันและที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ใคร แม่เก๊าเองอิอิ....
แม่ : ฟีมม!!! ตื่นได้แล้วลูกเดี๋ยวไปรร.สาย ไปๆลุกๆ
เรา : โอเคค้าแม่ (จากนั้นเราก็ลุกไปอาบน้ำแต่งตัวอย่างว่าง่าย พอเสร้จก็ลงไปข้างล่างไปกินข้าวที่แม่เตรียมไว้)
ระหว่างกินก็มีบทสนทนาเกิดขึ้น🍚🍲
พ่อ : แล้วว่าไงเราฟีมจะสอบคณะอะไรลูกคิดรึยัง?
เรา : คิดแล้วคะพ่อ หนูว่าจะเรียนคณะแพทยศาสตร์คะ
เฟีย : เออดีละแก แกจะได้ไปเรียนกับฉันจะได้ไม่เปลืองน้ำมัน(เจ้เฟียก็เรียนคณะแพทย์ค่ะ)
แม่ : ฟีมคิดดีแล้วหรอลูก มันเรียนหนักนะ
พ่อ : แม่ก็! ไปขัดลูกทำไม ลูกมันตั้งใจจะเรียนอยู่แล้วนิ ใช่มั้ยฟีม
เรา : ค่ะพ่อแม่ ฟีมคิดดีแล้วคะ ไม่อยสกเกินความสามารถฟีมหรอกไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ
พ่อแม่ : มองหน้ากันแล้วยิ้มม😁😁
พอกินข้าวหมดก็ไปรร. เราไปเองคะนั่งรถเมล์ไปเอง
ตัดภาพไปตอนถึงรร.เลยละกัน🏫🏫
เราเดินไปที่โต้ะประจำที่เราจะนั่งกันทุกเช้า ตอนนั้นมีแค่ เจนกับจินนั่งอยู่
เจน : ไงมาละหรอ
เรา : แล้วที่ยืนอยู่นี้ใคร?
เจน : ก็ไงฟีม
เรา : แล้วเห็นกูมายัง?
เจน : มาแล้ว
เรา : เออไงก็กูมาแล้วจะถามเพื่อ??
เจน : อืมเคกูผิดเองที่ถามคนแบบ
เรา : ??? (งงนิดๆ)
เรา : เอ้าจินไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยหรอ?
จิน : ไม่อะกูไม่อยากโดนด่าเหมือนอิเจน555
เจน : เอ้าอิจินนิ!!
จิน : โอ๋ๆ เค้าล้อเล่นน้าที่ร้ากกก (พร้อมเอาหัวไปซบที่ไหล่ที่เจน ไม่ต้องสงสัยพวกมัน2คนสนิทกันค่ะเล่นกันแบบนี้ประจำ)
เรา : พวกนี้น่าเป็นแฟนกันจิงๆวะ หวานกันเกิ้น!
เจน : ที่รักบอกอิฟีมไปสิว่าเรารักกัน😆
......ฮายค่ะชะนีน้อยทั้งหลายยย!! // ใครวะ!! หันไปดูเอ้าชิดชี่นี้หน่า
เรา : ไงใครจุดรูปมานิ!
ชิดชี่ : คนแถวนี้แหละ
ย!!
พวกเรา : 555555555
เราก็นั่งคุยกันสักพักอิชิดก็ตะโกนดังขึ้น!
ชิดชี่ : สามีขาาาาาา / พวกเราเลยหันไปดู อ้ออิบูมนี้เอง
บูม : กี่ขาดีละชิดชัย
ชิดชี่ : อิสัสนี้พูดจาน่ากระทืบ☹️😆
บูม : โอ๋ๆเมียขาาา
ชิดชี่ : ชิเชอะ // พร้อมสบัดหน้าหนี
บูม : กูไม่ง้อนะจ้ะ
เราจินเจน : สมหน้า!!!
ชิดชี่ : อิสึ // ชิดชี่ยังพูดไม่ทันจบออดก็ดังขึ้นก่อน พวกเราก็เดินไปเข้าแถวปกติ เสร้จก็ขึ้นห้อง พอช่วงพักกินข้าวก็เดินลงไปกินข้าวปกติ ระหว่างเดิน....
จิน : .........
#เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งนะคะ เนื้อหามี25+ด้วย
#พิมผิดขอประทานอภัยด้วยนะคะ
#ถ้าไม่มีใครอ่านขอไม่ต่อนะคะ
เมื่อตัวฉันมันถึงจุดเปลี่ยน..
แต่!!
''ส่วนใหญ่คนอื่นๆที่มาเล่าเรื่องจะบอกว่ามีเป็นกท.แรกของเรา ผิดพลาดยังไงขอโทษด้วยนะคะ''
แต่เราไม่คะ นี้ไม่ใช่กท.แรกที่เราตั้ง แต่เป็นกท.แรกที่เราเล่าเรื่อง อะงงเด้งงเด้ เออช่าง
ฐานะทางบ้านเราค่อนข้างดีก็ว่าได้ พ่อแม่เลี้ยงแบบลูกฝรั่ง ใครเข้าใจบ้าง อะเราจะอธิบายให้ฟัง เลี้ยงแบบลูกฝรั่งคือ เลี้ยงแบบปล่อย ปล่อยในที่นี้คือไม่ได้ปล่อยแบบไม่ดูแลเลย แต่คือปล่อยให้เรียนรู้หาประสบการณ์เอง แบบให้ช่วยเหลือตัวเองเป็น ไม่ใช่อะไรก็รอแต่พ่อแม่อย่างเดียว อะเข้าเรื่อง(พูดเข้าเรื่องไปประมาณ3ล้านรอบก็ยังนอกเรื่องอยู่ดี)
เรื่องของเรามันเกี่ยวกับเราเป็นผญ.คนนึงที่เรียบร้อยเป็นเด้กเรียน ง่ายๆคือเด็กเนิร์ดก็ว่าได้อะ เรียนได้อันดับต้นๆของห้อง แล้วอยู่มาวันนึงชีวิตเค้าก็ได้เปลี่ยนไป จะเป็นยังไงติดตามชม เอ่อ... เราลืมบอกเรามีเพื่อนอยู่ 4 คน ญ.2 ช.1 กท.1 รวมเราด้วยเป็น 5
ญ.ชื่อ เจน กับ จิน (2 คนนี้มันน่ารักตัวเล็กๆดัดฟัน ผมยาวๆ ใครๆก็ชอบมัน)
ช.ชื่อ บูม (ไอ้นี้มันคือเสือตัวพ่อ เดินไปทางไหนแต่หันไปมองอะไรก็แล้วแต่ พวกผญ.นี้กรี้ดยิ่งกว่าเจอดาราเกาเห แฮร่ เกาหลีอีก)
กท.ชื่อ ชิดชี่ (ชื่อจิงๆมันชื่อ ชิดชัย มันเป็นกท.เฉพาะบางเวลา งงอะดิ ก็พ่อมันเป็นทหาร ละเข้ารับไม่ได้ที่ชิดชี่เนี่ยเป็นตุ้ด มันเป็นต้องแอ้บแมนทุกครั้งที่อขู่หน้าพ่อมัน แต่แม่มันเข้าใจนะ อินี้รักเพื่อนมากใครทำไรเพื่อนไม่ได้ ตาย!!!)
ส่วนเรา เราเป็นเด็กเนิร์ดค่ะ เป็นตัวช่วยของกลุ่มเวลาสอบอะไรแบบนี้ เด็กเนิร์ดในความหมายของเราคือเป็นคนตั้งใจเรียน แต่ไม่ใช่แบบเงียบๆ ขึมๆ แต่แค่ไม่ออกนอกลู่นอกทางแค่นั้นเอง เลี้ยงง่ายแค่นั้นเอง แต่ไม่ใช่เด็กติ๋มเลยนะ
กลุ่มเราเป็นกลุ่มค่อยข้างป้อป (ยกเว้นเราคนเด่ว เป็นคนที่ทุกคนจำไม่ได้เลยก็ว่าได้555)
เข้าเรื่องเลยละกัน...
ขอย้อนกลับไปตอนม.6 เทอม2 ช่วงเวลาม.6 เป็นช่วงเวลาที่วุ่นวายที่สุดเลยก็ว่าได้ ทั้งต้องสอบเข้ามหาลัย สอบo-net เยอะแยะ คนส่วนใหญ่จะปวดหัวให้ช่วงม.6มากเพราะต้อจัดการอะไรหลายอย่าง แต่เราโชคดีที่เราเป็นคนเรียนที่และใฝ่เรียนมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เลยทำให้การทอะไรมันก็ง่ายขึ้นๆ แต่เราก็ไม่ได้เอาตัวรอดแค่คนเดียวนะ เราช่วยเพื่อนด้วย ไปไหนไปกัน555
ณ~ ตอนนี้ฉันกำลังเดินอยู่กลางดงดอกไม้อันสวยงามที่เต็มไปด้วยทิวลิปและอีกมากมาย ฉันเดินมาเรื่อยๆโดยชมและสูดดมกลิ่นดอกไม้มาตลอดมา จนมาเจอน้ำตกแห่งนึง บริเวณของน้ำตาแห่งนี้ที่เต็มไปด้วยต้นไม้และโขดหินชั่งงดงามและใสสะอาดจิงๆ ฉันเกิดอาการอยากเล่นน้ำที่น้ำตกแห่งนี้ดูบ้าง เลยเดินลงไปเล่น ทันใดนั้นจู่ๆน้ำก็สาดมาที่ฉันอย่างเต็มแรงพร้อมคำพูดที่พูดว่า'''เมื่อไหร่จะตื่น สายแล้ว'''
ฉันสะดุ้งขึ้นตื่นจากฝันอย่างเร็ว แล้วมองดูรอบข้างสิ่งที่เห็นคือเจอผญ.คนนึงยืนเท้าเอวอยู่พร้อมหน้าตาที่อมหิต อ้าว! สรุปที่กูเห็นเมื่อกี้คือฝันและที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ใคร แม่เก๊าเองอิอิ....
แม่ : ฟีมม!!! ตื่นได้แล้วลูกเดี๋ยวไปรร.สาย ไปๆลุกๆ
เรา : โอเคค้าแม่ (จากนั้นเราก็ลุกไปอาบน้ำแต่งตัวอย่างว่าง่าย พอเสร้จก็ลงไปข้างล่างไปกินข้าวที่แม่เตรียมไว้)
ระหว่างกินก็มีบทสนทนาเกิดขึ้น🍚🍲
พ่อ : แล้วว่าไงเราฟีมจะสอบคณะอะไรลูกคิดรึยัง?
เรา : คิดแล้วคะพ่อ หนูว่าจะเรียนคณะแพทยศาสตร์คะ
เฟีย : เออดีละแก แกจะได้ไปเรียนกับฉันจะได้ไม่เปลืองน้ำมัน(เจ้เฟียก็เรียนคณะแพทย์ค่ะ)
แม่ : ฟีมคิดดีแล้วหรอลูก มันเรียนหนักนะ
พ่อ : แม่ก็! ไปขัดลูกทำไม ลูกมันตั้งใจจะเรียนอยู่แล้วนิ ใช่มั้ยฟีม
เรา : ค่ะพ่อแม่ ฟีมคิดดีแล้วคะ ไม่อยสกเกินความสามารถฟีมหรอกไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ
พ่อแม่ : มองหน้ากันแล้วยิ้มม😁😁
พอกินข้าวหมดก็ไปรร. เราไปเองคะนั่งรถเมล์ไปเอง
ตัดภาพไปตอนถึงรร.เลยละกัน🏫🏫
เราเดินไปที่โต้ะประจำที่เราจะนั่งกันทุกเช้า ตอนนั้นมีแค่ เจนกับจินนั่งอยู่
เจน : ไงมาละหรอ
เรา : แล้วที่ยืนอยู่นี้ใคร?
เจน : ก็ไงฟีม
เรา : แล้วเห็นกูมายัง?
เจน : มาแล้ว
เรา : เออไงก็กูมาแล้วจะถามเพื่อ??
เจน : อืมเคกูผิดเองที่ถามคนแบบ
เรา : ??? (งงนิดๆ)
เรา : เอ้าจินไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยหรอ?
จิน : ไม่อะกูไม่อยากโดนด่าเหมือนอิเจน555
เจน : เอ้าอิจินนิ!!
จิน : โอ๋ๆ เค้าล้อเล่นน้าที่ร้ากกก (พร้อมเอาหัวไปซบที่ไหล่ที่เจน ไม่ต้องสงสัยพวกมัน2คนสนิทกันค่ะเล่นกันแบบนี้ประจำ)
เรา : พวกนี้น่าเป็นแฟนกันจิงๆวะ หวานกันเกิ้น!
เจน : ที่รักบอกอิฟีมไปสิว่าเรารักกัน😆
......ฮายค่ะชะนีน้อยทั้งหลายยย!! // ใครวะ!! หันไปดูเอ้าชิดชี่นี้หน่า
เรา : ไงใครจุดรูปมานิ!
ชิดชี่ : คนแถวนี้แหละ
พวกเรา : 555555555
เราก็นั่งคุยกันสักพักอิชิดก็ตะโกนดังขึ้น!
ชิดชี่ : สามีขาาาาาา / พวกเราเลยหันไปดู อ้ออิบูมนี้เอง
บูม : กี่ขาดีละชิดชัย
ชิดชี่ : อิสัสนี้พูดจาน่ากระทืบ☹️😆
บูม : โอ๋ๆเมียขาาา
ชิดชี่ : ชิเชอะ // พร้อมสบัดหน้าหนี
บูม : กูไม่ง้อนะจ้ะ
เราจินเจน : สมหน้า!!!
ชิดชี่ : อิสึ // ชิดชี่ยังพูดไม่ทันจบออดก็ดังขึ้นก่อน พวกเราก็เดินไปเข้าแถวปกติ เสร้จก็ขึ้นห้อง พอช่วงพักกินข้าวก็เดินลงไปกินข้าวปกติ ระหว่างเดิน....
จิน : .........
#เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งนะคะ เนื้อหามี25+ด้วย
#พิมผิดขอประทานอภัยด้วยนะคะ
#ถ้าไม่มีใครอ่านขอไม่ต่อนะคะ