ต่อเนื่องจากกระทู้
https://www.pantip.com/topic/36501503
ตอนนี้เขาบอกให้เก็บข้าวของทั้งหมดแล้วให้ส่งคืนให้เขา ส่วนผมถ้าคิดถึงลูกก็ให้ขึ้นไปหาเอา โดยที่ผมบอกตั้งแต่ก่อนไปแล้วว่าอยากให้อยู่ด้วยกัน แต่เขาบอกอยู่ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่บ้านผม หรืออยู่กับที่บ้านผม ซึ่งผมก็โอเคแต่อยากให้เขาอดทนหน่อย เพราะซื้อบ้านไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แก้ปัญหาให้ไปอยู่บ้านพี่สาวผมก่อนก็ไม่เอา สรุปคือถ้าผมซื้อบ้านเขาถึงจะมาอยู่ด้วย
ความคิดผมคือ เข้าใจเรื่องปัญหาแม่ผัวลูกสะใภ้ แต่ทุกๆคนไม่มีใครสบายมาก่อน คือไม่เอาเข้าว่าเขาอดทนรอวันที่จะมีบ้าน มีอะไรเป็นของตัวเองไม่ได้เลยหรอ ผมอายุ 23 หาเงินเองไม่เคยขอแม่ แม่ให้เฉพาะเงินประจำเดือนทีใช้ตอนเรียน ตอนเรียนทำงานได้เงินเดือนประมาณ 5-7 หมื่น ตอนนี้จบมาทำธุระกิจส่วนตัว เปิดของตัวเองได้ประมาณ 6 หลัก เขาและแม่มาว่าผม ไม่มีอะไรเป็นชิ้น เป็นอัน ผมเลยไม่พอใจ เพราะรถผมก็มีใช้ งานก็มีเป็นหลักแหล่ง แฟนผมก็ไม่ให้ทำงาน อยากให้เลี้ยงลูกอยู่กับลูก เงินเดือนยังไม่ได้เพราะคิดว่าจะรีบเก็บไว้ซื้อบ้าน แต่พูดเสมอๆอยากได้อะไรให้บอก ผมรับผิดชอบทุกอย่าง ของส่วนตัว เสื้อผ้า ทั้งเขาและลูก ค่าคลอดลูกต่างๆนาๆ ไม่เคยขอใครผมจ่ายเอง งานผมทำร้านเอง ต้องแตกแดด ใช้แรงเปิด 6 วันแต่ผมไม่เข้าใจทำไมเขาถึงมาพูด
คิดถึงลูกก็ให้ขึ้นไปหาเอา แค่คิดว่าทำไมถึงไม่อดทนอยู่ด้วยกัน ผมทำงานเหนื่อยากแค่อยากกลับไปเจอลูกเมีย เหมือนคนอื่นๆ
สรุปความรู้สึกผมคือทำไมเขาถึงไม่ได้อดทนอยู่กับเราในวันที่ลำบาก แต่พอเรามีบ้านถึงจะกลับมา เลยรู้สึกไม่โอเค เหมือนเห็นแก่ตัว เพื่อนๆมีความเห็นว่ายังไงครับ
ปล.ตอนมีครอบครัวทั้งก่อนและหลังผมทำงานเสร็จจะกลับบ้านตลอด ไม่มีไปเที่ยว กินเหล้า อะไรทั้งสิ้น ปกติเป็นคนไม่กิน ไม่เที่ยวอยู่แล้ว เลยไม่เข้าใจทำไมชีวิตผมต้องมาเจออะไรแบบนี้
ตอนนี้เครียดครับประเด็นคือสงสารลูก เขาเลือกไม่ได้ แต่ทำไมแม่เขาถึงไม่คิดแบบนี้บ้าง เขาบอกลูกก็มีคงามสุขดี แต่คงไม่ได้คิดถึงอนาคตวันที่เข้าโรงเนียน คนอื่นมีพ่อแม่มาส่งมารับ
แฟนเอาลูกไปไปเลี้ยงบ้านเขา แล้วบอกจะไม่กลับ แต่ให้ผมส่งเงินค่าใช้จ่ายลูกทั้งหมด สมาชิกคิดยังไงกันบ้างครับ
ตอนนี้เขาบอกให้เก็บข้าวของทั้งหมดแล้วให้ส่งคืนให้เขา ส่วนผมถ้าคิดถึงลูกก็ให้ขึ้นไปหาเอา โดยที่ผมบอกตั้งแต่ก่อนไปแล้วว่าอยากให้อยู่ด้วยกัน แต่เขาบอกอยู่ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่บ้านผม หรืออยู่กับที่บ้านผม ซึ่งผมก็โอเคแต่อยากให้เขาอดทนหน่อย เพราะซื้อบ้านไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แก้ปัญหาให้ไปอยู่บ้านพี่สาวผมก่อนก็ไม่เอา สรุปคือถ้าผมซื้อบ้านเขาถึงจะมาอยู่ด้วย
ความคิดผมคือ เข้าใจเรื่องปัญหาแม่ผัวลูกสะใภ้ แต่ทุกๆคนไม่มีใครสบายมาก่อน คือไม่เอาเข้าว่าเขาอดทนรอวันที่จะมีบ้าน มีอะไรเป็นของตัวเองไม่ได้เลยหรอ ผมอายุ 23 หาเงินเองไม่เคยขอแม่ แม่ให้เฉพาะเงินประจำเดือนทีใช้ตอนเรียน ตอนเรียนทำงานได้เงินเดือนประมาณ 5-7 หมื่น ตอนนี้จบมาทำธุระกิจส่วนตัว เปิดของตัวเองได้ประมาณ 6 หลัก เขาและแม่มาว่าผม ไม่มีอะไรเป็นชิ้น เป็นอัน ผมเลยไม่พอใจ เพราะรถผมก็มีใช้ งานก็มีเป็นหลักแหล่ง แฟนผมก็ไม่ให้ทำงาน อยากให้เลี้ยงลูกอยู่กับลูก เงินเดือนยังไม่ได้เพราะคิดว่าจะรีบเก็บไว้ซื้อบ้าน แต่พูดเสมอๆอยากได้อะไรให้บอก ผมรับผิดชอบทุกอย่าง ของส่วนตัว เสื้อผ้า ทั้งเขาและลูก ค่าคลอดลูกต่างๆนาๆ ไม่เคยขอใครผมจ่ายเอง งานผมทำร้านเอง ต้องแตกแดด ใช้แรงเปิด 6 วันแต่ผมไม่เข้าใจทำไมเขาถึงมาพูด คิดถึงลูกก็ให้ขึ้นไปหาเอา แค่คิดว่าทำไมถึงไม่อดทนอยู่ด้วยกัน ผมทำงานเหนื่อยากแค่อยากกลับไปเจอลูกเมีย เหมือนคนอื่นๆ
สรุปความรู้สึกผมคือทำไมเขาถึงไม่ได้อดทนอยู่กับเราในวันที่ลำบาก แต่พอเรามีบ้านถึงจะกลับมา เลยรู้สึกไม่โอเค เหมือนเห็นแก่ตัว เพื่อนๆมีความเห็นว่ายังไงครับ
ปล.ตอนมีครอบครัวทั้งก่อนและหลังผมทำงานเสร็จจะกลับบ้านตลอด ไม่มีไปเที่ยว กินเหล้า อะไรทั้งสิ้น ปกติเป็นคนไม่กิน ไม่เที่ยวอยู่แล้ว เลยไม่เข้าใจทำไมชีวิตผมต้องมาเจออะไรแบบนี้
ตอนนี้เครียดครับประเด็นคือสงสารลูก เขาเลือกไม่ได้ แต่ทำไมแม่เขาถึงไม่คิดแบบนี้บ้าง เขาบอกลูกก็มีคงามสุขดี แต่คงไม่ได้คิดถึงอนาคตวันที่เข้าโรงเนียน คนอื่นมีพ่อแม่มาส่งมารับ