แม่ค่อนข้างเป็นหนี้เยอะ ทั้งโดนโกง เพื่อนให้มายืมเงินพ่อแล้วเพื่อนไม่ยอมคืนชิ่งหายไปแต่ความซวยคือแม่ไม่ได้บอกพ่อว่าเพื่อนให้มายืมแต่แม่อ้างชื่ออา(ภรรยาน้องพ่อ)แม่เลยต้องทยอยเอาเงินตัวเองคืนพ่อ ภาระของแม่ค่อนข้างเยอะรายจ่ายมากกว่ารายรับต่อเดือนแทบไม่พอจะกินชอบยืมโน๊ตบุ๊คเราไปจำนำ แต่แม่ไม่เคยเล่าเรื่องหนี้อะไรให้ฟังเลย เราอาศัยแอบฟังตอนแม่คุยโทรศัพท์แอบอ่านข้อความในโทรศัพท์ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ครั้งนึงกลับมาจากโรงเรียนมีรถหมวกกันน็อคเงินกู้มาถ่ายรูปบ้านเราเข้ามาถ่ายถึงในตัวบ้าน แล้วรถกระบะที่พ่อกับแม่ซื้อด้วยกันก็หายไปจากบ้านแม่บอกว่าเพื่อนที่เป็นรับเหมาเช่าไปรับส่งคนงานเดี๋ยวเอามาคืนแต่ป่านนี้ก็ยังไม่คืนพ่อก็ถามบ่อยๆจนทะเลาะด่ากันตลอด ซึ่งตอนเราอายุยังน้อยแม่ก็มีหนี้สินเยอะมากจนต้องหนีไปไหนต่อไหนทำให้เราต้องย้ายโรงเรียนบ่อยๆช่วงประถม สุดท้ายพ่อเป็นคนจ่ายหนี้ให้ทั้งหมด(พ่อกับแม่หย่ากันตอนแม่ท้องเรา เราเลยอยู่กับแม่พี่สาวอยู่กับพ่อปัจจุบันพี่สาวมาอยู่ด้วยแล้ว นานๆพ่อจะกลับบ้านทีเพราะทำงานไกล) มาตอนนี้แม่ก็มาเป็นหนี้อีก แล้วก็คงจะหนีอีก แต่การหนีครั้งนี้ทำให้เราจิตตกแล้วก็กลัวมากเพราะเขาพูดแต่เรื่องจะฆ่าตัวตาย ชอบพูดเหมือนสั่งเสียถ้าแม่ไม่อยู่ให้ทำอย่างนั้นอย่างนี้ บอกว่าจะผูกคอตายบ้าง จะกระโดดน้ำตายบ้าง เขาเป็นคนเสี่ยงที่จะเป็นโรคเบาหวานแต่เขาก็กินของหวานตลอด ปวดหัวหนักๆแต่ไม่ยอมไปหาหมอบอกว่าเปลืองเงิน ตอนนี้เป็นแผลในกระเพาะอาหารเขานอนจุกท้องปวดท้องจนพ่อต้องลากไปหาหมอพอกลับมาก็ไม่กินยาตามหมอสั่ง แต่แม่มีความตั้งใจมากที่จะบริจาคร่างกายไปทำเรื่องเรียบร้อย ซึ่งมีเราคนเดียวที่รู้เพราะแม่ให้ไปเซ็นรับรอง แต่คนบริจาคห้ามฆ่าตัวตายหรืออุบัติเหตุอาจจะเป็นสาเหตุที่เขาทำร้ายตัวเองทางอ้อม (สันนิษฐานเอาเองจากการสังเกต) แล้วอารมณ์แม่ขึ้นลงเร็วมาก โมโหเรื่องที่ไม่น่าโมโห บางทีเราก็รู้สึกกลัวจะเป็นเหมือนในข่าวที่ฆ่าคนในบ้าน(จิตตกล้วนๆ) แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง เราเพิ่งจบ ม.ปลาย ไม่มีรายได้อะไรจะช่วยแบ่งเบาเขาเพราะแม่ให้ช่วยเลี้ยงหลานอยู่ที่บ้าน พ่อก็ทำงานไกลกลับบ้านแค่วันเสาร์ตอนเย็นกลับโรงงานวันจันทร์ตั้งแต่เช้ามืดพ่อเลยไม่ค่อยรู้เรื่องอะไร ตอนนี้เครียดทั้งเรื่องมหาลัยทั้งเรื่องแม่แถมยังหวงพ่อ จิตตกมากๆ กลัวแม่จะทำขึ้นมาจริงๆ เราอายุเท่านี้เราคิดว่าเราคงรับไม่ไหวถ้าเราจะเสียแม่ไปแบบผิดธรรมชาติ เราอยู่กับความรุนแรงมาแต่เด็ก แม่กับพ่อตีกันตลอดตั้งแต่ยังอนุบาล ที่บ้านก็พูดกันด้วยคำห้วนๆแล้วก็หยาบคาย ทำให้เราค่อนข้างจะไม่มีคำสวยหรูไว้ปลอบใครและเราเป็นคนที่จะไม่คุยกับคนที่บ้านตรงๆ มีอะไรก็ต่างคนต่างเงียบ จะมานั่งพูดเปิดอกคุยกันไปเลยก็เป็นเรื่องยาก ตอนนี้เรากลายเป็นคนกลัวไปหมดหอบผ้าห่มหอบหมอนมานอนห้องแม่ กลางคืนก็นอนไม่หลับคิดแต่เรื่องตายๆ เหมือนเป็นโรคจิตนอนฟังเสียงหายใจแม่กลัวเขาไม่หายใจ ช่วงนี้ฝันแต่เรื่องน่ากลัวอีก ประสาทจะรับประทานมากๆ

ประเด็นคืออยากรู้ว่าควรทำยังไงดีถ้าเป็นคนที่ไม่เคยบอกรักแม่ ไม่เคยกอดแม่ ไม่เคยพูดขอโทษแม่ แถมยังทะเลาะกับแม่บ่อยๆ ใครเคยเจอปัญหาแบบนี้แล้วผ่านมันไปได้บ้าง เราอยากมีทั้งพ่อทั้งแม่อยู่ในงานรับปริญญาเหมือนกับงานของพี่ ดูซีรีย์เรื่อง 13 reasons why แล้วมีคนบอกว่า คนที่ฆ่าตัวตายไม่ได้คิดสั้นแต่เขาคิดมาดีแล้ว มันจริงหรอ? เราคิดแต่เรื่องนี้จนบางทีเราคิดว่าเราทำใจได้บ้างแล้ว แต่พอแม่พูดอีกใจมันก็เสียทุกที ไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ
ปล.ถ้าเล่าวนไปมาหรือผิดพลาดยังไงขอโทษด้วยนะคะนี่คือกระทู้แรก