ตามหัวข้อเลย เราอยากรู้ว่า คนที่เป็นโรคซึมเศร้า จะรักษาหายจริงๆมั้ย ใช้ระยะเวลานานแค่ไหน และค่ารักษาสูงมากจริงรึเปล่า
กำลังสงสัยว่าตัวเองเป็นโรคเครียด ซึมเศร้า ไบโพล่า หรือโรคที่มีอาการทางจิตรึเปล่า
เราเป็นคนแปลกๆ รู้สึกว่าตัวเองแปลกๆตั้งแต่เด็ก เราอาศัยกับแม่ พ่อเลี้ยง และคุณตาตั้งแต่เด็กๆ
เรากับพ่อเลี้ยงไม่ถูกกัน และมักมีปากเสีย หรือทะเลาะกันบ่อยๆตั้งแต่เด็กๆ
ถูกทำร้าย ถูกแกล้ง เล็กๆน้อยๆ แต่บ่อยจนรู้สึกไม่โอเค แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
แต่บางครั้งก็ไม่ใช่แค่ถูกทำร้ายนะ บางครั้งเราถูกคุกคาม แอบดูเราอาบน้ำ แต่งตัว ซึ่งอันนี้เราไม่โอเคมากๆ
เคยบอกแม่ไป แต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้เหมือนเดิม ทุกๆวันเวลาเราอยู่บ้าน เรารู้สึกไม่ปลอดภัย และบ่อยครั้งที่ร้องไห้เงียบๆคนเดียว
เราเป็นเด็กมีปม พูดไม่ชัดตั้งแต่เด็กๆ เลยไม่ชอบพูด ไม่ค่อยอยากคุยกับใครที่ไม่สนิทจริงๆ
เราไม่มีพ่อ ไม่รู้จัก ไม่เคยเห็นหน้า ไม่รู้แม่แต่ชื่อของพ่อ และไม่เคยรู้สาเหตุที่พ่อทิ้งแม่ไป
เคยคิดว่าสักวันต้องรู้ให้ได้ แม่เคยบอกว่า ถ้า 20 เมื่อไหร่ แม่จะบอกทุกอย่าง
ตอนนี้เราเลยวัยนั้นมาแล้ว และไม่อยากรับรู้อีกแล้ว ถึงจะอยากรู้ แต่บางครั้งการรับความจริงที่ไม่ต้องรู้ คงเจ็บปวดน้อยกว่า
เราอยู่กับแม่มีความสุขพอแล้ว ถึงจะต้องทรมานที่มีพ่อเลี้ยงนิสัยเสีย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มาก นอกจากทำใจ
ตอนเราอายุ 7 ขวบ แม่มีน้อง แต่แม่ก็เสียน้องไป ตอนนั้นแม่เสียใจมาก แม่จึงไปรับน้องคนนึงมาเป็นลูกบุญทำ
ชีวิตหลังจากนั้น มันเหมือนจะดีขึ้นเรื่อยๆ
แม่บอกให้เราตั้งใจเรียน โตไปจะได้เลี้ยงแม่ได้ เพราะตอนนั้น แม่ดูแลทุกๆอย่างในบ้าน
เราเรียนไม่เก่ง แต่ก็พยายามตลอด เราพยายามจนสอบเข้ามหาลัยใกล้บ้านแห่งนึงได้
ซึ่งแม่ดีใจมากเพราะไม่อยากให้เราไปอยู่ไกลๆ แต่กฎมหาลัย ก็ต้องพักอาศัยหอพักภายใน มหาลัยอยู่ 1 ปี
เราจึงต้องมาอยู่หอพัก และได้กลับบ้านเป็นครั้งคราว
เวลาเราอยู่ไกลบ้าน เราจะเป็นห่วงที่บ้านมาก
เพราะหลังจากที่คุณตาเสียไป พ่อก็มีอำนาจในบ้านมากขึ้น เริ่มทำตามใจตัวเองมากขึ้น
พ่อกับน้องชาย ทะเลาะกันบ่อยมาก และทุกครั้งแต่แม่ร้องไห้ เราจะไม่สบายใจและรีบทิ้งทุกอย่างกลับมาช่วยแม่ที่บ้านตลอด
เคยทะเลาะกันหนักถึงขั้นตัดพ่อจัดลูกกัน และจะฆ่ากันก็มี แต่ทุกครั้ง เรากับแม่ก็จะห้ามไว้ และเกลี้ยกล่อมให้ต่างคนต่างอยู่
เราเข้าใจนะ ว่าทุกบ้านมีทะเลาะกับอยู่แล้ว แต่บ้านเรา ทะเลาะกันในระดับที่ไม่ปกติ เราทำอะไรไม่ได้มาก
เราพยายามเจ้มแข็งและให้กำลังใจแม่ เรารู้ว่าแม่ทรมานและเครียดมาก แต่เราบอกกับตัวเองเสมอว่าจะอยู่ข้างๆแม่
เราเรียนใกล้จะจบ ตอนนั้นอยู่ประมาณปี 3 อยู่ในช่วง Summer และกำลังจะเริ่มฝึกงาน
เราประสบอุบัติเหตุรถชน ทำให้ ข้อมือ ขา และไหปราร้าหัก ก่อนวันฝึกงานเพียงไม่นาน
เราเสียใจมาก ทั้งเจ็บและเครียดมากๆ เพราะนั้นหมายถึงเราจะไม่ได้ฝึกงานและต้องพักรักษาตัวนานมาก
เราพักรักษาตัวอยู่ 6 เดือน กว่าจะเดินได้ กว่าจะมีกำลังใจ ยอมรับว่าตอนนั้นท้อและเครียดมาก
ในชีวิตไม่เคยคิดว่าจะเจออะไรแบบนี้ ต้องมาทนเห็นตัวเองเดินไม่ได้ ทนเห็นแม่ร้องไห้คอยพยุงไปอาบน้ำ คอยป้อนข้าว
เราคิดในใจว่าต้องหายให้เราที่สุด แม่จะได้ไม่เหนื่อย
6 เดือนผ่านไป แม้จะเริ่มเดินได้แล้ว แต่การทรงตัวยังไม่ดีนัก เพราะขาค่อนข้างจะอ่อนแรง
เราพยายามสุดๆ ที่จะรีบหายให้ได้ เพราะปี 4 ทุกอย่างสำคัญมากจริงๆ
เราดีขึ้นจนกลับไปเรียนทัน และฝึกงานปลายเทอมสุดท้ายของปี
เราโชคดีที่ บ. ที่เราไปฝึกงาน สอนให้เราเรียนรู้ทุกๆอย่าง เป็นประสบการณ์ที่ดีมาก
แต่เรารุ้สึกเหมือนตัวเองเป็นพนักงานคนนึงของ บ. ไปเลย เราทำทุกๆ อย่างที่หัวหน้าใช้ ทุกๆ อย่างจริงๆ
จนโดนแซวว่าเป็นเด็กฝึกงานคอมมันโดขาเหล็ก (เพราะขาดามเหล็ก)
จริงๆ งานมันหนักมาก แทบจะเป็นงาน ผู้ชายเลยที่เดียว ซึ่ง ณ ตอนนั้น บ. ไม่มี พนง.ชายสักคน 555
เราทำงานหนักมากเพราะเป็นคนจริงจังกับทุกอย่างในชีวิต จนบางทีก็ลืมว่าตัวเองไม่ปกติ
เรามีอาการเจ็บแผลบริเวณผ่าตัดดามเหล็กที่ขาบ่อยมาก บ่อยจนคิดมาก ทรมานจนไปหาหมอ
หมอบอกเราว่า ถ้าไม่เจ็บจนทนไม่ไหวจริงๆ ก็ไม่ต้องผ่าออก เพราะมันจะใช้เวลารักษานานอีกเช่นกัน
ทุกครั้งที่อากาศหนาว หรือยกของหนักๆ หรือกินของแสลงแผล เราจะมีอาการทันที และบ่อยครั้ง ที่ปวดจนเดินไม่ไหว
อาการปวดแผล ทำให้เราเครียดมาก เพราะมันมีผลกับงาน และเราเป็นคนคิดมาก และเครียดไปหมด ตอนนั้นรู้สึกแย่มากๆ
เราเรียนจบ มี บ. จากต่างจังหวัดหลายที่ติดต่อเรามาให้ไปทำงานด้วย แต่เราต้องปฎิเสธไปเพราะไม่อยากทิ้งแม่ ตอนนั้นเสียใจมาก
เราเริ่มทำงาน บ. รับเหมาแห่งนึง ตอนแรกๆ รู้สึกดีมาก แต่พอทำไปเรื่อยๆ เรารู้สึกถูกเอาเปรียบมากขึ้นเรื่อยๆ ประกอบกับเราต้องคอยตามเช็ดตามล้างกับสิ่งที่คนในออฟฟิสทำ เราพยายามอดทนจนถึงที่สุด ทนทำทุกๆ อย่างเท่าที่ทนทำไหว
เรานั่งทำงานจนดึกทุกวัน และบ่อยคาั้งที่ร้องไห้คนเดียวในออฟฟิส เพราะมันเครียดและกดดันมากๆ
เราโดนคนในออฟฟิสแซวว่าทำทุกอย่างจริงๆ เหลือแต่ปืนเสาไฟฟ้าแล้วสินะที่ไม่ได้ทำ
ตอนโดนแซว ก็หัวเราะไป จริงๆในใจ ร้องไห้หนักมาก
เราต้องทำทุกๆอย่างในออฟฟิส ดูแลทุกอย่างเหมือนมันเป็น บ. ของเราเอง ดูแลลูกเจ้านาย นอนเฝ้านอนค้าวออฟฟิสก็มี
ของสำคัญหายต่างจังหวัด ก็ต่อสายด่วนมาให้เราเจ้าไปเชคหาที่ออฟฟิส 2-3 รอบ ทั้งๆที่เป็นวันหยุด และบ่อยครั้งที่วันหยุดและไม่ได้หยุด
รู้สึกเหมือนเป็นโรคจิตเบาๆ ต้องคอยปกป้องลูกน้อง ผญ ที่มาใหม่ๆ ไม่ให้โดนงาบ ต้องคอยควบคุมและเคลียร์ปัญหาทุกอย่างทั้งปัญหางานและปัญหาส่วนตัวของคนในออฟฟิสที่ก่อเอาไว้
สำหรับ จ. ที่เราอยู่ เงินเดือน ณ ตอนนั้น ถือว่าสูงพอควร
วันนึง บ. มีปัญหากับ บ. หลายๆ แห่ง และ บ. พยามจะย้ายไป อยู่ จ. อื่นอย่างเงียบๆ และปล่อยให้เรารับหน้าแทนและเคลียร์ปัญหาทุกอย่างให้
วันนั้นเราร้องไห้หนักมาก ความอดทนถึงขีดสุดแล้ว โลกมืดดับไปหมด สิ่งที่เจอคือโหดร้ายมาก เรารู้สึกเหมือนถูกทำร้ายจิตใจหนักมาก เราตัดสินใจลาออก และบอกกับตัวเองว่าเราจะไม่เดินสายนี้อีกไม่ว่ายังไงก็ตาม
ทันทีที่ บ. คู่แข่งทราบว่าเราลาออก หลายๆ บ. ที่เป็นคู่ค้า และคู่แข่งติดต่อเราให้ไปร่วมงาน
เราเคยลอง 2 ครั้ง เราทำใจไม่ได้ ความรู้สึกมันหลอนมาก รู้สึกเลยว่าตัวเองไม่ปกติ
อยากหายตัวไปสักพัก อยากหนีไป หรือ ตายไปเลยยิ่งดี มันเหมือนโชคร้ายมาเจอแต่เรื่องร้ายๆ
พอร่างกายและจิตใจมันรับไม้ไหว มันระเบิดออกมาและหาวิธีรักษาความรู้สึกไม่ได้
ทุกครั้งที่จะเริ่มต้นใหม่ เราจะถูกหลอกหลอน กดดันตัวเองให้ตัวเองเครียดจนเกินไป เราพยามทำใจเพื่อเริ่มใหม่
แต่ทุกครั้ง เราเหมือนทำใจไม่ได้ เหมือนคนจะเป็นบ้า มองไปรอบๆตัวรุ้สึกหลอน
ตั้งแต่นั้น เราก็ปิดกั้นตัวเอง พยามอยู่คนเดียว เพื่อทำใจให้ได้ แต่มันยากมาก ความทรงจำเลวร้ายมันตามหลอกหลอนเราตลอด
ทุกวันนี้ ต่อหน้าคนอื่น อาจจะเห็นเรายิ้มเหมือนคนปกติ แต่พอเราอยู่คนเดียว ทุกอย่างเบลอและหลอนไปหมด
ชอบอยู่คนเดียว คิดอะไรคนเดียว ทำอะไรคนเดียว ร้องไห้เงียบๆคนเดียวไม่ให้ใครรู้
หลังๆ มา เริ่มคิดว่าตัวเองไม่มีค่า แต่ก็คิดว่าต้องอยุ่ต่อไป
เหมือนมี เดวิล กับแองเจิ้ลตีกันในหัวตลอดเวลา
เหมือนรุ้ว่าอะไรดี และไม่ดี
รู้สึกอยากตาย ไม่อยากอยู่ แต่บางครั้งก็คุมสติและคิดเสมอว่าเราต้องอยู่ดูแลคนที่รักเราให้ได้
สำหรับคนที่อ่านจบ คุณคิดว่าเราเป็นบ้ารึเปล่า ?
เรากำลังจะไปหาหมอ แต่ตอนนี้เราตกงาน ไม่มีเงิน เราอยากรู้ว่าค่ารักษาสูงมากแค่ไหน และใช่ระยะเวลารักษานานแค่ไหน
เพราะเราอยากรักษาด้วยตัวเอง เราไม่อยากบอกใครทั้งนั้น ไม่อยากให้คนรอบข้างรู้ว่าเราเป็นอะไร
แต่ถ้าใครมี่เข้ามาอ่าน แล้วรู้ว่านี้คือเรา คุณรู้จักเรา คุณไม่ต้องถามอะไรเราได้มั้ย
เราแค่อยากระบาย และถ้าเผื่อเราไม่อยู่แล้ว คุณค่อยบอกคนรอบตัวเราว่าเราเป็นอะไร
ขอบคุณนะ
เราจะเข้มแข็ง เราเชื่อว่ากำลังใจจะรักษาเราให้หาย เหมือนตอนเราเกิดอุบัติเหตุ
ปล. ถ้ากระทู้ปลิว ก็ช่างมันเถอะเนอะ เราเป็นคนไม่ชอบพูด ชอบพิมพ์ชอบเขียนอธิบาย
เรียกว่า เก็บกดก็ได้ ที่เล่ามา เป็นแค่เหตุการณ์เจ็บปวดคร่าวๆจาก ชีวิตจริงของเรา
ถ้าเดชะบุญมีคุณหมอมาอ่าน รบกวนขอคำปรึกษาคนๆนี้ด้วย
ขอบคุณคะ
โรคซึมเศร้า รักษาหายจริงหรือเปล่า แล้วค่าใช้จ่ายสูงจริงหรือ?
กำลังสงสัยว่าตัวเองเป็นโรคเครียด ซึมเศร้า ไบโพล่า หรือโรคที่มีอาการทางจิตรึเปล่า
เราเป็นคนแปลกๆ รู้สึกว่าตัวเองแปลกๆตั้งแต่เด็ก เราอาศัยกับแม่ พ่อเลี้ยง และคุณตาตั้งแต่เด็กๆ
เรากับพ่อเลี้ยงไม่ถูกกัน และมักมีปากเสีย หรือทะเลาะกันบ่อยๆตั้งแต่เด็กๆ
ถูกทำร้าย ถูกแกล้ง เล็กๆน้อยๆ แต่บ่อยจนรู้สึกไม่โอเค แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
แต่บางครั้งก็ไม่ใช่แค่ถูกทำร้ายนะ บางครั้งเราถูกคุกคาม แอบดูเราอาบน้ำ แต่งตัว ซึ่งอันนี้เราไม่โอเคมากๆ
เคยบอกแม่ไป แต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้เหมือนเดิม ทุกๆวันเวลาเราอยู่บ้าน เรารู้สึกไม่ปลอดภัย และบ่อยครั้งที่ร้องไห้เงียบๆคนเดียว
เราเป็นเด็กมีปม พูดไม่ชัดตั้งแต่เด็กๆ เลยไม่ชอบพูด ไม่ค่อยอยากคุยกับใครที่ไม่สนิทจริงๆ
เราไม่มีพ่อ ไม่รู้จัก ไม่เคยเห็นหน้า ไม่รู้แม่แต่ชื่อของพ่อ และไม่เคยรู้สาเหตุที่พ่อทิ้งแม่ไป
เคยคิดว่าสักวันต้องรู้ให้ได้ แม่เคยบอกว่า ถ้า 20 เมื่อไหร่ แม่จะบอกทุกอย่าง
ตอนนี้เราเลยวัยนั้นมาแล้ว และไม่อยากรับรู้อีกแล้ว ถึงจะอยากรู้ แต่บางครั้งการรับความจริงที่ไม่ต้องรู้ คงเจ็บปวดน้อยกว่า
เราอยู่กับแม่มีความสุขพอแล้ว ถึงจะต้องทรมานที่มีพ่อเลี้ยงนิสัยเสีย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มาก นอกจากทำใจ
ตอนเราอายุ 7 ขวบ แม่มีน้อง แต่แม่ก็เสียน้องไป ตอนนั้นแม่เสียใจมาก แม่จึงไปรับน้องคนนึงมาเป็นลูกบุญทำ
ชีวิตหลังจากนั้น มันเหมือนจะดีขึ้นเรื่อยๆ
แม่บอกให้เราตั้งใจเรียน โตไปจะได้เลี้ยงแม่ได้ เพราะตอนนั้น แม่ดูแลทุกๆอย่างในบ้าน
เราเรียนไม่เก่ง แต่ก็พยายามตลอด เราพยายามจนสอบเข้ามหาลัยใกล้บ้านแห่งนึงได้
ซึ่งแม่ดีใจมากเพราะไม่อยากให้เราไปอยู่ไกลๆ แต่กฎมหาลัย ก็ต้องพักอาศัยหอพักภายใน มหาลัยอยู่ 1 ปี
เราจึงต้องมาอยู่หอพัก และได้กลับบ้านเป็นครั้งคราว
เวลาเราอยู่ไกลบ้าน เราจะเป็นห่วงที่บ้านมาก
เพราะหลังจากที่คุณตาเสียไป พ่อก็มีอำนาจในบ้านมากขึ้น เริ่มทำตามใจตัวเองมากขึ้น
พ่อกับน้องชาย ทะเลาะกันบ่อยมาก และทุกครั้งแต่แม่ร้องไห้ เราจะไม่สบายใจและรีบทิ้งทุกอย่างกลับมาช่วยแม่ที่บ้านตลอด
เคยทะเลาะกันหนักถึงขั้นตัดพ่อจัดลูกกัน และจะฆ่ากันก็มี แต่ทุกครั้ง เรากับแม่ก็จะห้ามไว้ และเกลี้ยกล่อมให้ต่างคนต่างอยู่
เราเข้าใจนะ ว่าทุกบ้านมีทะเลาะกับอยู่แล้ว แต่บ้านเรา ทะเลาะกันในระดับที่ไม่ปกติ เราทำอะไรไม่ได้มาก
เราพยายามเจ้มแข็งและให้กำลังใจแม่ เรารู้ว่าแม่ทรมานและเครียดมาก แต่เราบอกกับตัวเองเสมอว่าจะอยู่ข้างๆแม่
เราเรียนใกล้จะจบ ตอนนั้นอยู่ประมาณปี 3 อยู่ในช่วง Summer และกำลังจะเริ่มฝึกงาน
เราประสบอุบัติเหตุรถชน ทำให้ ข้อมือ ขา และไหปราร้าหัก ก่อนวันฝึกงานเพียงไม่นาน
เราเสียใจมาก ทั้งเจ็บและเครียดมากๆ เพราะนั้นหมายถึงเราจะไม่ได้ฝึกงานและต้องพักรักษาตัวนานมาก
เราพักรักษาตัวอยู่ 6 เดือน กว่าจะเดินได้ กว่าจะมีกำลังใจ ยอมรับว่าตอนนั้นท้อและเครียดมาก
ในชีวิตไม่เคยคิดว่าจะเจออะไรแบบนี้ ต้องมาทนเห็นตัวเองเดินไม่ได้ ทนเห็นแม่ร้องไห้คอยพยุงไปอาบน้ำ คอยป้อนข้าว
เราคิดในใจว่าต้องหายให้เราที่สุด แม่จะได้ไม่เหนื่อย
6 เดือนผ่านไป แม้จะเริ่มเดินได้แล้ว แต่การทรงตัวยังไม่ดีนัก เพราะขาค่อนข้างจะอ่อนแรง
เราพยายามสุดๆ ที่จะรีบหายให้ได้ เพราะปี 4 ทุกอย่างสำคัญมากจริงๆ
เราดีขึ้นจนกลับไปเรียนทัน และฝึกงานปลายเทอมสุดท้ายของปี
เราโชคดีที่ บ. ที่เราไปฝึกงาน สอนให้เราเรียนรู้ทุกๆอย่าง เป็นประสบการณ์ที่ดีมาก
แต่เรารุ้สึกเหมือนตัวเองเป็นพนักงานคนนึงของ บ. ไปเลย เราทำทุกๆ อย่างที่หัวหน้าใช้ ทุกๆ อย่างจริงๆ
จนโดนแซวว่าเป็นเด็กฝึกงานคอมมันโดขาเหล็ก (เพราะขาดามเหล็ก)
จริงๆ งานมันหนักมาก แทบจะเป็นงาน ผู้ชายเลยที่เดียว ซึ่ง ณ ตอนนั้น บ. ไม่มี พนง.ชายสักคน 555
เราทำงานหนักมากเพราะเป็นคนจริงจังกับทุกอย่างในชีวิต จนบางทีก็ลืมว่าตัวเองไม่ปกติ
เรามีอาการเจ็บแผลบริเวณผ่าตัดดามเหล็กที่ขาบ่อยมาก บ่อยจนคิดมาก ทรมานจนไปหาหมอ
หมอบอกเราว่า ถ้าไม่เจ็บจนทนไม่ไหวจริงๆ ก็ไม่ต้องผ่าออก เพราะมันจะใช้เวลารักษานานอีกเช่นกัน
ทุกครั้งที่อากาศหนาว หรือยกของหนักๆ หรือกินของแสลงแผล เราจะมีอาการทันที และบ่อยครั้ง ที่ปวดจนเดินไม่ไหว
อาการปวดแผล ทำให้เราเครียดมาก เพราะมันมีผลกับงาน และเราเป็นคนคิดมาก และเครียดไปหมด ตอนนั้นรู้สึกแย่มากๆ
เราเรียนจบ มี บ. จากต่างจังหวัดหลายที่ติดต่อเรามาให้ไปทำงานด้วย แต่เราต้องปฎิเสธไปเพราะไม่อยากทิ้งแม่ ตอนนั้นเสียใจมาก
เราเริ่มทำงาน บ. รับเหมาแห่งนึง ตอนแรกๆ รู้สึกดีมาก แต่พอทำไปเรื่อยๆ เรารู้สึกถูกเอาเปรียบมากขึ้นเรื่อยๆ ประกอบกับเราต้องคอยตามเช็ดตามล้างกับสิ่งที่คนในออฟฟิสทำ เราพยายามอดทนจนถึงที่สุด ทนทำทุกๆ อย่างเท่าที่ทนทำไหว
เรานั่งทำงานจนดึกทุกวัน และบ่อยคาั้งที่ร้องไห้คนเดียวในออฟฟิส เพราะมันเครียดและกดดันมากๆ
เราโดนคนในออฟฟิสแซวว่าทำทุกอย่างจริงๆ เหลือแต่ปืนเสาไฟฟ้าแล้วสินะที่ไม่ได้ทำ
ตอนโดนแซว ก็หัวเราะไป จริงๆในใจ ร้องไห้หนักมาก
เราต้องทำทุกๆอย่างในออฟฟิส ดูแลทุกอย่างเหมือนมันเป็น บ. ของเราเอง ดูแลลูกเจ้านาย นอนเฝ้านอนค้าวออฟฟิสก็มี
ของสำคัญหายต่างจังหวัด ก็ต่อสายด่วนมาให้เราเจ้าไปเชคหาที่ออฟฟิส 2-3 รอบ ทั้งๆที่เป็นวันหยุด และบ่อยครั้งที่วันหยุดและไม่ได้หยุด
รู้สึกเหมือนเป็นโรคจิตเบาๆ ต้องคอยปกป้องลูกน้อง ผญ ที่มาใหม่ๆ ไม่ให้โดนงาบ ต้องคอยควบคุมและเคลียร์ปัญหาทุกอย่างทั้งปัญหางานและปัญหาส่วนตัวของคนในออฟฟิสที่ก่อเอาไว้
สำหรับ จ. ที่เราอยู่ เงินเดือน ณ ตอนนั้น ถือว่าสูงพอควร
วันนึง บ. มีปัญหากับ บ. หลายๆ แห่ง และ บ. พยามจะย้ายไป อยู่ จ. อื่นอย่างเงียบๆ และปล่อยให้เรารับหน้าแทนและเคลียร์ปัญหาทุกอย่างให้
วันนั้นเราร้องไห้หนักมาก ความอดทนถึงขีดสุดแล้ว โลกมืดดับไปหมด สิ่งที่เจอคือโหดร้ายมาก เรารู้สึกเหมือนถูกทำร้ายจิตใจหนักมาก เราตัดสินใจลาออก และบอกกับตัวเองว่าเราจะไม่เดินสายนี้อีกไม่ว่ายังไงก็ตาม
ทันทีที่ บ. คู่แข่งทราบว่าเราลาออก หลายๆ บ. ที่เป็นคู่ค้า และคู่แข่งติดต่อเราให้ไปร่วมงาน
เราเคยลอง 2 ครั้ง เราทำใจไม่ได้ ความรู้สึกมันหลอนมาก รู้สึกเลยว่าตัวเองไม่ปกติ
อยากหายตัวไปสักพัก อยากหนีไป หรือ ตายไปเลยยิ่งดี มันเหมือนโชคร้ายมาเจอแต่เรื่องร้ายๆ
พอร่างกายและจิตใจมันรับไม้ไหว มันระเบิดออกมาและหาวิธีรักษาความรู้สึกไม่ได้
ทุกครั้งที่จะเริ่มต้นใหม่ เราจะถูกหลอกหลอน กดดันตัวเองให้ตัวเองเครียดจนเกินไป เราพยามทำใจเพื่อเริ่มใหม่
แต่ทุกครั้ง เราเหมือนทำใจไม่ได้ เหมือนคนจะเป็นบ้า มองไปรอบๆตัวรุ้สึกหลอน
ตั้งแต่นั้น เราก็ปิดกั้นตัวเอง พยามอยู่คนเดียว เพื่อทำใจให้ได้ แต่มันยากมาก ความทรงจำเลวร้ายมันตามหลอกหลอนเราตลอด
ทุกวันนี้ ต่อหน้าคนอื่น อาจจะเห็นเรายิ้มเหมือนคนปกติ แต่พอเราอยู่คนเดียว ทุกอย่างเบลอและหลอนไปหมด
ชอบอยู่คนเดียว คิดอะไรคนเดียว ทำอะไรคนเดียว ร้องไห้เงียบๆคนเดียวไม่ให้ใครรู้
หลังๆ มา เริ่มคิดว่าตัวเองไม่มีค่า แต่ก็คิดว่าต้องอยุ่ต่อไป
เหมือนมี เดวิล กับแองเจิ้ลตีกันในหัวตลอดเวลา
เหมือนรุ้ว่าอะไรดี และไม่ดี
รู้สึกอยากตาย ไม่อยากอยู่ แต่บางครั้งก็คุมสติและคิดเสมอว่าเราต้องอยู่ดูแลคนที่รักเราให้ได้
สำหรับคนที่อ่านจบ คุณคิดว่าเราเป็นบ้ารึเปล่า ?
เรากำลังจะไปหาหมอ แต่ตอนนี้เราตกงาน ไม่มีเงิน เราอยากรู้ว่าค่ารักษาสูงมากแค่ไหน และใช่ระยะเวลารักษานานแค่ไหน
เพราะเราอยากรักษาด้วยตัวเอง เราไม่อยากบอกใครทั้งนั้น ไม่อยากให้คนรอบข้างรู้ว่าเราเป็นอะไร
แต่ถ้าใครมี่เข้ามาอ่าน แล้วรู้ว่านี้คือเรา คุณรู้จักเรา คุณไม่ต้องถามอะไรเราได้มั้ย
เราแค่อยากระบาย และถ้าเผื่อเราไม่อยู่แล้ว คุณค่อยบอกคนรอบตัวเราว่าเราเป็นอะไร
ขอบคุณนะ
เราจะเข้มแข็ง เราเชื่อว่ากำลังใจจะรักษาเราให้หาย เหมือนตอนเราเกิดอุบัติเหตุ
ปล. ถ้ากระทู้ปลิว ก็ช่างมันเถอะเนอะ เราเป็นคนไม่ชอบพูด ชอบพิมพ์ชอบเขียนอธิบาย
เรียกว่า เก็บกดก็ได้ ที่เล่ามา เป็นแค่เหตุการณ์เจ็บปวดคร่าวๆจาก ชีวิตจริงของเรา
ถ้าเดชะบุญมีคุณหมอมาอ่าน รบกวนขอคำปรึกษาคนๆนี้ด้วย
ขอบคุณคะ