สวัสดีค่ะ ....ขอเกริ่นก่อนว่า เพิ่งจบมหก คือเรื่องมันเริ่มตรงที่ว่า
มาสมัครงานที่หนึ่งที่ต่างจังหวัด. เพราะระหว่างช่วงรอมหาลัยเปิดเทอมมันว่าง งานที่สมัครเป็นพนักงานเสริฟ เป็นร้านกึ่งบาร์กึ่งร้านอาหาร
จนได้เจอกับพี่คนนึง ที่ทำงานเดียวกัน ขอใช้ตัวย่อว่า พี่ส
เจอกับพี่เค้าก่อนวันที่เราจะเริ่มงานวันนึง. เราเดินผ่าน เค้ายิ้มให้เเล้วเราก็รู้สึกว่า ชอบเค้า คือชอบตั้งเเต่เเรกเจอ. พอเราเข้ามาทำงาน. พี่เค้าก็หยอดๆเราบ้าง
มีการมาไลค์โพสนึงในเฟสเเต่ไม่เเอดมาเเต่มันเป็นโพสเก่าๆของเราเเสดงว่าเค้าต้องเเอบส่องดฟสเราใช่ป่ะ เราก็ชอบเค้าอยู่เลยเเอดไป เเต่เพื่อความเเนบเนียน เราเเอดพี่ที่ทำงานคนอื่นไปก่อน
ทีนี้. เราก็ชอบพี่เค้าอยู่เเล้ว เเล้วพี่เค้าก็หยอด ประมาณว่าชมว่าน่ารักบ้าง เดี๋ยว ถามบ้างว่ากินอะไรยังงั้นงี้ เเละเราก็ชอบเดินเอาเเก้วไปเก็บเพราะเรารู้ว่า พี่เค้ายืนตรงอยู่ตรงนั้นบ่อย พยายามเพื่อที่จะได้คุย วันล่ะ 4-5 นาทีก็ยังดี เวลาเลิกงาน เค้าก็ชอบบอกประมาณว่าถึงบ้านเเล้วทักเฟสมา เราก็เเบบ เขินมาก เเต่หึหึ เราก็ทักไปจ้า ก็คุยกันบ้างในเฟส เเต่เค้าเป็นคนไม่ติดโซเชี่ยล คือไม่ค่อยเล่น
มีวันนึงพี่เค้าบ่นกับพี่ที่ทำงานคนอื่นประมานว่า อยากกินขนมจีนน้ำเงี้ยว ด้วยความที่เเอบได้ยิน (จริงๆก็ตั้งใจฟังนั่นเเหละ) อีกวันนึงเราเลยไปซื้อมาให้เเล้วทีนี้พี่ๆที่ทำงานเลยรู้ว่าเราชอบพี่เค้า เค้าก็เลยเเซวกันใหญ่ เเซวเเล้วก็ช่วยเชียร์ มีวันนึงพี่เค้าอ่านเฟสเราไม่ตอบ เราก็เคืองๆ โกรธพี่เค้า เค้าก็ดูออก เค้าถามว่าเป็นไร เราบอกป่าว อีกวันพี่เค้าก็เอาเสื้อ ที่เป็นเสื้อกลุ่มของเค้า (เค้าขับฮาเล่) มาให้ เเล้วเขียนโพสอิทเเปะว่าขอโทษ เราก็ดีใจ เห่อเสื้อตัวนั้นมาก
เเล้วเค้าก็ถามเราว่ากินไรยังเราบอกยังพี่เค้าเดินไปข้างนอกที่ทำงานเเล้วพักนึงเค้าเดินกลับมา เค้ามองหน้าเราเเล้วทำท่ากดโทรศัพท์ เราเลยเปิดโทรศัพท์ดูเค้าพิมพ์มาในเฟสว่า ซื้อของมาให้อยู่ข้างหลัง ไปกินด้วยน่ะเป็นห่วง ประมาณนี้ เราก็ไปนั่งกิน
เเละฟินมากกกกกก.
ก็มีเหตุการณ์เเบบเเซวไปเเซวมาอยู่เรื่อยๆ เเต่เราทำงานที่นี่เเค่เดือนเดียวซึ่งพี่เค้าก็รู้เเล้ว เเล้วมีพี่ที่ทำงานที่ชอบเเซว เค้าเล่าให้ฟังว่า พี่สเค้าไม่อยากคบกับหนู เพราะว่าเค้ากลัวหนูเสียใจ เค้าเป็นห่วง เพราะหนูต้องกลับไปเรียนต่อ เดี๋ยวก็ไม่ได้เจอกัน เค้าไม่อยากคบประมาณว่าเป็นห่วง อยากให้ไปเรียนต่อ เพราะที่ๆหนูมหาลัยมันไกลจากที่ทำงานมากอยู่คนล่ะจังหวัดกัน ใจนึงก็ดีใจที่พี่เค้าเป็นห่วง ลึกๆมันก็เสียใจอ่ะ เเต่ตอนนั้นคิดเเค่ว่าช่างมันอย่าไปคิดมาก ทำทุกวันให้คุ้มทำให้เต็มที่จะได้ไม่เสียใจทีหลัง เเล้วเราก็เต๊าะ พี่เค้า บางที่เค้าก็เเซวๆ คือพี่ที่ทำงานก็เหมือนเป็นเเม่สื่อให้ เรามีความสุขมาก เเล้วมีวันนึงเราก็นั่งที่ๆเค้าอยู่เเถวนั้น ซื้อเอเเคร์จะเอาไปให้พี่เค้าเเต่รอจังหวะให้อยู่ เห็นเค้ายุ่งๆเลยนั่งบนลังน้ำเเล้วขาเรายาว ใส่กระโปรงยีนส์ทำงานไง เวลานั่งมันดูสั้นเค้าก็เอาผ้าเช็ดหน้าเราที่คลุมเอเเคร์อยู่ออก เราก็ตกใจสินึกว่าเค้ารู้เเล้วว่าจะเอาเอเเคร์มาให้ เค้าบอกอะไรเนี้ย เเบบบ่นๆ เราก็เขินนึกว่าเค้ารู้เเต่ป่าวจ้า เค้าเอาผ้าเช็ดหน้าที่คลุมเอเเคร์มาคลุมขาเราไว้ ประมาณว่าเรานั่งไม่ระวัง น่ารักมากอ่ะประทับใจสุดๆ เดี๋ยวมาต่อถ้ามีคนอ่าน
ปล.เราพิมพ์ในโทรศัพท์น่ะอาจจะอ่านยากหน่อย
พี่เค้าชอบเรามั้ยหรือเราคิดไปเอง
มาสมัครงานที่หนึ่งที่ต่างจังหวัด. เพราะระหว่างช่วงรอมหาลัยเปิดเทอมมันว่าง งานที่สมัครเป็นพนักงานเสริฟ เป็นร้านกึ่งบาร์กึ่งร้านอาหาร
จนได้เจอกับพี่คนนึง ที่ทำงานเดียวกัน ขอใช้ตัวย่อว่า พี่ส
เจอกับพี่เค้าก่อนวันที่เราจะเริ่มงานวันนึง. เราเดินผ่าน เค้ายิ้มให้เเล้วเราก็รู้สึกว่า ชอบเค้า คือชอบตั้งเเต่เเรกเจอ. พอเราเข้ามาทำงาน. พี่เค้าก็หยอดๆเราบ้าง
มีการมาไลค์โพสนึงในเฟสเเต่ไม่เเอดมาเเต่มันเป็นโพสเก่าๆของเราเเสดงว่าเค้าต้องเเอบส่องดฟสเราใช่ป่ะ เราก็ชอบเค้าอยู่เลยเเอดไป เเต่เพื่อความเเนบเนียน เราเเอดพี่ที่ทำงานคนอื่นไปก่อน
ทีนี้. เราก็ชอบพี่เค้าอยู่เเล้ว เเล้วพี่เค้าก็หยอด ประมาณว่าชมว่าน่ารักบ้าง เดี๋ยว ถามบ้างว่ากินอะไรยังงั้นงี้ เเละเราก็ชอบเดินเอาเเก้วไปเก็บเพราะเรารู้ว่า พี่เค้ายืนตรงอยู่ตรงนั้นบ่อย พยายามเพื่อที่จะได้คุย วันล่ะ 4-5 นาทีก็ยังดี เวลาเลิกงาน เค้าก็ชอบบอกประมาณว่าถึงบ้านเเล้วทักเฟสมา เราก็เเบบ เขินมาก เเต่หึหึ เราก็ทักไปจ้า ก็คุยกันบ้างในเฟส เเต่เค้าเป็นคนไม่ติดโซเชี่ยล คือไม่ค่อยเล่น
มีวันนึงพี่เค้าบ่นกับพี่ที่ทำงานคนอื่นประมานว่า อยากกินขนมจีนน้ำเงี้ยว ด้วยความที่เเอบได้ยิน (จริงๆก็ตั้งใจฟังนั่นเเหละ) อีกวันนึงเราเลยไปซื้อมาให้เเล้วทีนี้พี่ๆที่ทำงานเลยรู้ว่าเราชอบพี่เค้า เค้าก็เลยเเซวกันใหญ่ เเซวเเล้วก็ช่วยเชียร์ มีวันนึงพี่เค้าอ่านเฟสเราไม่ตอบ เราก็เคืองๆ โกรธพี่เค้า เค้าก็ดูออก เค้าถามว่าเป็นไร เราบอกป่าว อีกวันพี่เค้าก็เอาเสื้อ ที่เป็นเสื้อกลุ่มของเค้า (เค้าขับฮาเล่) มาให้ เเล้วเขียนโพสอิทเเปะว่าขอโทษ เราก็ดีใจ เห่อเสื้อตัวนั้นมาก
เเล้วเค้าก็ถามเราว่ากินไรยังเราบอกยังพี่เค้าเดินไปข้างนอกที่ทำงานเเล้วพักนึงเค้าเดินกลับมา เค้ามองหน้าเราเเล้วทำท่ากดโทรศัพท์ เราเลยเปิดโทรศัพท์ดูเค้าพิมพ์มาในเฟสว่า ซื้อของมาให้อยู่ข้างหลัง ไปกินด้วยน่ะเป็นห่วง ประมาณนี้ เราก็ไปนั่งกิน
เเละฟินมากกกกกก.
ก็มีเหตุการณ์เเบบเเซวไปเเซวมาอยู่เรื่อยๆ เเต่เราทำงานที่นี่เเค่เดือนเดียวซึ่งพี่เค้าก็รู้เเล้ว เเล้วมีพี่ที่ทำงานที่ชอบเเซว เค้าเล่าให้ฟังว่า พี่สเค้าไม่อยากคบกับหนู เพราะว่าเค้ากลัวหนูเสียใจ เค้าเป็นห่วง เพราะหนูต้องกลับไปเรียนต่อ เดี๋ยวก็ไม่ได้เจอกัน เค้าไม่อยากคบประมาณว่าเป็นห่วง อยากให้ไปเรียนต่อ เพราะที่ๆหนูมหาลัยมันไกลจากที่ทำงานมากอยู่คนล่ะจังหวัดกัน ใจนึงก็ดีใจที่พี่เค้าเป็นห่วง ลึกๆมันก็เสียใจอ่ะ เเต่ตอนนั้นคิดเเค่ว่าช่างมันอย่าไปคิดมาก ทำทุกวันให้คุ้มทำให้เต็มที่จะได้ไม่เสียใจทีหลัง เเล้วเราก็เต๊าะ พี่เค้า บางที่เค้าก็เเซวๆ คือพี่ที่ทำงานก็เหมือนเป็นเเม่สื่อให้ เรามีความสุขมาก เเล้วมีวันนึงเราก็นั่งที่ๆเค้าอยู่เเถวนั้น ซื้อเอเเคร์จะเอาไปให้พี่เค้าเเต่รอจังหวะให้อยู่ เห็นเค้ายุ่งๆเลยนั่งบนลังน้ำเเล้วขาเรายาว ใส่กระโปรงยีนส์ทำงานไง เวลานั่งมันดูสั้นเค้าก็เอาผ้าเช็ดหน้าเราที่คลุมเอเเคร์อยู่ออก เราก็ตกใจสินึกว่าเค้ารู้เเล้วว่าจะเอาเอเเคร์มาให้ เค้าบอกอะไรเนี้ย เเบบบ่นๆ เราก็เขินนึกว่าเค้ารู้เเต่ป่าวจ้า เค้าเอาผ้าเช็ดหน้าที่คลุมเอเเคร์มาคลุมขาเราไว้ ประมาณว่าเรานั่งไม่ระวัง น่ารักมากอ่ะประทับใจสุดๆ เดี๋ยวมาต่อถ้ามีคนอ่าน
ปล.เราพิมพ์ในโทรศัพท์น่ะอาจจะอ่านยากหน่อย