มีใครเป็นเหมือนเราไหมอ่า คืออยากรู้จริงๆว่ามีเราคนเดียวที่คิดแบบนี้ปะ ตั้งแต่เป็นแบบนี้ก็รู้สึกมีความสุขดี
เวลาเราขึ้นที่สูง รวยขึ้น หรือหน้าตาดีขึ้น สมมุติว่ารวยขึ้น เราก็ไม่อยากอวดให้คนอื่นอิจฉาไปทั่ว หรือซื้อทรัพย์สินไว้อวดจนเกินความจำเป็น เวลาวันสำคัญๆ เราก็อยากจะแบ่งมากกว่า
หรืออย่างเรื่องหน้าตา เราก็ไม่อยากแต่งหรือศัลให้สวยมาก ถ้าเราเป็นดาราก็ไม่อยากใช้ชีวิตเวอร์วังอลังการ (มั้ง ทำไมคิดๆไปคิดมาอยากฟระ แต่คงใช้เพื่อความพอใจ คงไม่เอาไปอวดคนอื่นอ่ะ จะพยายามแอบใช้ ให้คนอื่นเห็นที่เค้าพอมีกำลังทรัพย์ซื้อได้เหมือนกัน)
แต่ถ้าคนเหล่านั้นมาอยู่ใกล้ๆเรา เราก็พร้อมที่จะทำใจเสมอ 😒😂
หรือเราจะขี้ขลาด แต่มันก็ดีแล้วล่ะ เราไม่สามารถรู้ใจคนอื่นได้ แต่เราสามารถคอนโทรลตัวเองได้ เราคงขี้ขลาดจริงๆนั่นล่ะ
เวลาเรากินข้าว เราก็ไม่ค่อยอยากกินนู่นนี่ บังเอิญเราเป็นคนไม่ฆ่าสัตว์ด้วยแล้วก็สงสารคนที่ต้องฆ่ามาให้กิน แล้วเราก็รู้ด้วยว่าทุกสิ่งที่มนุษย์สร้างสรรขึ้น อาหารที่อร่อยๆ มนุษย์ปรุงแต่งให้มันถูกอกถูกใจตอบสนองกิเลศของเรามากขึ้น พอไม่ได้ในสิ่งที่เคยได้ก็ไม่มีความสุข เราเลยพยายามไม่อะไรมาก แม้กระทั่งอาหารการกิน เราไม่ค่อยหาเรื่องอยากกินนู่นนี่ ...เดี๋ยวนี้เราไม่ค่อย แทบจะไม่เลยที่บอกที่บ้านว่าให้พาไปกินนู่นนี่ที กินอะไรก็ตามๆเค้าไป อันไหนอร่อยเรากินก็เออ อร่อย แล้วก็เฉยๆ ...เนื้อสัตว์ไว้กินแค่เสาร์-อาทิตย์ เล็กๆน้อยๆ เดี๋ยวตบะแตก
โอ้ย มันหลายเรื่องมากเลยที่เราตะล่อมใจตัวเองให้อยู่ในทางสายกลาง ก็รู้สึกมีความสุขดีตามอัตภาพ เหมือนเวลาตอนที่เราเด็กมากๆ เด็กประถม ไม่สนใจแฟน ไม่มีเรื่องราวอะไรทั้งนั้น ตอนนั้นก็คิดว่ามีความสุขดี
มีใครเป็นบ้างอยากรู้จริงๆ ก็แค่อยากรู้
มีใครเป็นบ้าง หัดไล่ตัวเอง ให้อยู่ในทางสายกลาง
เวลาเราขึ้นที่สูง รวยขึ้น หรือหน้าตาดีขึ้น สมมุติว่ารวยขึ้น เราก็ไม่อยากอวดให้คนอื่นอิจฉาไปทั่ว หรือซื้อทรัพย์สินไว้อวดจนเกินความจำเป็น เวลาวันสำคัญๆ เราก็อยากจะแบ่งมากกว่า
หรืออย่างเรื่องหน้าตา เราก็ไม่อยากแต่งหรือศัลให้สวยมาก ถ้าเราเป็นดาราก็ไม่อยากใช้ชีวิตเวอร์วังอลังการ (มั้ง ทำไมคิดๆไปคิดมาอยากฟระ แต่คงใช้เพื่อความพอใจ คงไม่เอาไปอวดคนอื่นอ่ะ จะพยายามแอบใช้ ให้คนอื่นเห็นที่เค้าพอมีกำลังทรัพย์ซื้อได้เหมือนกัน)
แต่ถ้าคนเหล่านั้นมาอยู่ใกล้ๆเรา เราก็พร้อมที่จะทำใจเสมอ 😒😂
หรือเราจะขี้ขลาด แต่มันก็ดีแล้วล่ะ เราไม่สามารถรู้ใจคนอื่นได้ แต่เราสามารถคอนโทรลตัวเองได้ เราคงขี้ขลาดจริงๆนั่นล่ะ
เวลาเรากินข้าว เราก็ไม่ค่อยอยากกินนู่นนี่ บังเอิญเราเป็นคนไม่ฆ่าสัตว์ด้วยแล้วก็สงสารคนที่ต้องฆ่ามาให้กิน แล้วเราก็รู้ด้วยว่าทุกสิ่งที่มนุษย์สร้างสรรขึ้น อาหารที่อร่อยๆ มนุษย์ปรุงแต่งให้มันถูกอกถูกใจตอบสนองกิเลศของเรามากขึ้น พอไม่ได้ในสิ่งที่เคยได้ก็ไม่มีความสุข เราเลยพยายามไม่อะไรมาก แม้กระทั่งอาหารการกิน เราไม่ค่อยหาเรื่องอยากกินนู่นนี่ ...เดี๋ยวนี้เราไม่ค่อย แทบจะไม่เลยที่บอกที่บ้านว่าให้พาไปกินนู่นนี่ที กินอะไรก็ตามๆเค้าไป อันไหนอร่อยเรากินก็เออ อร่อย แล้วก็เฉยๆ ...เนื้อสัตว์ไว้กินแค่เสาร์-อาทิตย์ เล็กๆน้อยๆ เดี๋ยวตบะแตก
โอ้ย มันหลายเรื่องมากเลยที่เราตะล่อมใจตัวเองให้อยู่ในทางสายกลาง ก็รู้สึกมีความสุขดีตามอัตภาพ เหมือนเวลาตอนที่เราเด็กมากๆ เด็กประถม ไม่สนใจแฟน ไม่มีเรื่องราวอะไรทั้งนั้น ตอนนั้นก็คิดว่ามีความสุขดี
มีใครเป็นบ้างอยากรู้จริงๆ ก็แค่อยากรู้