เเฟนเก่าเป็นอะไรที่พูดถึงเเล้วปวดใจมากก! ว่าไหมม?

เราเป็นหนึ่งในนั้นเเหละที่ลืมไม่ได้เเม้จะตัดทุกอย่างออกไปเเล้ว  เเต่ก้มีวันหนึ่งช่วงเวลาหนึ่งไม่ว่าจะนานเเค่ไหน  ฟ้าจะชอบเเกล้งให้เราได้หวนมาเจอกันใหม่  ซึ้งที่ที่เคยเป็นของเรานั้นมีคนใหม่ยืนอยู่ อารมณ์เเบบล้มทั้งยืน จากที่ความรู้สึกนั้นเคยลดลงไปเรื่อยๆพอมาเจอกันอีกครั้งเหมือนสร้างปราสาททรายขึ้นสูงมันกลับโดนลมพายุลูกเดียวพังลง เหมือนยืนอยู่กลางสายฝนเเล้วไม่มีคนกางร่มให้ ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนหลายๆคน ไม่มีเเม้เเต่เเรงจะเดินต่อไป เหมือนเวลาหยุดนิ่งลงชั่วขณะ เเละเจ็บมากกว่านั้นก้เมื่อได้เห้นรอยยิ้มของเค้าที่ยิ้มให้กับคนๆนั้น