เริ่มเรื่องเลยแล้วกันนะคะ
เรากับเค้ารู้จักกันมาได้เกือบปีแล้วค่ะ เค้าเป็นรุ่นพี่เราปีนึง แรก ๆ เราเริ่มคุยกันทางไลน์แล้วก็กลายเป็นโทรคุยกันทุกวันวันละครึ่งชั่วโมงบ้าง ชั่วโมงนึงบ้าง
แต่เราเป็นคนเริ่มก่อนนะคะ เพราะเราเป็นผู้หญิงที่ไม่ค่อยชอบให้ผู้ชายมาเลือกเราเท่าไหร่ ชอบเป็นฝ่ายเลือกผู้ชายมากกว่า เค้าถือว่าเป็นคนพิเศษสำหรับเรามาก ๆ ค่ะ คือเราเป็นคนค่อนข้างเชื่อมั่นในตัวเองสูง จะไม่ค่อยฟังใครและไม่ชอบให้ใครมาหักหน้าค่ะ แต่เค้าจะมีวิธีในแบบของเค้าที่เรารู้สึกว่ามันโอเค
ตอนคุยกันครบ 3 เดือนเราถามเค้าว่า คิดยังไงกับเรา ตอนนั้นเค้าบอกว่ายังไม่ได้คิดอะไร ตอนนั้นเฟลโคตร ๆ เลยค่ะ แบบอะไรวะ ? โทรคุยกันมาทุกวันแล้วมาบอกไม่คิดอะไร แต่ตอนนั้นเราไม่ยอมแพ้ค่ะ ยังคุยต่อ ยอมรับว่าจริง ๆ ตอนนั้ไม่ได้ชอบมากหรอกค่ะ เพียงแต่เป็นความรู้สึกที่กลัวเสียหน้ามากกว่า เลยเลือกที่จะไปต่อ ส่วนใหญ่เราจะคุยกันทางโทรศัพท์นะคะ เจอกันน้อยมาก น่าจะประมาณเดือนละ 1-2 ครั้งได้ แต่ทุกครั้งที่ได้เจอได้คุยมันยิ่งรู้สึกพิเศษขึ้นเรื่อย ๆ จนพอครบ 6 เดือน เราก็ถามพี่เค้าอีกรอบ คำตอบเค้าก็ยังเหมือนเดิม ตอนนั้นทั้งจุกทั้งเฮิร์ต คิดว่าจะเลิกคุยกับพี่เค้าไปเลยค่ะ แต่หลังจากนั้นอีก 3 วันก็เป็นเราเองที่ทนไม่ไหว ต้องกลับไปคุยใหม่อยู่ดี ตอนนั้นเราบอกตัวเองว่า อย่างน้อยเราก็เป็นคนสำคัญคนนึงในชีวิตพี่เค้า แล้วพี่เค้าก็ไม่ได้มีใคร แล้วก็ไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมเราจะต้องตัดคนดี ๆ ออกจากชีวิต พี่เค้าก็พูดนะคะว่าจะดูแลเราไปแบบนี้เรื่อย ๆ จนกว่าเราจะเลิกคุยกับพี่เค้าไปเอง หลังจากนั้นเราก็คุยกับเค้ามากขึ้น สนิทกันมากขึ้น คุยกันได้ทุกเรื่อง เราทั้งคู่เป็นตัวของตัวเองมากขึ้นเรื่อย ๆ จนทุกวันนี้จะครบปีนึงแล้วค่ะ คราวนี้เราถามเค้าเหมือนเดิมแต่ไม่ได้จริงจังเท่า 2 รอบที่ผ่านมา แต่คราวนี้เค้าดูลังเลที่จะตอบว่าเราเป็นน้องสาว เราแอบดีใจนะคะที่ความพยายามของเราสามารถส่งไปถึงพี่เค้าได้ แต่เราก็ไม่รู้ว่าควรจะไปต่อมั้ย เพราะเท่าที่คุยดูพี่เค้ากลัวจะเสียความอิสระที่มีตอนนี้ไปค่ะ เลยไม่อยากคบใคร เราไม่รู้ว่าความพยายามที่เรามี กับความรู้สึกที่เรามีให้พี่เค้ามันจะเอาชนะความกลัวของพี่เค้าได้รึป่าว จากตอนแรกที่เราแค่อยากเอาชนะ แต่ตอนนี้กลายเป็นว่าเรารู้สึกกับเค้าจริง ๆ มันเหมือนว่าถ้าให้เราหยุด เราก็ยังพอมีหวังที่จะไปต่อ แต่ถ้าจะให้เดินหน้าไปต่อโดยที่ไม่รู้ว่าข้างหน้าเป็นยังไง เราก็กลัวว่าวันข้างหน้าเราจะเจ็บมากกว่าเดิม แต่เราก็อยากลองพยายามดู อยากทำให้พี่เค้ารู้ว่า การมีแฟนไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงชีวิตของตัวเองจนมันอึดอัด แต่มันคือการที่จะมีใครอีกคนให้คอยดูแล คอยเป็นห่วงกัน แต่เราก็ไม่รู้ว่าจะสู้ไหวมั้ย
ความรู้สึกตอนนี้มันอธิบายไม่ถูกค่ะ หลายคนบอกว่ามันพัฒนาขึ้นแล้ว เค้าเริ่มมีใจให้เราแล้ว แต่เรากลับกลัวที่จะไปต่อค่ะ ใครเข้าใจความรู้สึกนี้ช่วยบอกเราหน่อยค่ะ ว่าเราควรไปต่อดีมั้ย ?
ป.ล.เราอายุ 25 พี่เค้า 26 ค่ะ
ควรพอ หรือ รอต่อไปดีคะ ?
เรากับเค้ารู้จักกันมาได้เกือบปีแล้วค่ะ เค้าเป็นรุ่นพี่เราปีนึง แรก ๆ เราเริ่มคุยกันทางไลน์แล้วก็กลายเป็นโทรคุยกันทุกวันวันละครึ่งชั่วโมงบ้าง ชั่วโมงนึงบ้าง
แต่เราเป็นคนเริ่มก่อนนะคะ เพราะเราเป็นผู้หญิงที่ไม่ค่อยชอบให้ผู้ชายมาเลือกเราเท่าไหร่ ชอบเป็นฝ่ายเลือกผู้ชายมากกว่า เค้าถือว่าเป็นคนพิเศษสำหรับเรามาก ๆ ค่ะ คือเราเป็นคนค่อนข้างเชื่อมั่นในตัวเองสูง จะไม่ค่อยฟังใครและไม่ชอบให้ใครมาหักหน้าค่ะ แต่เค้าจะมีวิธีในแบบของเค้าที่เรารู้สึกว่ามันโอเค
ตอนคุยกันครบ 3 เดือนเราถามเค้าว่า คิดยังไงกับเรา ตอนนั้นเค้าบอกว่ายังไม่ได้คิดอะไร ตอนนั้นเฟลโคตร ๆ เลยค่ะ แบบอะไรวะ ? โทรคุยกันมาทุกวันแล้วมาบอกไม่คิดอะไร แต่ตอนนั้นเราไม่ยอมแพ้ค่ะ ยังคุยต่อ ยอมรับว่าจริง ๆ ตอนนั้ไม่ได้ชอบมากหรอกค่ะ เพียงแต่เป็นความรู้สึกที่กลัวเสียหน้ามากกว่า เลยเลือกที่จะไปต่อ ส่วนใหญ่เราจะคุยกันทางโทรศัพท์นะคะ เจอกันน้อยมาก น่าจะประมาณเดือนละ 1-2 ครั้งได้ แต่ทุกครั้งที่ได้เจอได้คุยมันยิ่งรู้สึกพิเศษขึ้นเรื่อย ๆ จนพอครบ 6 เดือน เราก็ถามพี่เค้าอีกรอบ คำตอบเค้าก็ยังเหมือนเดิม ตอนนั้นทั้งจุกทั้งเฮิร์ต คิดว่าจะเลิกคุยกับพี่เค้าไปเลยค่ะ แต่หลังจากนั้นอีก 3 วันก็เป็นเราเองที่ทนไม่ไหว ต้องกลับไปคุยใหม่อยู่ดี ตอนนั้นเราบอกตัวเองว่า อย่างน้อยเราก็เป็นคนสำคัญคนนึงในชีวิตพี่เค้า แล้วพี่เค้าก็ไม่ได้มีใคร แล้วก็ไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมเราจะต้องตัดคนดี ๆ ออกจากชีวิต พี่เค้าก็พูดนะคะว่าจะดูแลเราไปแบบนี้เรื่อย ๆ จนกว่าเราจะเลิกคุยกับพี่เค้าไปเอง หลังจากนั้นเราก็คุยกับเค้ามากขึ้น สนิทกันมากขึ้น คุยกันได้ทุกเรื่อง เราทั้งคู่เป็นตัวของตัวเองมากขึ้นเรื่อย ๆ จนทุกวันนี้จะครบปีนึงแล้วค่ะ คราวนี้เราถามเค้าเหมือนเดิมแต่ไม่ได้จริงจังเท่า 2 รอบที่ผ่านมา แต่คราวนี้เค้าดูลังเลที่จะตอบว่าเราเป็นน้องสาว เราแอบดีใจนะคะที่ความพยายามของเราสามารถส่งไปถึงพี่เค้าได้ แต่เราก็ไม่รู้ว่าควรจะไปต่อมั้ย เพราะเท่าที่คุยดูพี่เค้ากลัวจะเสียความอิสระที่มีตอนนี้ไปค่ะ เลยไม่อยากคบใคร เราไม่รู้ว่าความพยายามที่เรามี กับความรู้สึกที่เรามีให้พี่เค้ามันจะเอาชนะความกลัวของพี่เค้าได้รึป่าว จากตอนแรกที่เราแค่อยากเอาชนะ แต่ตอนนี้กลายเป็นว่าเรารู้สึกกับเค้าจริง ๆ มันเหมือนว่าถ้าให้เราหยุด เราก็ยังพอมีหวังที่จะไปต่อ แต่ถ้าจะให้เดินหน้าไปต่อโดยที่ไม่รู้ว่าข้างหน้าเป็นยังไง เราก็กลัวว่าวันข้างหน้าเราจะเจ็บมากกว่าเดิม แต่เราก็อยากลองพยายามดู อยากทำให้พี่เค้ารู้ว่า การมีแฟนไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงชีวิตของตัวเองจนมันอึดอัด แต่มันคือการที่จะมีใครอีกคนให้คอยดูแล คอยเป็นห่วงกัน แต่เราก็ไม่รู้ว่าจะสู้ไหวมั้ย
ความรู้สึกตอนนี้มันอธิบายไม่ถูกค่ะ หลายคนบอกว่ามันพัฒนาขึ้นแล้ว เค้าเริ่มมีใจให้เราแล้ว แต่เรากลับกลัวที่จะไปต่อค่ะ ใครเข้าใจความรู้สึกนี้ช่วยบอกเราหน่อยค่ะ ว่าเราควรไปต่อดีมั้ย ?
ป.ล.เราอายุ 25 พี่เค้า 26 ค่ะ