รักครั้งแรกลืม:)ไม่ได้ซักที

เริ่มท้าวความตั้งแต่เราเจอกันก่อนนะครับ เราเป็นเพื่อนที่เรียนอยู่ห้องเดียวกันตั้งแต่  ม.2 ตอนแรกที่เจอกันก็คุยกันปกติเหมือนเพื่อนทั่วๆไป ไปๆมาๆก็อยู่กลุ่มเดียวกันซึ่งถือได้ว่าเป็นเพื่อนกลุ่มใหญ่ในห้องเลยทีเดียวก่อนที่ผมจะชอบเค้าผมชอบเพื่อนผู้หญิงที่อยู่อีกกลุ่มแต่แห้วไปซะก่อนเพราะมันคงเป็นรักแบบ ใสๆ poppy Love ทั่วๆไป หลังจากนั้นก็อยู่กับเพื่อน เพื่อน แล้วก็เพื่อน อย่างเดียว ซึ่งแน่นอนว่ามีเค้าคนนั้นอยู่ในชีวิตการเรียน ม.ต้นของผมมาโดยตลอด เราไปเที่ยวด้วยกัน มาเล่นเกมบ้านผมบ้าง ซึ่งแน่นอนครับมายกเเก๊งไม่ได้แค่เค้าคนนั้นมาคนเดียว ม.3 ผมก็เริ่มชอบแกล้งเค้ามากขึ้นเพราะรู้สึกยิ่งโตยิ่งน่ารัก ขาวๆยิ้มทีใจแทบละลาย ผมคงตกหลุมรักเค้าเข้าหน่อยๆแล้วหละมั้ง... พอขึ้น ม.4 เราก็มีเส้นทางของแต่ละคนเราเรียนกันคนละห้องครับผมเรียนสายวิทย์-คณิต ห้อง 1 เก่งปะหละ 55+ เเต่เค้าเรียนสายศิลป-คำนวณ ห้อง 4 ซึ่งช่วงแรกของการขึ้น ม.4 เป็นช่วงการทดลองเรียน สามารถย้ายห้องได้ถ้ารู้สึกสายที่เรียนเราไม่ชอบ ช่วงแรกๆก็ต้องปรับตัวกันบ้างทั้งเพื่อนใหม่ เพื่อนเก่า แล้วก็การไม่มีเค้าอยู่ข้างๆอีกแล้ว...

ผมรู้สึกห้องเรียนที่ไม่มีเค้ามันช่างน่าอึดอัด ทั้งกดดันเรื่องเรียน และเพื่อนใหม่ที่ยังไม่สนิทใจ ตอนพักกลางวันกินข้าวก็อย่างว่าแหละครับคนเคยอยู่แก๊งเดียวกันก็รวมหัวกันแก๊งเดิมเวลาที่เจอกันก็คงช่วงนี้ เพราะเรากลับบ้านเลิกเรียนไม่ตรงกัน TT  ผมก็มีถามเค้าไปบ้างว่าเรียนห้องนั้นเป็นไงบ้างยากไม ถ้าเกิดผมย้ายไปอยู่ด้วยจะดีไมนะ ประมาณนี้ ซึ่งในใจอยากย้ายเพราะวิชาที่เรียนกับอาจารย์ที่สอนเป็นอะไรที่ผมไม่ค่อยชอบเป็นเรื่องหลัก เรื่องรองลงมาคืออยากไปอยู่กับเค้านั้นแหละครับ .ฮึ.ฮึ. จนสรุปได้ว่า ผมทำเรื่องย้ายสายจากห้อง 1 วิทย์-คณิต ไปห้อง 4 เจาะจงเลยครับว่าห้อง 4 ไม่เอาห้อง 3 ที่เป็นสาย ศิลป-คำนวณ เหมือนกัน....และแล้วผมก็ได้อยู่กับเค้าสมใจซึ่งมันเป็นจุดเปลี่ยนชีวิตของผมไปตลอดกาล

#ดึกแระเดียวค่อยมาต่อวันอื่นนะครับ ^^