สวัสดีครับ เพื่อนสมาชิกห้องพันทิพครับ ช่วงนี้ผมมีความรู้สึกเศร้าใจ ไม่มีกะจิตกะใจทำอะไร ทั้งที่จะต้องรีบทำงานวิจัยให้เสร็จเรียบร้อย ตามที่ได้ตั้งตารางเวลากับอาจารย์ที่ปรึกษา เหตุเนื่องจากว่า "ผมเพิ่งโดนบอกบอกเลิกไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้วครับ"
ครับ ผมอยู่ต่างแดน (ประเทศเนเธอร์แลนด์) นะครับ ได้ทุนไปศึกษาต่อ เรียนมา 2 ปีกว่าแล้วครับ (เหลืออีก 2-3 ปี กว่าจะจบครับ) สาเหตุที่เลิกเท่าที่คิดได้ คงเนื่องจาก น้องเค้าเปลี่ยนไป และระยะทางไกลนะครับ เราคบกันได้ 8 เดือน โดยเธอเรียนอยู่ที่สิงคโปร์ ช่วงแรกที่เราได้ พูดคุยและพบเจอกัน ได้ไปเที่ยวด้วยกัน ผมมีความสุขมากๆๆ คิดว่าจะรักเธอไปคนเดียว คบหาจนไปถึงสุดทาง แต่งงานและมีครอบครัว
แต่หลังจากที่ผมกลับจากไทยมาทำวิจัยต่อที่เนเธอร์แลนด์ เธอก็เริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเองไป เธอไม่ติดต่อคุยเฟส หรือไลน์เหมือนอย่างที่เคย จากเคยติดผมมากคอลเฟสหา เสาร์อาทิตย์ 6-7 ชั่วโมง วันจันทร์ถึงศุกร์ 4 ชั่วโมง ก่อนที่จะบอกเลิกกัน เธอไม่คอลเฟสผมมา 2 เดือนเต็ม แม้แต่ไลน์ก็หายไป 5 วัน ระยะนั้น นานๆๆเธอก็จะไลน์มาหาผมแล้วบอกว่า "ทำไมไม่มาหาเค้าบ้าง" น้องเค้าอยากให้ผมบินไปหาที่สิงคโปร์ แต่ผมทำไม่ได้ด้วยเพิ่งกลับไทยมาเดือนที่แล้ว เพื่อไปเจอครอบครัวและน้องเอง รวมทั้งงานวิจัยที่ต้องเร่งให้จบเปเปอร์ เธอเลยคิดว่าผมไม่ได้เอาใจใส่ดูแลเธอ จนห่างเหินกันไป ซึ่งผมก็พยายามคอลติดต่อทุกทาง แต่เธอก็ไม่รับสาย อ้างว่าไม่ว่างเสมอ หรืออาจจะเป็นเพราะ วัยเราที่ห่างกันเกินไป อาจจะทำให้ความต่างความรับผิดชอบและความเข้าใจ นั้นสื่อไม่ถึงกัน
ตอนเลิกกัน ผมก็พยายามเข้าใจเหตุผลว่า คนไม่รักกันแล้วหมดใจ รั้งไปก็ไม่มีประโยชน์ พยายามคิดยอมรับและก้าวเดินต่อไป แต่ความจริงแล้ว ช่างยากลำบากหรือเกินครับ การเลิกกับแฟนในต่างแดน ความโดดเดี่ยว เหงา อ้างว้าง จะทำให้มีความรู้สึกทับถมเป็นทวีคูณ อยู่ในที่ๆๆคนไทยน้อย จะคุยกะเพื่อนคนไทยที่ไทยก็ลำบากเพราะการที่ต่างเวลากัน แวดล้อมด้วยคนแปลกหน้าและสถานที่ไม่คุ้นตา อากาศเย็นๆๆแห้งๆๆ พาใจให้หม่นหมองและหดหู่ ครับทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่ผมอยากระบายให้ใครสักคนฟัง เพื่อแลกเปลี่ยนผระสบการณ์หรือคำชี้แนะดีๆๆ ให้ผมได้ยอมรับในสิ่วที่เกิดขึ้นและก้าวเดินต่อไปนะครับ ขอขอบคุณนะครับ
อกหักต่างแดน อารมณ์เหงา หดหู่ มากทวีคูณ
ครับ ผมอยู่ต่างแดน (ประเทศเนเธอร์แลนด์) นะครับ ได้ทุนไปศึกษาต่อ เรียนมา 2 ปีกว่าแล้วครับ (เหลืออีก 2-3 ปี กว่าจะจบครับ) สาเหตุที่เลิกเท่าที่คิดได้ คงเนื่องจาก น้องเค้าเปลี่ยนไป และระยะทางไกลนะครับ เราคบกันได้ 8 เดือน โดยเธอเรียนอยู่ที่สิงคโปร์ ช่วงแรกที่เราได้ พูดคุยและพบเจอกัน ได้ไปเที่ยวด้วยกัน ผมมีความสุขมากๆๆ คิดว่าจะรักเธอไปคนเดียว คบหาจนไปถึงสุดทาง แต่งงานและมีครอบครัว
แต่หลังจากที่ผมกลับจากไทยมาทำวิจัยต่อที่เนเธอร์แลนด์ เธอก็เริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเองไป เธอไม่ติดต่อคุยเฟส หรือไลน์เหมือนอย่างที่เคย จากเคยติดผมมากคอลเฟสหา เสาร์อาทิตย์ 6-7 ชั่วโมง วันจันทร์ถึงศุกร์ 4 ชั่วโมง ก่อนที่จะบอกเลิกกัน เธอไม่คอลเฟสผมมา 2 เดือนเต็ม แม้แต่ไลน์ก็หายไป 5 วัน ระยะนั้น นานๆๆเธอก็จะไลน์มาหาผมแล้วบอกว่า "ทำไมไม่มาหาเค้าบ้าง" น้องเค้าอยากให้ผมบินไปหาที่สิงคโปร์ แต่ผมทำไม่ได้ด้วยเพิ่งกลับไทยมาเดือนที่แล้ว เพื่อไปเจอครอบครัวและน้องเอง รวมทั้งงานวิจัยที่ต้องเร่งให้จบเปเปอร์ เธอเลยคิดว่าผมไม่ได้เอาใจใส่ดูแลเธอ จนห่างเหินกันไป ซึ่งผมก็พยายามคอลติดต่อทุกทาง แต่เธอก็ไม่รับสาย อ้างว่าไม่ว่างเสมอ หรืออาจจะเป็นเพราะ วัยเราที่ห่างกันเกินไป อาจจะทำให้ความต่างความรับผิดชอบและความเข้าใจ นั้นสื่อไม่ถึงกัน
ตอนเลิกกัน ผมก็พยายามเข้าใจเหตุผลว่า คนไม่รักกันแล้วหมดใจ รั้งไปก็ไม่มีประโยชน์ พยายามคิดยอมรับและก้าวเดินต่อไป แต่ความจริงแล้ว ช่างยากลำบากหรือเกินครับ การเลิกกับแฟนในต่างแดน ความโดดเดี่ยว เหงา อ้างว้าง จะทำให้มีความรู้สึกทับถมเป็นทวีคูณ อยู่ในที่ๆๆคนไทยน้อย จะคุยกะเพื่อนคนไทยที่ไทยก็ลำบากเพราะการที่ต่างเวลากัน แวดล้อมด้วยคนแปลกหน้าและสถานที่ไม่คุ้นตา อากาศเย็นๆๆแห้งๆๆ พาใจให้หม่นหมองและหดหู่ ครับทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่ผมอยากระบายให้ใครสักคนฟัง เพื่อแลกเปลี่ยนผระสบการณ์หรือคำชี้แนะดีๆๆ ให้ผมได้ยอมรับในสิ่วที่เกิดขึ้นและก้าวเดินต่อไปนะครับ ขอขอบคุณนะครับ