ขอบคุณทุกโจทย์ที่มาโปรดใจ

✍🏻สวัสดีทุกคนที่สละเวลาอ่าน ขอให้อ่านเพื่อความเพลิดเพลินโน๊ะ!! 🔛 หากคิดว่ากระทู้นี้ไร้สาระ เปิดข้ามไปเลยเน้ออออ😢
...ตั้งแต่จำความได้ เราเติบโตมากับมูลนิธิเด็กกำพร้าแห่งนึง แม่มีลูก3คน เราเป็นลูกแรก แม่จำเป็นต้องฝากเราไว้ที่นั่น เราอยู่ในมูลนิธิเป็นเวลา7เดือน มีชาวต่างชาติที่ต้องการมีลูก คงถูกชะตาเรามั้ง จะขอเราไปเลี้ยง !! ไปอยู่นอกเฃยนะเออ..!~  👨🏻‍🔬คุณหมอไม่รอช้า ส่งหนังสือไปสอบถามทางบ้าน สุดท้ายยายเป็นคนเซนรับเอกสาร เราจึงได้กลับมาอยู่บ้าน ส่วนน้องสาวไปอยู่กับญาติทางพ่อ น้องชายคนสุดท้องอยู่กับเราที่บ้าน. 🏠จากการเลี้ยงดู เราถือว่าบ้านเรามีฐานะเลยแหละ แต่แล้วชีวิตมันไม่ได้สวยงาม ถึงเวลาที่บ้านต้องแตกแยกเป็นครั้งแรกกกก  คุณตา (เป็นอิสลาม) มีบ้านน้อย ทำให้ยายโกธรมั้ง 555 ตอนนั้นไม่รู้จักหลอกว่าเสียใจ ผิดหวังอาการมันเป็นยังไง รู้แต่ลุงป้า (ลูกๆของยาย)  แยกออกมาจากบ้านหลังนั้นกันหมด ชีวิตช่วงวัยนั้น เราอยู่ในความดูแลของยายและลุงๆป้าๆมาโดยตลอด ตั้งแต่สากกระเบือ ยันเรือรบ มีแค่ลุงกับป้าเราที่รับผิดชอบเสมือนลูกเลยก็ว่าได้ ถ้าจะถามถึงพ่อแม่เราในตอนนั้นทเม่าที่จำยายเล่าได้ ทั้ง2คนยังมีวุฒิภาวะที่น้อย ยากที่จะดูแลใครได้  จนชีวิตต้องรู้จักกับการเข้าโรงเรียน เราไม่รู้หลอกว่าการหาเงิน มันเป็นยังไง เราไม่รู้ว่ามันเหนื่อยแค่ไหนกว่าจะได้เงิน ที่เรารู้ คือเราไม่เคยไม่มีเงินไปโรงเรียน จำความได้ ป1 - ป3 เรามีเงินไปโรงเรียนวันละ30-50บาท เราไม่เคยไม่มีของดีๆใช้  ช่วงนั้นของเราจะมีกล่องดินสอที่แบบ !! กดปุ่มแล้วจะมีช่องๆเด้งออกมาอ่ะ..! 😅🤣 เรานาฬิกาข้อมือคิตตี้⌚️ หน้าปัดจะเปลี่ยนสีไปตามอุณภูมิ ฟ้า เขียว แดง ม่วง บลาๆๆๆ !~  🌿🌼🌿ช่วงนั้นของชีวิตเรากับน้องชายมีความสุขมากๆๆๆ เพราะเรามีแต่ครอบครัว เราไม่เคยรู้สึกขาดเลย ในขณะที่พ่อแม่ไม่ได้มาส่งเสียหรือสนใจอะไร รู้แค่พ่อแม่คือใคร เราก็รักแม่เรานะ (ส่วนพ่อเราจะไม่ค่อยสนิท)  เรากับน้องชายจะได้รับการเซอร์ไพร์จากป้าเราอยู่เสมอ  (เราเรียกป้ากับยาย ว่าแม่ เราถูกสอนมาแบบนั้น) สิ่งที่มันฝังใจเราเรื่องแรก และรู้สึกหัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้เห็นคือ แม่เรากินเหล้า ต้องบอกว่าอารมณ์แม่เราคือแบบ... สาวปาตี้เกริ์ลอารมณ์นั้นก็ว่าได้ เป็นคนที่กินเหล้าแล้วชอบโวยวาย ไม่กลับบ้าน และมักจะทะเลาะกับลุงหรือยายประจำ ภาพที่ทำให้เรารู้สึกเจ็บและสะเทือนใจมาก คือความรุนแรง (ขอไม่ระบุบนะคะ) เอาเป็นว่าเกิดขึ้นจากการกินเหล้านี่แหละ ความเมาที่เหนือการควบคุม ทำให้คนเปลี่ยนไปได้เสมอ ยอมทำทุกอย่างให้ได้เงิน จนลืมบาป ลืมกรรม หลายปีที่เราต้องทนเห็นกับเหตุการณ์เหล่านี้ จนเราขึ้นมัธยม เราเรียนวิทยาลัยนาฎศิลป ( ท่าพระจันทร์)ช่วงม.4 บ้านเราอยู่ดอนเมือง เราตื่น ตี4กว่า กลับถึงบ้าน 4ทุ่มเกือบทุกวัน เพราะฉะนั้นเหตุการณ์ที่สะเทือนใจก็จะเบาลง แต่ก็ไม่วายยยย ต้องรับรู้ผ่านน้ำตาของยายอยู่ดี ☹️ บอกเลยช่วงนั้นเราเริ่มมีความรักครั้งแรกละ !!! เราเริ่มจะให้ความสนใจแฟนมากกว่าครอบครัว จากสถานการณ์ที่ต้องตื่นไปเรียนเช้า กลับบ้านดึก + มีความรัก ทำให้เวลากลับบ้านไม่เคยได้สังเกตุว่าตอนนี้บ้านเรามาถึงจุดไหนแล้ว เรามารู้ตัวอีกทีคือ ตู้เย็นขาย ขายเกือบทุกอย่าง เหลือแต่เครื่องครัวเก่าๆ กับเตาถ่าน ไว้ทำกับข้าวกิน แต่แล้วยังไงละ!? ด้วยความโง่ ของตัวเอง ต้องบอกว่าเราโครตจะซื่อ (โง่ก็ตามสบาย). ในสภาพบ้านแบบนั้นเรายังไม่คิดว่าบ้านลำบากอ่ะ ... เพราะทุกคนก็ดูHappyดี จน!!!อาทิตนั้นเราหยุดอยู่บ้าน หลายครั้งที่หยุด เรามักจะเห็นยาย นั่งรอวินมอไซด์ มาส่งกับข้าว เราไม่รู้นะว่าเค้ามาส่งกันทุกวัน จนวันนั้นเราลงไปรับกับข้าวด้วยตัวเอง เราถามวินมอไซด์ว่า ใครส่งมาคะ! วินตอบว่า อ้อ ป้าเราแหละ (ป้าคนที่1 ส่งเราเรียน ,ป้าคนนี้เราขอเรียกว่าป้า2ละกัน)เราพึ่งรู้ว่านางทำงานอยู่ในวัด และทุกๆกลางวันพระฉันเสร็จนางจะส่งกับข้าวมาให้ที่บ้าน !! #เราบอกเลยว่าตอนนี้เราเริ่มใจหายละ เราไม่รังเกลียดข้าววัดนะ แต่เรารู้สึก เห้ยยยย มันถึงขนาดนี้แล้วหรอว่ะ/// ทุกคนพยายามปิดเรา ทุกคนไม่บอกเรา ทุกคนกลัวเรารับไม่ได้ ทั้งที่จริงๆอ่ะรับไม่ได้ แต่ เรากลัวทุกคนเห็นว่าเราคิดมาก เราเลยนั่งแล้วกินกับทุกคน .... ช่วงเวลานั้น คนในบ้านเราเริ่มหายไปทีละคน แม่(ป้า1)ที่เคยส่งเสียเรา พอตกงาน ก้เหมือนเจอรักใหม่ ก็แยกออกไปอยู่ข้างนอก แต่ส่งเงินมาตลอดนะถึงจะแยกออกไป เหลือป้า2 ลุง ยาย แม่ น้องชาย

ตอนนี้ นี04.55น. เรานอนก่อนนะคะ เดี๋ยวมาเล่าใหม่คะ ..... 💫