เรามีเเฟนอยู่คนนึง เค้าเป็นคนขี้หึงมาก เราเปนคนรักอิสระไ
ม่ชอบไห้ไคมาบังคับเเต่กับเค้าเรากลับยอมในทุกๆเรื่องพอเราเข้ามัธยมปลายเราก็เริ่มจะเรียนหนักไม่ค่อยมีเวลาไห้เค้า เค้าก้อโกดเราอยู่บ่อยๆ เเต่เราก้อไม่มีเวลาง้อ เค้าไม่ค่อยเข้าใจเรา เเล้วก็มีวันนึงที่เรากับเพื่อนผช. คนนึงไม่มีสมุดเหมือนกัน ตอนนั้นเรยทำไห้เราเริ่มสนใจเค้านิดนึง ผ่านไปสองสามวันตอนนั่งเรียนเพื่อนผช.คนนั้นก้อโยนกระดาดอะไรไม่รู้มาโดนเรา เราก็ทำเป็นไม่สนใจเเล้วค่อยก้มเก็บะ
พอเปิดอ่านก็เป็นกระดาดเปล่า ตั้งเเต่วันนั้นเราก็หันไปแอบมองเค้าบ่อยขึ้นเเต่เราก็รุ้สึกว่าเพื่อนผช.คนนั้นก็มองเราอยู่บ่อยๆน้ะแล้วก็มาถึงวันนึงที่เรานั่งเรียนโต๊ะใกล้ๆกันจนทามไห้เราได้คุยกับเค้า เธอๆเอาการบ้านมาดูหน่อย เราถึ
ก็มีอาการใจสั่นเเบบน้อยๆ เเต่เราก็ยังคุยกับเเฟนเราเหมือนเดิมน้ะ เเต่คุยกันได้เเต่ทามโทรศัพท์ เพราะเราอยู่ไกลกันมาก มันเลยเริ่มทามไห้เราสับสน ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันเปนเเค่ความหวั่นไหวหรือความรัก
เราควรทำไง??
ม่ชอบไห้ไคมาบังคับเเต่กับเค้าเรากลับยอมในทุกๆเรื่องพอเราเข้ามัธยมปลายเราก็เริ่มจะเรียนหนักไม่ค่อยมีเวลาไห้เค้า เค้าก้อโกดเราอยู่บ่อยๆ เเต่เราก้อไม่มีเวลาง้อ เค้าไม่ค่อยเข้าใจเรา เเล้วก็มีวันนึงที่เรากับเพื่อนผช. คนนึงไม่มีสมุดเหมือนกัน ตอนนั้นเรยทำไห้เราเริ่มสนใจเค้านิดนึง ผ่านไปสองสามวันตอนนั่งเรียนเพื่อนผช.คนนั้นก้อโยนกระดาดอะไรไม่รู้มาโดนเรา เราก็ทำเป็นไม่สนใจเเล้วค่อยก้มเก็บะ
พอเปิดอ่านก็เป็นกระดาดเปล่า ตั้งเเต่วันนั้นเราก็หันไปแอบมองเค้าบ่อยขึ้นเเต่เราก็รุ้สึกว่าเพื่อนผช.คนนั้นก็มองเราอยู่บ่อยๆน้ะแล้วก็มาถึงวันนึงที่เรานั่งเรียนโต๊ะใกล้ๆกันจนทามไห้เราได้คุยกับเค้า เธอๆเอาการบ้านมาดูหน่อย เราถึ
ก็มีอาการใจสั่นเเบบน้อยๆ เเต่เราก็ยังคุยกับเเฟนเราเหมือนเดิมน้ะ เเต่คุยกันได้เเต่ทามโทรศัพท์ เพราะเราอยู่ไกลกันมาก มันเลยเริ่มทามไห้เราสับสน ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันเปนเเค่ความหวั่นไหวหรือความรัก