ถ้าชอบใครสักคนทำไมต้องยากเย็นขนาดนี้ แอบชอบมาจะปีล่ะ เฮ้อ!!!!

มีอยู่วันนึงเราได้เจอคนที่แอบชอบ เป็นรุ่นน้องอยู่ ม.2 มันเป็นไม่ดาม รร. บางทีก็อดมองไม่ได้จนได้เผลอสบตากัน เขิลมากๆแต่สุดท้ายก็ได้แค่แอบมองแอบชอบ เราเป็นคนตัวใหญ่ ไหล่กว่างกว่าผู้ชาย อ้วน น่าตางั้น ถึงชมตัวเองบ่อยก็เถอะ555 แต่พอถึงวันที่จะ ขอเฟส เพื่อนเรารู้ว่าเราไม่กล้าเลยไปขอให้เราก็ไม่รู้หรอกว่ามันคิดอะไรอยู่แต่น้องคงสนใจมันล่ะนะ เข้าเรื่องเลยดีกว่า เรื่องมีอยู่ว่าเมื่อ9-10เดือนที่แล้ว เราได้เจอน้องม.2อยู่ตึกดนตรี น้องเขาซ้อมไม้ดามกับเพื่อนอยู่ ตอนนั้นเราไปส่งรายงานที่ตึกดนตรีพอดี เลยได้เจอตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรไแค่เดินผ่าน พอออกจากห้องที่ส่งรายงาน ก็ดันไปสดุดไม่ดามที่น้องเขาถือ ก็ไม่ได้คิดอะไรก็แค่หันไปมองหน้า แล้วเราก็เดินออกจากตึกไป พอเวลาผ่านไปก็เจอน้องเขาเรื่อยๆ ทั้งพักกลางวัน เลิกเรียน ตอนซ้อมดนตรี หรือแม้กระทั่ง เข้าไปซื้อน้ำกิน ก็รู้สึกชอบ อยากสนิทด้วยแต่ไม่กล้าเพราะไม่มั่นใจตัวเอง เพราะตัวเองดูไม่เหมาะสมพอที่จะเข้าไปคุย เพื่อนสนิทเราเลย ช่วยไปขอเฟส ให้ก็ได้มานะ แต่ภาพที่เราเห็นมันเจ็บมากแต่ต้องทน เพราะหัวเพื่อนเรากับน้องเขาจะชนกันแล้ว ถ้าเพื่อนเราเงยหน้ามาคงจูบกันล่ะ เพื่อนเราคงไม่ได้ตั้งใจที่จะเขาใกล้แหละ เพื่อนเราดูดีทุกอย่าง ต่างกับเราตั้งเยอะ วันวาเลนไทน์ว่าจะเอาดอกไม้ให้แต่คงไม่มีโอกาส เพราะเรามันไม่ได้เรื่องเลยไม่กล้าพอ ถ้าสราภาพรักสภาพนี้คงไม่ดีแน่เพราะคงกินแห้วชัว แต่ยังไงมันก็แค่แอบชอบทำอะไมได้มากนี้แล้ว ปัจจุบันเราพยายามลืมพยายามไม่มองพยายามหยิ่ง แต่เพื่อนสนิทเราชอบสังเกตุน้องเขาเลยมักบอกเราว่า''น้องเขามองอ่ะ''เราไม่ค่อยเชื่อเพราะเราดูไม่ดีไม่ค่อยมีใครสนใจ เพื่อนเราอ่ะดูดี เราเลยคิดตามไปว่า''จริงดิ เขิลอ่ะ''เราคิดว่าน้องเขาไม่ได้มองเราหรอก คงมองเพื่อนเราอ่ะ ถ้าปัจฉิมปีนี้น้องให้ดอกไม้ใครก็แสดงว่า น้องเขาสนใจคนนั้น เราจะรอดูว่าคนที่น้องเลือก''ว่าไม่ใช่เรา''