เล่าเรื่องเลยนะคะ พอดีเราเป็นเด็กจบใหม่ ไม่มีประสบการณ์การทำงาน แต่เคยผ่านงานสำนักงานบัญชี ซึ่งตัวเราเรียนจบบัญชีโดยตรง ทั้งป.ตรี และ ปวช. การฝึกงานในสำนักงานบัญชีจึงเป็นเรื่องเคยชิน พอจบมาอยากทำงานที่แตกต่างจากเดิม แต่ก็ไม่ได้อยากหนีประสบการณ์สำนักงานบัญชีมากกนั้น เราเลยอยากลองทำงานในบริษัทใหญ่ๆ หรืออะไรก็ตาม แต่ลองอยุ่ในแผนกบัญชีดูบ้าง เพื่อลองหาความแตกต่างจากการทำงานที่ผ่านๆมา
ตอนเราจบใหม่ๆ เรายืนสมัครไปหลายทีเลย ทั้งธุรการ ทั้งบัญชี แต่หลักๆ เราก็เลือกบัญชี แต่จะบอกว่างาน..หาไม่ยากนะ แต่หางานที่ตรงกับความต้องการนะ ยากกมาก เราถึงตอนนั้นเราเข้าใจอารมณ์ที่แบบว่า มีอะไรก็ทำๆไปก่อน ไม่ให้ว่างงาน เพราะที่บ้านค่อนข้างมีปัญหาเรื่องเงิน
.... เล่านิดนึงว่า ตอนสมัยเรียน ปวช กับ ป.ตรี เป็นคนที่ชอบนั่งรถมาก นั้งรถเม ทุกวัน วันละหลายๆชั่วโมง นั่งข้ามจังหวัดเลยละ ด้วยความที่เหนื่อยสะสมมาหลายปี ทำให้การตัดสินใจ ที่จะเลือกทำงานใก้ลบ้าน เพื่อลดต้นทุน นั้นก้เป็นอีกปัจจัยหนึ่งสำหรับการเลือกงานในครั้งนี้
....ตอนเรายืนสมัครงานหลายที มาก ช่วงจบให่ เป็นช่วงทัวร์ไปสมัครงาน ไปทุกที บ้านเราอยู่ปทุม เดินทางไปสัมภาษณ์งาน ที่อโศกบ้าง รัชโยธินบาง ปทมบ้าง เราก็ไป และก็มีหลายทีโทมานัดซึ่งก็อยู่ใก้ลๆบ้าน ซึ่งหนึ่งในนั้นคืองานที่เราเลือก คืองานเกี่ยวกับโชว์รูมรถมือ2 เป็นงานที่เราเลือกทำ ซึ่งเป็นงานที่ใก้ลบ้านเราที่สุด ลดต้นทุนได้เยอะที่สุด และเรายืนไปใน ตำแหน่งของ บัญชี แล้วเราก็ได้ทำงานทั่นั้น
....วันทำงานวันแรก(วันที่เราลงกระทู้) เราเดินเข้ามาพร้อมกับความ งงงวย งงกับการยืนเข้าแถวที่ ป.ตรี ไม่เคยมี งง กับการออกกำลังกาย ที่ไม่เคยทำ และก็ต้อง งง หนักกว่าเดิมคือ ตำแหน่งงานที่เราทำ คือ ธุรการ ..... แต่ตอนสมัครเราสมัครตำแหน่งบัญชี TT และคือจุดพีคของการทำงาน ที่เราไม่ชอบ เราไม่โอเคกับงานตั้งแต่วันแรก แต่เราก็ต้องทำต่อไปเพราะงานที่ทำไม่ใช่งานหมือนตอนเด็กๆ ที่มา 1 วัน แล้วไม่ชอบก็เงียบหายไป เราต้องทำอะไรที่งง และไม่ชอบ เช่น นั่งอยู๋ดีๆมีคนเดินมาบอกว่า ลูกค้าปูพรมสีดำ TT โหจอร์หหหหหห มันคืออะไรรรร เพราะโดยปกติเราจะได้ยินคำว่า ค่าเสื่อมราคา ภาษีต้องห้าม นู้นนี้นั้น .......เป็นบทสรุปของการทำงานที่แรก วันแรก ที่ รู้สึกอยากร้องไห้ ทุกอย่างที่คิดไว้ ไม่เหมือนกับความจริงที่เจอ ซึ่งความจริงที่เจอมันโหดร้ายมากจิงๆ จนถึงตอนนี้คงต้องหาข้อมูลเพื่อค้นหาในสิ่งที่ตัวเองชอบอย่างจริงจัง ....เพราะสัมผัสกับการทำงานที่ไม่ชอบ สัมผัสแล้วกับคำว่า ไม่เกี่ยงงาน แต่เป็นงานที่ไม่ชอบ .....Y0Y เดินเข้ามาวันแรกกฌอยากออกจากงานแล้ว แล้ววันที่เหลือเราต้องรู้สึกขนาดไหน
งานที่ทำเป็นงานแรก มันคือสิ่งที่พลาด
ตอนเราจบใหม่ๆ เรายืนสมัครไปหลายทีเลย ทั้งธุรการ ทั้งบัญชี แต่หลักๆ เราก็เลือกบัญชี แต่จะบอกว่างาน..หาไม่ยากนะ แต่หางานที่ตรงกับความต้องการนะ ยากกมาก เราถึงตอนนั้นเราเข้าใจอารมณ์ที่แบบว่า มีอะไรก็ทำๆไปก่อน ไม่ให้ว่างงาน เพราะที่บ้านค่อนข้างมีปัญหาเรื่องเงิน
.... เล่านิดนึงว่า ตอนสมัยเรียน ปวช กับ ป.ตรี เป็นคนที่ชอบนั่งรถมาก นั้งรถเม ทุกวัน วันละหลายๆชั่วโมง นั่งข้ามจังหวัดเลยละ ด้วยความที่เหนื่อยสะสมมาหลายปี ทำให้การตัดสินใจ ที่จะเลือกทำงานใก้ลบ้าน เพื่อลดต้นทุน นั้นก้เป็นอีกปัจจัยหนึ่งสำหรับการเลือกงานในครั้งนี้
....ตอนเรายืนสมัครงานหลายที มาก ช่วงจบให่ เป็นช่วงทัวร์ไปสมัครงาน ไปทุกที บ้านเราอยู่ปทุม เดินทางไปสัมภาษณ์งาน ที่อโศกบ้าง รัชโยธินบาง ปทมบ้าง เราก็ไป และก็มีหลายทีโทมานัดซึ่งก็อยู่ใก้ลๆบ้าน ซึ่งหนึ่งในนั้นคืองานที่เราเลือก คืองานเกี่ยวกับโชว์รูมรถมือ2 เป็นงานที่เราเลือกทำ ซึ่งเป็นงานที่ใก้ลบ้านเราที่สุด ลดต้นทุนได้เยอะที่สุด และเรายืนไปใน ตำแหน่งของ บัญชี แล้วเราก็ได้ทำงานทั่นั้น
....วันทำงานวันแรก(วันที่เราลงกระทู้) เราเดินเข้ามาพร้อมกับความ งงงวย งงกับการยืนเข้าแถวที่ ป.ตรี ไม่เคยมี งง กับการออกกำลังกาย ที่ไม่เคยทำ และก็ต้อง งง หนักกว่าเดิมคือ ตำแหน่งงานที่เราทำ คือ ธุรการ ..... แต่ตอนสมัครเราสมัครตำแหน่งบัญชี TT และคือจุดพีคของการทำงาน ที่เราไม่ชอบ เราไม่โอเคกับงานตั้งแต่วันแรก แต่เราก็ต้องทำต่อไปเพราะงานที่ทำไม่ใช่งานหมือนตอนเด็กๆ ที่มา 1 วัน แล้วไม่ชอบก็เงียบหายไป เราต้องทำอะไรที่งง และไม่ชอบ เช่น นั่งอยู๋ดีๆมีคนเดินมาบอกว่า ลูกค้าปูพรมสีดำ TT โหจอร์หหหหหห มันคืออะไรรรร เพราะโดยปกติเราจะได้ยินคำว่า ค่าเสื่อมราคา ภาษีต้องห้าม นู้นนี้นั้น .......เป็นบทสรุปของการทำงานที่แรก วันแรก ที่ รู้สึกอยากร้องไห้ ทุกอย่างที่คิดไว้ ไม่เหมือนกับความจริงที่เจอ ซึ่งความจริงที่เจอมันโหดร้ายมากจิงๆ จนถึงตอนนี้คงต้องหาข้อมูลเพื่อค้นหาในสิ่งที่ตัวเองชอบอย่างจริงจัง ....เพราะสัมผัสกับการทำงานที่ไม่ชอบ สัมผัสแล้วกับคำว่า ไม่เกี่ยงงาน แต่เป็นงานที่ไม่ชอบ .....Y0Y เดินเข้ามาวันแรกกฌอยากออกจากงานแล้ว แล้ววันที่เหลือเราต้องรู้สึกขนาดไหน