สวัสดีคะ กระทู้ก่อนๆก็เคยพูดเรื่องตัวเราเองเรื่องสามีไปบ้าง
แต่ไม่เป็นไรคะ เราพูดอีกรอบดีกว่า
เราอายุ 23 มีลูก 1 คน (11เดือน) สามีอายุ 28
เราไม่ใช่คนเก่ง คนฉลาดอะไร ก็เหมือนผญทั่วไปที่อายุเท่าๆเรา
เราท้องก่อนแต่งคะ ตอนแรกเคยคิดจะเอาออกเพราะไม่พร้อม
แต่แม่เราไม่มีนโยบายเอาเด็กออก คือแกก็บอกว่ายังๆก็เอาเด็กไว้
เมื่อก่อนเราทำงานหาเงินได้บ้าง พอใช้อยู่แต่พอมีลูกก็ออกจากงาน
สามรเราเป็นคนไม่เอาไหนจริงๆ เรื่องงานการอย่าได้หวัง (เป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัวเชื่อสายจีน)
พ่อแม่ช่วยทุกอย่างมาตลอดแทบไม่ต้องทำอะไรเลย งานที่บ้าน(ธุรกิจบ้านสามี)ช่วยแต่อาทิตย์ละ1-2วัน
แม่สามีทำงานธนาคารชั้นสูงอยู่พอควรก็จะโอนเงินให้ลูกชายตลอด จ่ายค่าทุกอย่างของสามีเรา
ทั้งค่าโทรศัพท์ ค่าบัตรเครดิต ค่าใช้จ่ายของเค้าและลูก จ่ายค่าเลี้ยงดูเราด้วยเพราะแม่สามีให้เราออกจากงานมาเลี้ยงลูก
เรากะจะทำงานตอนลูกเข้ารรเพราะก็อยากมีเวลาให้เค้าเยอะๆ
สามีเรานอกจากไม่เอาไหนเรื่องการงานแล้ว ยังเป็นคนที่ติดเกมส์อีกถึงมีช่วยเลี้ยงลูกบ้างก็เถอะ
เค้าจะนอน7-8โมงเช้า บางครั้ง 9-10โมงเช้าตื่นอีกที ทุ่ม2ทุ่ม
เรื่องปากเสียงเมื่อก่อนมีบ่อยแต่หลังๆก็จะเอือมๆไม่อยากทะเลาะ
ความเป็นพ่อเค้ามีแต่มีน้อยคือแค่ตื่นมาเล่นกับลูกนิดๆหน่อยๆเปลี่ยนเพิสให้ลูกบ้างชงนมบ้าง
แต่ไม่เคยเอาลูกอาบน่ำป้อนข้าวลูกเลย เพราะขี้เกียจคะ
สามีเราเป็นคนขี้เกียจมากถึงมากๆคะ
ก่อนมีลูกบางครั้งเราก็เหมือนเข้ากันได้บ้างไม่ได้บ้าง
เรารู้สึกว่าเค้าไม่ใช่ผชแบบที่เราต้องการ ใครๆก็บอกเราว่า เออดีจะตายไม่ต้องทำงานก็มีตังใช้
คือแบบนี้เรียกว่าดีหรอค่ะ? เราอยากให้คนที่เราอยู่ด้วยเป็นคน รู้จักทำมาหากิน ไม่ต้องรวยมากมาย
แต่ขยัน มีความกระตือรือร้น ทำเพื่อเราเพื่ออนาคตได้ ชวนกันทำในสิ่งที่ดีๆ ช่าวกันพัฒนาให้ชีวิตดีขึ้น
ไม่ใช่ตึงให้ตกต่ำลง เรื่องความสัมพันธ์ความรักของเรามันน้อยลงทุกที(ความคิดเรา)
เค้าให้คำแนะนำเราไม่ได้ ไม่เคยเป็นกำลังใจให้เราทำอะไรเลย คำพูดหวานๆไม่มีคะ
เราอยู่เหมือนเพื่อนมากกว่า แบบคุยเล่นนิดๆหน่อยๆ
เราหาคสามรู้สึก อบอุ่น รู้สึกปลอดภัย รุ้สึกวางใจ เวลาอยู่ข้างๆเค้าเลย
แบบเหมือนกันว่า เราสองคนตัวใครตัวมัน ทุกอย่างทำเองเพื่อตัวเองกับลูก
เราคิดว่าอายุ28 แต่ความคิดยังจะเด็กกว่าเรา เราเหมือนเลี้ยงลูก2คนจริงๆ
เวลาอะไรไม่พอใจกฟ้เงียบไม่คุยไม่ปรับความเข้าใจ นั่งเล่นเกมส์คนเดียวไป
คือ เรารู้สึกว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการเลยจริงๆ อายุยังแค่นี้เอง เราต้องยอมอดทนลงไปใช่มั๊ย?
แต่ลูกสำคัญกับเรามากๆ ยังไงๆเราก็จะไม่ทิ้งลูกเด็ดขาดเลย
เราควรจะอยู่ต่อกับสามีคนนี้ ค่อยๆให้โอกาสเค้าปรับตัว?
หรือออกมาเป็นซิงเกิ้ลมัมดีค่ะ? แต่เราก็กล้วว่าลูกจะรู้สึกไม่ดีที่ไม่มีพ่อ เพราะเค้าชอบเล่นกับพ่อมากเลยคะ
มีลูกแล้ว แต่รู้สึกว่าสามีคนนี้ไม่ใช่!
แต่ไม่เป็นไรคะ เราพูดอีกรอบดีกว่า
เราอายุ 23 มีลูก 1 คน (11เดือน) สามีอายุ 28
เราไม่ใช่คนเก่ง คนฉลาดอะไร ก็เหมือนผญทั่วไปที่อายุเท่าๆเรา
เราท้องก่อนแต่งคะ ตอนแรกเคยคิดจะเอาออกเพราะไม่พร้อม
แต่แม่เราไม่มีนโยบายเอาเด็กออก คือแกก็บอกว่ายังๆก็เอาเด็กไว้
เมื่อก่อนเราทำงานหาเงินได้บ้าง พอใช้อยู่แต่พอมีลูกก็ออกจากงาน
สามรเราเป็นคนไม่เอาไหนจริงๆ เรื่องงานการอย่าได้หวัง (เป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัวเชื่อสายจีน)
พ่อแม่ช่วยทุกอย่างมาตลอดแทบไม่ต้องทำอะไรเลย งานที่บ้าน(ธุรกิจบ้านสามี)ช่วยแต่อาทิตย์ละ1-2วัน
แม่สามีทำงานธนาคารชั้นสูงอยู่พอควรก็จะโอนเงินให้ลูกชายตลอด จ่ายค่าทุกอย่างของสามีเรา
ทั้งค่าโทรศัพท์ ค่าบัตรเครดิต ค่าใช้จ่ายของเค้าและลูก จ่ายค่าเลี้ยงดูเราด้วยเพราะแม่สามีให้เราออกจากงานมาเลี้ยงลูก
เรากะจะทำงานตอนลูกเข้ารรเพราะก็อยากมีเวลาให้เค้าเยอะๆ
สามีเรานอกจากไม่เอาไหนเรื่องการงานแล้ว ยังเป็นคนที่ติดเกมส์อีกถึงมีช่วยเลี้ยงลูกบ้างก็เถอะ
เค้าจะนอน7-8โมงเช้า บางครั้ง 9-10โมงเช้าตื่นอีกที ทุ่ม2ทุ่ม
เรื่องปากเสียงเมื่อก่อนมีบ่อยแต่หลังๆก็จะเอือมๆไม่อยากทะเลาะ
ความเป็นพ่อเค้ามีแต่มีน้อยคือแค่ตื่นมาเล่นกับลูกนิดๆหน่อยๆเปลี่ยนเพิสให้ลูกบ้างชงนมบ้าง
แต่ไม่เคยเอาลูกอาบน่ำป้อนข้าวลูกเลย เพราะขี้เกียจคะ
สามีเราเป็นคนขี้เกียจมากถึงมากๆคะ
ก่อนมีลูกบางครั้งเราก็เหมือนเข้ากันได้บ้างไม่ได้บ้าง
เรารู้สึกว่าเค้าไม่ใช่ผชแบบที่เราต้องการ ใครๆก็บอกเราว่า เออดีจะตายไม่ต้องทำงานก็มีตังใช้
คือแบบนี้เรียกว่าดีหรอค่ะ? เราอยากให้คนที่เราอยู่ด้วยเป็นคน รู้จักทำมาหากิน ไม่ต้องรวยมากมาย
แต่ขยัน มีความกระตือรือร้น ทำเพื่อเราเพื่ออนาคตได้ ชวนกันทำในสิ่งที่ดีๆ ช่าวกันพัฒนาให้ชีวิตดีขึ้น
ไม่ใช่ตึงให้ตกต่ำลง เรื่องความสัมพันธ์ความรักของเรามันน้อยลงทุกที(ความคิดเรา)
เค้าให้คำแนะนำเราไม่ได้ ไม่เคยเป็นกำลังใจให้เราทำอะไรเลย คำพูดหวานๆไม่มีคะ
เราอยู่เหมือนเพื่อนมากกว่า แบบคุยเล่นนิดๆหน่อยๆ
เราหาคสามรู้สึก อบอุ่น รู้สึกปลอดภัย รุ้สึกวางใจ เวลาอยู่ข้างๆเค้าเลย
แบบเหมือนกันว่า เราสองคนตัวใครตัวมัน ทุกอย่างทำเองเพื่อตัวเองกับลูก
เราคิดว่าอายุ28 แต่ความคิดยังจะเด็กกว่าเรา เราเหมือนเลี้ยงลูก2คนจริงๆ
เวลาอะไรไม่พอใจกฟ้เงียบไม่คุยไม่ปรับความเข้าใจ นั่งเล่นเกมส์คนเดียวไป
คือ เรารู้สึกว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการเลยจริงๆ อายุยังแค่นี้เอง เราต้องยอมอดทนลงไปใช่มั๊ย?
แต่ลูกสำคัญกับเรามากๆ ยังไงๆเราก็จะไม่ทิ้งลูกเด็ดขาดเลย
เราควรจะอยู่ต่อกับสามีคนนี้ ค่อยๆให้โอกาสเค้าปรับตัว?
หรือออกมาเป็นซิงเกิ้ลมัมดีค่ะ? แต่เราก็กล้วว่าลูกจะรู้สึกไม่ดีที่ไม่มีพ่อ เพราะเค้าชอบเล่นกับพ่อมากเลยคะ