มาขอพื้นที่เล่าเรื่องและให้กำลังใจครับ จากคนที่ครั้งหนึ่งเคยได้รักเธอ

สวัสดีครับผมก็ติดตาม pantip มาสักพัก.. ผมก็อยากเล่าเรื่องบางเรื่อง เผื่อจะเป็นกำลังใจให้ใครๆได้บ้าง

ผมคบกับผู้หญิงคนหนึ่งครับ
ผมอายุ 20 เธอมากกว่าผม 2 ปี ต่างคนต่างทำงานทั้งคู่ ครอบครัวผมกับครอบครัวเธอก็รู้ว่าคบกัน
ตอนเจอเธอครั้งแรก(เจอที่รับน้อง ที่มหาลัยเปิดแห่งหนึ่ง) เหมือนรักแรกพบ คุยกันได้ประมาณเดือนกว่าๆ ผมก็ขอเธอคบ(โดนเขาบังคับให้บอกความในใจ มันเป็นอะไรที่เสียฟอร์มมาก ) ตลอดเวลาที่คบกันก็มีสุขมากๆ มีทุกข์ปนๆ มีเที่ยว มีกิน มีธุระก็พาขับรถยต์ไป มีอะไรก็คุยกัน เธองอลผมก็ง้อ ง้อทุกครั้ง แต่เวลาผมงอลเขาก็ง้อนะ ง้อแปปเดียว ไม่หายก็ไม่หาย(เธอง้อคนไม่เป็น ฮ่าๆ) และผมก็หายเองตลอด(โกรธคนรักได้ไม่นาน) ตอนเธอโกรธมากๆเธอจะขึ้นกู (ปกติเวลาเรียก เวลาคุยกันไม่มีพูดกูนะครับ ทั้งผมทั้งเธอ สำหรับผมมันคือการให้เกียรติ) เวลาทะเลาะกัน ก็ปกติเพราะมีเรื่องไม่เข้าใจกัน เธอเคยบอกว่าให้โอกาสผมได้เพียง 3 ครั้ง(ห้ามทำผิดซ้ำๆ) แต่มีบางเรื่องที่ทะเลาะหนักมากๆ คือ 1. ผมเป็นคนเล่นเกมมาแต่ไหนแต่ไร เป็นเด็กร้านเกม เล่นจนไม่มีเวลาให้เธอ เธอเลยให้ผมเลือกว่าจะเลือก เธอหรือเกมส์ ซึ่งผมก็ต้องเลือกเธออยู่แล้ว หลังจากนั้นก็จับคอมฯ น้อยครั้งมากจนนับได้ 2. เรื่องผู้ชายที่เข้ามาคุย มีหลายๆคนที่เข้ามาจีบเธอ เธอก็ไม่สนใจนะก็คุยแค่นั้น(เธอบอกผมหมดเวลามีคนมาจีบ) แต่เธอจะมีผู้ชายคนหนึ่งที่คอยให้เธอปรึกษา และเขาชอบเธอด้วย เขาขอโอกาสให้เขาคบกับเธอ เธอก็ไม่ให้เขา เพราะคบกับผมและไม่ใช่สเปคเธอ จึงทำให้ผมไม่คิดถึงเรื่องคนที่เข้ามาจีบเธอเลย เพราะผมไว้ใจเขา 3.เรื่องเวลา ต่างคนต่างทำงานเวลาเลิกต่างกัน เจอกันเฉพาะวันหยุดผม เวลาเลิกงานเขา 17.00น. ส่วนผมนั้นเร็วสุด 19.00 ช้าสุด 22.00 ช่วงที่คบกันแรกๆ ผมไม่ค่อยมีเวลาให้เธอเพราะผมเล่นเกม จนต้องตัดสินใจเลือกเธอและทิ้งเกมส์ไป หลังจากนั้นผมก็มีเวลาให้เขาตลอด ทักไปทุกเวลาที่ว่าง โทรหาเช้าเย็น พักหลังๆมาก่อนที่จะเลิกเธอติดละคร ติดซี่รี่ย์มากกกก ซึ่งเธอแทบจะไม่ทักมาเลยหลังจากเลิกงาน (เลิกงานแล้วก็ยังไม่ทักมา) ทักไปก็ไม่ตอบ จนผมทนไม่ไหวเลยขอให้เธอบอกว่าก่อนทำอะไรขอให้บอกผมหน่อยจะได้รู้ว่าทำอะไรอยู่ นี่คือเรื่องใหญ่ๆที่ทำให้ทะเลาะกัน แต่ก็ผ่านมาได้ คบแรกๆก็มีเผื่อใจไว้นะครับ แต่พอเธอเริ่มพูดถึงเรื่องอนาคต เรื่องแต่งงาน ผมก็เริ่มจริงจังกับเธอ เธออยากให้ผมมีเงินเก็บ เพื่อที่จะเอาไว้แต่ง (ผมเป็นคนเก็บเงินไม่อยู่)  เธอก็สามารถบังคับผมให้เก็บเงินได้ แบบว่าเปิดบัญชีให้เลยแต่เป็นชื่อเธอนะ ทุกๆเดือนเงินออกผมก็ต้องหักมาเป็นเงินเก็บ จนหลังๆผมไม่ได้เผื่อใจไว้ว่าจะเลิกกัน อ่อ มีครั้งหนึ่งที่เขาทำผมโกรธมากๆ วันนั้นไปกินข้าวที่บ้านน้าเธอ ก่อนหน้าคืนนึงเราทะเลาะกันหนักมากๆ เธอก็ไปคุยกับผู้ชายที่ค่อยให้เธอปรึษา และด่าผมเป็น.......เป็น.......ใน line ให้เขาฟัง ผมโกรธมาก ผมกลับขึ้นรถพร้อมขับรถออกจากบ้านทุกเมื่อ แต่.. บ้านน้าเขาเป็นประตู.. เป็นประตูรีโมท (ฮ่าๆ ไปไหนไม่ได้) ผมก็ได้แต่นั่งสงบจิตสงบใจในรถ เธอก็มาตามไปกินข้าว ขากลับผมก็คุยเรื่องนี้กลับเธอในรถ เธอก็บอกว่าขอโทษตอนนั้นเป็นอารมณ์ชั่ววูบ จะไม่ทำแบบนี้อีก อย่าทิ้งเธอไปไหนนะ เธอรู้แล้วว่ารักผมขนานไหน ผมได้แต่ขับรถไปน้ำตาไหลไป ไปส่งเธอที่ห้อง แล้วผมก็ให้โอกาสเขาในการแก้ตัวใหม่ ผมคบกับเธอได้ประมาณปีครึ่ง (อาจจะไม่มากสำหรับหลายๆคน แต่มันนานสำหรับผม)

จน.. มาถึงวันที่เธอบอกขอเลิก.. ขอเลิกแบบไม่ผมไม่ทันตั้งตัวเลย (ก่อนหน้านี้หนึ่งอาทิตย์เธาก็พาผมไปกินหมูกะทะ ก่อนหน้าบอกเลิก 1 วันเธอ Post คิดถึงให้ผมใน Fackbook ของเธอ) คำพูดเธอทำให้ผมทำอะไรไม่ถูกเลย เธอขอเลิกช่วงบ่ายๆ เป็นตอนที่ผมโทรไปหาเขาปกติ ซึ่งเธอก็ให้เหตุว่า "เธอเหนื่อย เธอไม่ไหวแล้ว เธอหมดรักผมแล้ว เธออยากอยู่คนเดียว" ณ เวลานั้นผมได้แต่ขอร้องให้เขาคิดดีๆ เธอก็ยังยืนยันมาว่าเธาคิดดีแล้ว วันนั้นผมได้แต่ทำงานไป น้ำตาไม่รู้มาจากไหนก็ไหลออกมา กลับมาบ้านก็มาคิดทบทวนดู
..วันต่อมาเลิกงาน 19.00น. ผมรีบขับรถไปหาเขาที่ห้อง เพื่อที่จะคุยให้รู้เรื่อง ผมไปนั่งรออยู่ในรถประมาณครึ่งชั่วโมง เขาก็ตอบ fackbook มาว่าถึงห้องแล้ว ผมก็รีบบบบบ ลงจากรถแล้วไปหาที่ห้องเธอ เธอยืนอยู่หน้าห้องหันหลังมาฝั่งที่จอดรถ ผมเดินไปข้างหนังเธอ จนเห็นเขาพิมพ์คุยกับคนอื่นอยู่ ใจผมตกไปที่ตาตุ่ม เห็นเขาคุยกันมีความสุขมากๆ เวลานั้นมันเจ็บจริงๆ เหมือนมีมีดมาแทงข้างหลัง แล้วเธอก็หันมาเจอผม เธอตกใจมาก หลังจากนั้นก็พาผมเขาไปคุยในรถ ผมได้แต่ขอร้องอ้อนวอนเธอ ให้เธอกลับมา เป็นเวลาเกือบชั่วโมง เธอก็ยังยืนยันคำตอบเธอว่า "เธอไม่สามารถกลับมารักผมได้อีกแล้ว เธอพอแล้วกับผม ไม่อยากเจ็บอีก ให้ผมตัดใจจากเขาซะ ถ้าเราเป็นคู่กันสักวันก็จะวนกลับมาเจอกัน ในตอนนี้ผมยังไม่ใช่สำหรับเขา ถ้าในอนาคตผมยังไม่มีใคร และเธอยังไม่มีใครเราอาจจะกลับมารักกันก็ได้(ฟังแล้วยังไงๆ ก็เป็นแค่คำปลอบใจสำหรับผม) เรากลับไปเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิมนะ" ผมก็ได้แต่ตอบตกลง ร่ำลาแล้วก็ทำใจขับรถกลับมาบ้าน.. จบลงด้วยดี.. และมันเป็นช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตผมตอนนี้เลย มันดูแย่ไปหมด มืดไปหมด  เหมือนฝันที่วาดไว้มันพังลงมา มองข้างหน้าไม่เห็นอะไรเลย.. อะไรที่วางแผนไว้ข้างหน้าก็หายไปหมด

ช่วงแรกๆ ผมทำใจไม่ได้เลย อยากให้เธอกลับมาคบกันอีกๆ จะให้รอก็รอได้ ถ้ากลับมาจริงๆ เธอโอนเงินมาคืนผมทุกบาท ทุกวันผมก็ยังทักไป โทรไปหาเธอเหมือนเดิม หวังเล็กๆเผื่อเขาจะกลับมา จนสุดท้ายเธอบอกกับผมว่า ไม่ต้องทักมาแล้ว ไม่ต้องโทรมาแล้ว เธอมีคนใหม่แล้ว ทำให้ผมเจ็บไปอีก แต่ผมยังเข้าไปดู Fackbook เธออยู่ทุกวัน จนวันนึงเธอคุยกับน้องของเธอได้พูดถึงคนใหม่ว่า "เขาอายุเยอะกว่า ดูเป็นผู้หญ่กว่าคนเก่า แต่คนเก่าก็ดีนะ แต่ไม่ได้ชอบเด็กมาตั้งแต่แรกแล้ว"ผมเศร้าไปพักใหญ่ๆ แต่ผมก็คิดว่ามันเป้นสิ่งที่ดีนะ ครั้งผมได้ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งได้รักได้คบเด็ก ได้ชนะหัวใจผู้หญิงคนหนึ่ง ผมเริ่มหาคนคุยใหม่ เริ่มมองหาคนที่จะคอยรับฟังปัญหาผมนั่นก็คือ ครอบครัว เพื่อนๆ พี่ๆ พวกเขาได้ให้คำปรึกษาอย่างดี ผมเริ่มตัดใจได้บ้างแต่ก็ยังมีอาการเจ็บๆอยู่บ้างเป็นบ้างครั้ง บางครั้งที่นึกถึงตอนเลิกกันมันเจ็บปวดจริงๆ บางครั้งนึกถึงตอนคบกันก็เหมือนฝันที่สวยงามที่สุด และมันจะเป็นความทรงจำที่ดีที่สุด

มาวันนี้เธอมีคนใหม่ไปแล้ว ก็ขอให้เขาเป็นคนสุดท้ายของเธอ ขอให้เขาดีกว่าที่ผมเป็น ขอให้เขาดูแลเธอให้มากกว่าที่ผมดูแล ขอให้เขาอดทนให้มากกว่าที่ผมอดทน และขอให้เธอโชคดี

ขอเป็นกำลังใจให้ สำหรับใครหลายๆ คนที่กำลังอกหักอยู่ ขอให้หยุด แล้วมองดูข้างหลังเรา เรายังมีพ่อแม่อยู่ เรายังมีเพื่อนอยู่ และเรายังมีอนาคตข้างหน้าอยู่ ไม่มีใครทำใจได้ครับกับเรื่องพวกนี้ มีแต่ทำให้ชินกับความรู้สึกที่เสียไป แล้วสร้างความรู้สึกใหม่ๆ ขึ้นมาแทน

สุดท้ายยยนะครับ
เวลาจะทำให้ทุกอย่างชัดขึ้น แค่ต้องใช้เวลา ใช้ความอดทน

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านครับ
ความรักเป็นสิ่งสวยงานเสมอ
ขอบคุณครับ