เหตุการณ์เกิดขึ้นตอนผมอยู่ ม.2 ผมได้จีบเพื่อนสนิทของผมเอง และผมเดินหน้าจีบเธอจนเธอเริ่มมีใจให้ผมบางแล้ว ผมกลับรู้สึกว่ามันไม่ใช่ผมเลยถอยออกมาแล้วมาถามตนเองว่าตัวเองเป็นอะไร ผมได้คำตอบคือผมไม่ได้ชอบผู้หญิงหรือป้าว พอผมตอบคำถามกับตัวเองแล้วไม่กล้าสู้หน้าเธออีกเลย เวลาผ่านไป1ปีผมเริ่มกับมาคุยหยอกล้อตามปกติตามประสาเพื่อนกัน เมื่อเธอพูดถึงคนที่เธอคบอยู่ผมกลับรู้สึกเจ็บนิดๆนะ พอม.4ผมย้ายโรงเรียนผมก็ทักเฟสเธอบ้างตามประสาเพื่อนคนหนึ่ง แต่ความเป็นจริงผมกลับส่องเฟสเธอทุกวันดูว่าเธอคบกับใครคนที่เธอคบเป็นไง นิสัยดีมั้ย ยังเรียนมั้ย เป็นนักเลงหรือป้าว เป็นแบบนี้ตลอด ถ้าเธอเลิกกับแฟนผมก็จะปลอบเธอต่างๆนาๆหยอดมุขหวานๆไส่เธอบ้าง แต่เธอคงรู้ดีว่าผมแค่หยอกเท่านั้นเพราะเธอรู้ดีว่าผมเป็นเกย์ เมื่อผมคบกับผู้หญิงไม่ได้ผมลองคบกับผู้ชายลองดูสะเลยมันก็ดีนะมีคนเอาใจเทคแคร์เราดีแต่ในใจกับรู้สึกผิดกับคนที่ผมคบว่าผมคบกับเขาแค่ให้ลืม เพื่อนที่ตนคิดมากกว่าเพื่อน จนกระทั้งผมกับคนที่ผมคบอยู่นั้นได้เลิกลากันไป ผมกับไม่ได้เสียใจเลย แต่ทางกลับกับผมโลงใจสะอีก
ปล.ผมมีความรู้สึกแบบนี้แค่เพื่อนคนนี้คนเดียวและก็ไม่เคยมองผุ้หญิงอื่นเลย ยกเว้นผู้ชาย55+
จะทำยังไง! เมื่อเกย์ยังลืมเพื่อนที่ตนคิดมากกว่าเพื่อนไม่ได้ (ผู้หญิง)
ปล.ผมมีความรู้สึกแบบนี้แค่เพื่อนคนนี้คนเดียวและก็ไม่เคยมองผุ้หญิงอื่นเลย ยกเว้นผู้ชาย55+