เราเคยคิดจะมาเขียนกระทู้หลายครั้งแล้วแต่คิดว่ามันไม่หนักเท่าไหร่ เราเลยปล่อยผ่านมาเรื่อยๆคิดว่าเดี่ยวปัญหามันก็ผ่านไป จนครั้งนี้เรารู้สึกว่ามันหนักเกินไปจริงๆ เรื่มเลยนะคะ คือ เมื่อตอนเราเข้ามหาลัยแรกๆพ่อกับแม่เราเหมือนเริ่มมีปัญหากันไม่ถึงกับรุนแรงยังคุยกันได้แต่แม่เราเริ่มแยกห้อง เรื่องมันเกิดที่ว่า แม่เราออกบ้านเกือบทุกอาทิต แวะซื้อของเยอะเหมือนจะไปปฝากใคร ไปทุกครั้งก็บอกว่าไปหาเพื่อนพอมันหนักขึ้นเราก็เริ่มคิดว่ามันไม่ใช่แล้วและแม่เริ่มโกหกมาเรื่อยๆ(ตอนแรกเราก็เชื่อว่าแม่เราไปหาเพื่อนแต่พอหลังๆมันเริ่มไม่ใช่แล้ว)จนตอนนั้นผ่านมาประมานเกือบปี แม่ก็ยังออกจากบ้านเสาร์อาทิตเหมือนเดิม ความสัมพันธ์พ่อกับแม่มันแย่ลงมาเรื่อยๆ แม่เรามีบ้าน 2 ที่ คือบ้านเกิดและบ้านที่ทำงานเมื่อก่อนแม่จะไปกลับและพ่อจะไปส่งไปรับตอนนี้แม่เริ่มไม่กลับบ้าน มีอยู่พักหนึ่งเราไปอยู่หอที่มหาลัย และพอเรากลับมาบ้านพ่อก็บอกตลอดว่าแม่ไม่ได้กลับบ้านแล้วก็ไม่ได้อยู่บ้านที่ทำงานเพราะพี่เราจะอยู่บ้านหลังนั้น พี่ก้บอกว่าแม่ไม่ได้กลับบ้าน พ่อกับแม่เริ่มไม่คุยกันและพ่อเเราเริ่มเครียดพ่อพยายามขอแม่คืนดีทุกครั้งแต่ แม่ก็เอาแต่พุดว่า เมื่อก่อนพ่อไปมีคนอื่นแม่ไม่อยากทนแล้วอะไรประมาณนี้ (เมื่อก่อนเรายอมรับว่าพ่อไปมีคนอื่นแต่ไม่ถึงขั้นหนักพ่อไม่ได้ไปอยู่กินกับเขาที่เราคิดก็แค่ไปรับไปส่งเพราะทำงานอยู่ที่เดียวกัน เมื่อก่อนนี้คือตอนเราประมานม.ต้นแต่ตอนนี้พ่อก็ไม่ได้มีคนอื่นแล้ว) ที่บ้านเราลุงกับป้าญาติรับรู้หมดเหมือนพยายามจะแก้ปัญหาให้ถามแม่ตลอดว่าทำไมไม่ลองคุยกัน แล้วเคยจับมาคุยกันหลายครั้งแล้วแม่พยายามพูดเบี่ยงตลอดว่าแม่ไม่ได้ผิด
เราคิดว่าแม่เรามีคนอื่นเพราะแม่เริ่มติดไลน์และออกมาบ้านบ่อยและพอพ่อจะขอไปด้วยแม่ก็พยายามเบี่ยงตลอด หนักถึงแม่แอบแกล้งคุยโทรศัพท์ว่าเพื่อนนัดออกไปข้างนอกพอพ่อยืนยันว่าจะไปด้วยแม่ก็บอกว่าไม่ไปแล้ว หลังๆมันเริ่มหนักขึ้นเราไปอยู่มหาลัยตังเริ่มไม่พอใช้ แม่เราจะเป้นคุ้มเงินทั้งหมด เงินเดือนพ่อก็จะเข้าบัญชีแม่ เหมือนพ่อจะรับรู้ว่าตังไม่พอแล้วสงสัยว่าแม่เอาตังไปทำอะไร พอเลยปิดบัญชีเงินเดือนที่เข้าของแม่มาเก็บเอง แต่พ่อก้ยังให้เงินแม่ใช้(หลังๆไม่ได้ให้ใช้แล้วเพราะเหมือนพ่อรู้ว่าเอาตังพ่อไปให้คนอื่น) แม่เริ่มมาพูดกับเราว่าพ่อไม่ให้เงินแม่ไม่มีเงินใช้แต่เราก็เห็นแม่ออกบ้านทุกอาทิตและซื้อเครื่องสำอางค์แพงๆตลอด หลังๆเหมือนญาติที่บ้านเริ่มเข้าข้างพ่อกันหมดแต่ทุกคนก็ยังคุยกับแม่ปกติ จนวันหนึ่งญาติเรากับแม่มีปัญหากันหนักมากถึงขั้นตัดขาดลบแม่ออกจากไลน์กลุ่มครอบครัว แยกบ้านกันอยู่(บ้านที่เราอยู่มีติดกันสองหลังเมื่อก่อนจะญาติจะอยู่บ้านที่แม่สร้างแต่ตอนนี้ย้ายไปอยู่อีกบ้านหนึ่งแล้ว)เหมือนตอนนี้แม่เหลือตัวคนเดียวไม่มีใครอยากช่วยเหลือ
ตอนเราจะขึ้นเทอมสอง ต้องจ่ายค่าเทอม เรามีพี่อีกคนหนึ่ง ค่าเทอมรวมๆกันแล้วก็ห้าหมื่นอัพพ่อเราเงินไม่พอถามแม่ว่าจะเอายังไงแม่ไม่ช่วยสักอย่าง จนลุงเราต้องเอาเงินมาให้พ่อเราจะคืนแต่ลุงก็บอกช่วยๆกัน (ลุงเราให้เงินเรากับพี่บ่อยมากซื้อของให้พาไปเที่ยวตั้งแต่เด็กเพราะรักเราเหมือนลูกอีกคน) พอมีงานอะไรพ่อเราก็ไปช่วยบ้านลุงตลอด (ญาติเราคอยคุยกับพ่อตลอดเพราะกลัวพ่อเครียด) พอแม่เห็นว่าพ่อไปช่วยแม่ก็ด่าพ่อว่าไม่มีศักดิ์ศรีไปขอเงินคนอื่นเขามาใช้ ทั้งๆที่แม่เราไม่เคยช่วยอะไรเลยตั้งแต่เข้ามหาลัยจนตอนนี้( แม่เคยให้เงินตอนวันเกิดเรา 500 และก่อนเข้าหอเทอมสอง 200) แต่พ่อก็บอกกับเราตลอดว่าถ้าไม่มีลุงเราก็อาจจะไม่ได้เรียนแล้ว (แม่เราชอบพูดให้เราเกลียดพ่อตลอด พยายามพูดว่าพ่อไม่ดีแบบนั้นแบบนี้ทั้งๆที่พ่อไม่เคยพูดอะไรเลย แม่เคยพูดว่าถ้าพ่อไม่เลี้ยงเรา แม่คนเดียวแม่ก็เลี้ยงได้แต่ตอนนี้เราแทบไม่ได้เงินจากแม่สักบาท)
ตอนนี้เหมือนพ่อเริ่มทำใจได้ เริ่มไม่คิดอะไรแต่พ่อเราก็พยายามช่วยเหลือแม่ตลอดแต่แม่ก็ปฏิเสธทุกทาง
เราเคยคิดว่าทุกอย่างมันจะผ่านไปแต่มันเริ่มแย่ลงเรื่อยๆ ที่ผ่านมาเราพยายามตัดปัญหาทุกอย่างออกไปแล้วคิดแค่ว่านี่คือพ่อกับแม่ของเราไม่ว่าเขาจะดีหรือไม่ดียังไง เขาจะมีปัญหากันมันก็ คือเรื่องของผู้ใหญ่ หรือไม่ว่าใครจะผิด เราคิดแค่ว่าเราจะมองข้ามทุกอย่างไปแล้วเราจะรักพ่อแม่เหมือนเดิมเพราะยังไงเขาก็คอพ่อแม่ของเรา แต่วันนี้เราเสียความรู้สึกที่สุด เราเพิ่งกลับจากมหาลัย เราซื้อกับข้าวมา (เหมือนแม่จะไม่ยุ่งกับของทุกอย่างของพ่อ) เราเอามาวางบนโต๊ะ แล้วพูดแบบชวนแม่กินด้วย แต่เม่กลับตอนกลับมาแบบใส่อารมณ์ว่า ไม่กินเอาออกไปใกล้ๆ เราเสียความรู้สึกสุดๆ เรากระแทกถุงกับข้าวไว้บนโต๊ะแล้วเดินเข้าห้องไปร้องไห้แล้วเราก็เงียบใส่แม่เรา (แม่เราเป็นแบบนี้แทบทุกครั้งเวลาเราไปซื้อของกับพ่อแล้วชวนแม่กินแต่เราก็ปล่อยผ่านทุกครั้ง)
ปัญหาของเราก็คือ
-ตอนนี้เราคิดว่าเรารู้สึกแย่กับการกระทำของแม่มากๆ เราควรจะทำยังไง
-พ่อเราพูดบ่อยๆว่าถ้าพ่อไปอยู่ที่อื่นแบบไม่กลับมาแต่ส่งเงินมาให้ใช้เราจะอยู่ได้ไหม เราเครียดมากกกลัวพ่อไปจริงๆ เราคงอยู่ไม่ได้แต่ถ้าพ่ออยู่ตรงนี้พ่อเราก็คงเครียดหนักกว่าเรา (พ่อเรากินยาแก้ปวดหัวทุกวัน)
-เราอยากให้พ่อไม่ต้องคิดเรื่องแม่เหมือนแบบไม่ต้องไปสนใจแม่แล้ว เพราะแม่ก็อยู่ของแม่ได้(เหมือนแม่จะมีคนอื่นไปแล้ว)
-ตอนนี้เราเรียนอยู่ที่มหาลัยที่มีชื่อเสียงอยู่พอสมควรแต่ไกลบ้านมากแล้วเราคิดว่าจะซิ่วอกมาเรียนเอกชนแถวบ้าน เราอยากอยู่กับพ่อ คิดว่าดีไหม
-เราอยากได้คำแนะนำว่าเราควรจะทำตัวยังไงดี
-เราเคยเครียดมาก ร้องไห้กับเพื่อน ซึมๆอยู่พักหนึ่ง คิดมากอยู่คนเดียว จนเพื่อนทักว่าเราอาจควรจะไปหาหมอกลัวเราเป็นโรคซึมเศร้า เราควรไปหาหมอดีไหมแล้วจะไปหาหมออะไร
ปล.ถ้าเราเขียนสะกดผิดหรือเล่าเรื่องวนไปวนมาเราก็ขอโทษด้วยนะคะเพิ่งเขียนครั้งแรก
พ่อกับแม่มีปัญหากันหนักมา เรารู้สึกแย่กับแม่มาก ควรทำยังไงดี
เราคิดว่าแม่เรามีคนอื่นเพราะแม่เริ่มติดไลน์และออกมาบ้านบ่อยและพอพ่อจะขอไปด้วยแม่ก็พยายามเบี่ยงตลอด หนักถึงแม่แอบแกล้งคุยโทรศัพท์ว่าเพื่อนนัดออกไปข้างนอกพอพ่อยืนยันว่าจะไปด้วยแม่ก็บอกว่าไม่ไปแล้ว หลังๆมันเริ่มหนักขึ้นเราไปอยู่มหาลัยตังเริ่มไม่พอใช้ แม่เราจะเป้นคุ้มเงินทั้งหมด เงินเดือนพ่อก็จะเข้าบัญชีแม่ เหมือนพ่อจะรับรู้ว่าตังไม่พอแล้วสงสัยว่าแม่เอาตังไปทำอะไร พอเลยปิดบัญชีเงินเดือนที่เข้าของแม่มาเก็บเอง แต่พ่อก้ยังให้เงินแม่ใช้(หลังๆไม่ได้ให้ใช้แล้วเพราะเหมือนพ่อรู้ว่าเอาตังพ่อไปให้คนอื่น) แม่เริ่มมาพูดกับเราว่าพ่อไม่ให้เงินแม่ไม่มีเงินใช้แต่เราก็เห็นแม่ออกบ้านทุกอาทิตและซื้อเครื่องสำอางค์แพงๆตลอด หลังๆเหมือนญาติที่บ้านเริ่มเข้าข้างพ่อกันหมดแต่ทุกคนก็ยังคุยกับแม่ปกติ จนวันหนึ่งญาติเรากับแม่มีปัญหากันหนักมากถึงขั้นตัดขาดลบแม่ออกจากไลน์กลุ่มครอบครัว แยกบ้านกันอยู่(บ้านที่เราอยู่มีติดกันสองหลังเมื่อก่อนจะญาติจะอยู่บ้านที่แม่สร้างแต่ตอนนี้ย้ายไปอยู่อีกบ้านหนึ่งแล้ว)เหมือนตอนนี้แม่เหลือตัวคนเดียวไม่มีใครอยากช่วยเหลือ
ตอนเราจะขึ้นเทอมสอง ต้องจ่ายค่าเทอม เรามีพี่อีกคนหนึ่ง ค่าเทอมรวมๆกันแล้วก็ห้าหมื่นอัพพ่อเราเงินไม่พอถามแม่ว่าจะเอายังไงแม่ไม่ช่วยสักอย่าง จนลุงเราต้องเอาเงินมาให้พ่อเราจะคืนแต่ลุงก็บอกช่วยๆกัน (ลุงเราให้เงินเรากับพี่บ่อยมากซื้อของให้พาไปเที่ยวตั้งแต่เด็กเพราะรักเราเหมือนลูกอีกคน) พอมีงานอะไรพ่อเราก็ไปช่วยบ้านลุงตลอด (ญาติเราคอยคุยกับพ่อตลอดเพราะกลัวพ่อเครียด) พอแม่เห็นว่าพ่อไปช่วยแม่ก็ด่าพ่อว่าไม่มีศักดิ์ศรีไปขอเงินคนอื่นเขามาใช้ ทั้งๆที่แม่เราไม่เคยช่วยอะไรเลยตั้งแต่เข้ามหาลัยจนตอนนี้( แม่เคยให้เงินตอนวันเกิดเรา 500 และก่อนเข้าหอเทอมสอง 200) แต่พ่อก็บอกกับเราตลอดว่าถ้าไม่มีลุงเราก็อาจจะไม่ได้เรียนแล้ว (แม่เราชอบพูดให้เราเกลียดพ่อตลอด พยายามพูดว่าพ่อไม่ดีแบบนั้นแบบนี้ทั้งๆที่พ่อไม่เคยพูดอะไรเลย แม่เคยพูดว่าถ้าพ่อไม่เลี้ยงเรา แม่คนเดียวแม่ก็เลี้ยงได้แต่ตอนนี้เราแทบไม่ได้เงินจากแม่สักบาท)
ตอนนี้เหมือนพ่อเริ่มทำใจได้ เริ่มไม่คิดอะไรแต่พ่อเราก็พยายามช่วยเหลือแม่ตลอดแต่แม่ก็ปฏิเสธทุกทาง
เราเคยคิดว่าทุกอย่างมันจะผ่านไปแต่มันเริ่มแย่ลงเรื่อยๆ ที่ผ่านมาเราพยายามตัดปัญหาทุกอย่างออกไปแล้วคิดแค่ว่านี่คือพ่อกับแม่ของเราไม่ว่าเขาจะดีหรือไม่ดียังไง เขาจะมีปัญหากันมันก็ คือเรื่องของผู้ใหญ่ หรือไม่ว่าใครจะผิด เราคิดแค่ว่าเราจะมองข้ามทุกอย่างไปแล้วเราจะรักพ่อแม่เหมือนเดิมเพราะยังไงเขาก็คอพ่อแม่ของเรา แต่วันนี้เราเสียความรู้สึกที่สุด เราเพิ่งกลับจากมหาลัย เราซื้อกับข้าวมา (เหมือนแม่จะไม่ยุ่งกับของทุกอย่างของพ่อ) เราเอามาวางบนโต๊ะ แล้วพูดแบบชวนแม่กินด้วย แต่เม่กลับตอนกลับมาแบบใส่อารมณ์ว่า ไม่กินเอาออกไปใกล้ๆ เราเสียความรู้สึกสุดๆ เรากระแทกถุงกับข้าวไว้บนโต๊ะแล้วเดินเข้าห้องไปร้องไห้แล้วเราก็เงียบใส่แม่เรา (แม่เราเป็นแบบนี้แทบทุกครั้งเวลาเราไปซื้อของกับพ่อแล้วชวนแม่กินแต่เราก็ปล่อยผ่านทุกครั้ง)
ปัญหาของเราก็คือ
-ตอนนี้เราคิดว่าเรารู้สึกแย่กับการกระทำของแม่มากๆ เราควรจะทำยังไง
-พ่อเราพูดบ่อยๆว่าถ้าพ่อไปอยู่ที่อื่นแบบไม่กลับมาแต่ส่งเงินมาให้ใช้เราจะอยู่ได้ไหม เราเครียดมากกกลัวพ่อไปจริงๆ เราคงอยู่ไม่ได้แต่ถ้าพ่ออยู่ตรงนี้พ่อเราก็คงเครียดหนักกว่าเรา (พ่อเรากินยาแก้ปวดหัวทุกวัน)
-เราอยากให้พ่อไม่ต้องคิดเรื่องแม่เหมือนแบบไม่ต้องไปสนใจแม่แล้ว เพราะแม่ก็อยู่ของแม่ได้(เหมือนแม่จะมีคนอื่นไปแล้ว)
-ตอนนี้เราเรียนอยู่ที่มหาลัยที่มีชื่อเสียงอยู่พอสมควรแต่ไกลบ้านมากแล้วเราคิดว่าจะซิ่วอกมาเรียนเอกชนแถวบ้าน เราอยากอยู่กับพ่อ คิดว่าดีไหม
-เราอยากได้คำแนะนำว่าเราควรจะทำตัวยังไงดี
-เราเคยเครียดมาก ร้องไห้กับเพื่อน ซึมๆอยู่พักหนึ่ง คิดมากอยู่คนเดียว จนเพื่อนทักว่าเราอาจควรจะไปหาหมอกลัวเราเป็นโรคซึมเศร้า เราควรไปหาหมอดีไหมแล้วจะไปหาหมออะไร
ปล.ถ้าเราเขียนสะกดผิดหรือเล่าเรื่องวนไปวนมาเราก็ขอโทษด้วยนะคะเพิ่งเขียนครั้งแรก