วันนี้อิป้าหยุดงาน มีภาระกิจต้องนอกบ้าน ต้องไปห้างใหญ่ประจำจังหวัด
ด้วยความอายุที่มากขึ้นจะออกไปทำธุระแต่ละทีก็หมุนซ้ายที หมุนขวาที
กว่าจะออกจากบ้านได้เกือบจะบ่ายแล้วสิน้อ หลังจากทำธุระเสร็จสิ้น
จนถึงคิวสุดท้าย นั่งรอเวลาไปรับของที่สั่งไว้
หางตาเห็นกลุ่มนักเรียนพานิชแห่งหนึ่งในชลบุรี
ชุดยูนิฟอร์มเป็นกระโปรงลายสก็อตจำนวน 4-5 คน
แบกตุ๊กตาตัวใหญ๊ใหญ่ ถือของพรุงพะรัง
วางของบนเก้าอี้ จัดของกันไปมา ถุงของหล่นลงพื้น....ตุ๊บ!
ใจป้าคิดว่าคงเห็นกันแล้วแระว่าของตก ป้านั่งห่างยังได้ยิน...
ผ่านไปเกือบ 10 นาที น้องๆ
ก็นั่งลงและเม้าส์กันอย่างต่อเนื่อง 10 นาทีผ่านไป
อิป้ามองตามไปไม่ยักจะเก็บที่หล่น อาจเป็นไปได้ว่า ไม่เห็น
สงสัยจะไม่เห็นแน่เลย ใช่!! ต้องไม่เห็นแน่ๆ (มารขาวในใจป้าว่ามาแบบนั้น)
อิป้าในคราบนางคว้าใจดี เดินเปล่งออร่าแห่งความมีน้ำใจ
อิป้า : น้องจ้ะ (พร้อมชี้...) ถุงตกจ้ะ
น้อง1 : อ่อ...(หันไปหาเพื่อนที่ใกล้ถุงที่สุด)
เห้ย!......ของหล่นนะ
น้อง 2 : (เหวี่ยงหน้าด้วยความรำคาญสุด และกระแทกเสียงใส่)
เออออออ!! รู้แล้ว!! กูเห็นแล้วน้า!!!
อิป้า : ค่อยๆหมุนตัว เดินออกมาหน้าตึง
ด้วยความเหวอๆ ออกจากตรงนั้น ให้เร็วที่สุด
ไม่มีคำว่า ขอบคุณ ไม่มีรอยยิ้มใดๆ จากน้อง
“ ใต้ความมีน้ำใจ กลายเป็นความ
ในบัดดล”
#อิป้าว่างก็บ่นไป
#เข้าใจโลก
#เปลี่ยนใครไม่ได้หรอก
#แค่หดหู่
#ก็เท่านั้น
#รวมเรื่องที่บ้านไม่เคร่งมารยาท
ใต้ความมีน้ำใจ กลายเป็นความเผือกในบัดดล
ด้วยความอายุที่มากขึ้นจะออกไปทำธุระแต่ละทีก็หมุนซ้ายที หมุนขวาที
กว่าจะออกจากบ้านได้เกือบจะบ่ายแล้วสิน้อ หลังจากทำธุระเสร็จสิ้น
จนถึงคิวสุดท้าย นั่งรอเวลาไปรับของที่สั่งไว้
หางตาเห็นกลุ่มนักเรียนพานิชแห่งหนึ่งในชลบุรี
ชุดยูนิฟอร์มเป็นกระโปรงลายสก็อตจำนวน 4-5 คน
แบกตุ๊กตาตัวใหญ๊ใหญ่ ถือของพรุงพะรัง
วางของบนเก้าอี้ จัดของกันไปมา ถุงของหล่นลงพื้น....ตุ๊บ!
ใจป้าคิดว่าคงเห็นกันแล้วแระว่าของตก ป้านั่งห่างยังได้ยิน...
ผ่านไปเกือบ 10 นาที น้องๆ
ก็นั่งลงและเม้าส์กันอย่างต่อเนื่อง 10 นาทีผ่านไป
อิป้ามองตามไปไม่ยักจะเก็บที่หล่น อาจเป็นไปได้ว่า ไม่เห็น
สงสัยจะไม่เห็นแน่เลย ใช่!! ต้องไม่เห็นแน่ๆ (มารขาวในใจป้าว่ามาแบบนั้น)
อิป้าในคราบนางคว้าใจดี เดินเปล่งออร่าแห่งความมีน้ำใจ
อิป้า : น้องจ้ะ (พร้อมชี้...) ถุงตกจ้ะ
น้อง1 : อ่อ...(หันไปหาเพื่อนที่ใกล้ถุงที่สุด)
เห้ย!......ของหล่นนะ
น้อง 2 : (เหวี่ยงหน้าด้วยความรำคาญสุด และกระแทกเสียงใส่)
เออออออ!! รู้แล้ว!! กูเห็นแล้วน้า!!!
อิป้า : ค่อยๆหมุนตัว เดินออกมาหน้าตึง
ด้วยความเหวอๆ ออกจากตรงนั้น ให้เร็วที่สุด
ไม่มีคำว่า ขอบคุณ ไม่มีรอยยิ้มใดๆ จากน้อง
“ ใต้ความมีน้ำใจ กลายเป็นความ
#อิป้าว่างก็บ่นไป
#เข้าใจโลก
#เปลี่ยนใครไม่ได้หรอก
#แค่หดหู่
#ก็เท่านั้น
#รวมเรื่องที่บ้านไม่เคร่งมารยาท