เพื่อน(ที่เคยสนิท)

คือ เรารู้สึกเหมือนคนไม่ค่อยมีเพื่อนคบค่ะ คือตั้งแต่เราเข้ามัธยมมา เราเหมือนโดนเพื่อนทิ้งหลายรอบมากค่ะ เหมือนเขาเข้ามาแบบเห็นเราเป็นเหมือนศาลาพักใจอะค่ะ แบบเรามีเพื่อนคนแรก เรารู้จักกันตอนเข้าค่ายที่ประถมค่ะ แล้วเรามาเข้าโรงเรียนด้วยกัน รู้สึกตอนนั้นเราสนิทกันมาก แบบเราไปไหนมาไหนด้วยกัน เราอยู่ด้วยกันแบบนี้ประมาณ 3อาทิตย์ได้ตั้งแต่เปิดเทอม คนอื่นๆก็เหมือนกัน เราสนิทกันแค่ไม่กี่อาทิตย์ค่ะ แต่มีช่วงหนึ่ง มีเพื่อนคนหนึ่งค่ะ เธอชอบใส่ผ้าปิดหน้าไว้ แล้วชอบใส่เสื้อกันหนาว เธอเข้ามาคุยกับเรา แบบดีค่ะ คือตอนนั้นเราเหมือนไม่มีใครคบด้วยอะค่ะ คือแบบ ถามเค้าไปว่า ทำไมถึงมาคบกับเรา เธอบอกว่า เธอรู้สึกเบื่อ คือเหมือนเธอเบื่อทุกอย่างไปเลย แล้วมีเพื่อนอีกคน เป็นผู้ชาย คือเราก็อยู่ด้วยกันแบบนั้นทุกวัน คุยกัน คือ วันหนึ่งเราเริ่มจับสังเกตได้ว่าเธอทำไมเล่นแต่โทรศัพท์ มีหลายครั้งเราแอบดูว่าเธอดูอะไรในโทรศัพท์ พอถามเธอก็ไม่ตอบเราอะค่ะ คือจนเธอน่าจะเบื่อที่เราถามเธอบ่อยๆมั้งค่ะ เธอจึงบอกว่าเธออ่านนิยาย คือตอนนั้นเราไม่เคยชอบนิยายเลย คือเธอลองเเนะนำเราให้อ่านอะค่ะ เราลองอ่านดู คือตอนนั้นเรายังไม่ชอบ นิยาย หรือชอบเกาหลีเลย แต่เธออะชอบมานานแล้ว พออ่านแล้วเราติดอะ เเล้วแบบ เราก็เริ่มรู้จักวงนั้น วงนี้ เรื่อยๆขึ้น เราคุยกันในเรื่องเดียวกันว่าเออวันนั้น เราอ่านั้นนะ เราชิปคู่นี้นะ แบบเราก็พูดคุยกัน เราคบกันเป็นเพื่อนประมาณ สามเดือนได้ พอสอบปิดเทอมหนึ่งเธอบอกว่า เออเธอจะย้ายโรงเรียนนะ ตอนนั้นความรู้สึกเเรกคือแบบ เรารู้สึกผูกพันธ์อะ คือเราพึ่งรู้จักกันไม่กี่เดือนเองเรายังอยู่ด้วยกันไม่อิ่มเลย รู้สึกโล่งๆ ในใจนิดหน่อย เหมือนแบบในห้องเราคือมีแค่เราสองคนไงที่คุยกันรู้เรื่องคุยเรื่องเดียวกัน มันคือไม่โออะ เรามีเบอร์ของกันเเละกัน เราคุยกันทุกวัน คือ เราอยากขอบคุณเธอนะที่ทำให้เรามีความสุขจนถึงวันนี้ คือทุกวันนี้ถ้าเราไม่อ่านฟิค ไม่ตามหวีดแต่ละวง เราคงแบบ ใช้ชีวิตงงๆ อยากมีแฟนเหมือนชาวบ้านเค้า เรารู้สึกรักและผูกพันธ์กับเธอมาก คือถ้าเรามีบุญอีกครั้งเราอยากเจอเธออีกครั้งอะ เราอยากเรียนที่เดียวกับเทอ เราอยากไปคอน ไปเที่ยวด้วยกันอะ คือมันไม่มีอะไรจะบรรยายจริงๆ  มันแบบตื้นตัน แบบเราคุยกันทุกวัน เธอถามราว่าเรามีเพื่อนคนอื่นบ้างไหม เธอบอกให้เรามีเพื่อนคนอื่นบ้าง ไม่ใช่จะคุยกับโทรศัพท์อย่างเดียวคือแบบ มันอยากร้องไห้เลยอะ หลังจากที่เธอบอกเรา เราก็ลองเข้าไปคุยกับเพื่อนคนหนึ่งเราจำได้ ครั้งแรกเราคุยกันที่สนามบอล คือเราคุยกันตามปกติ หลังจากนั้นเราก็ได้เข้าไปอยู่ในกลุ่มของ เธออีกคนในกลุ่มที่เราคุยด้วย เราไปไหนด้วยกันตลอด เรามีงอนกันบ้าง แต่ยังดีที่เธอคนนี้อ่านนิยายเหมือนเรา เราเลยลองคุยกันบ้างมันดีอะ เราอยู่แบบนี้แหละ อยู่ด้วยกันมีอะไรที่ดีมากๆหลายๆอย่าง แต่เรายังคิดถึงเธอ อยู่เราคุยกันผ่านเฟสทุกวันเห็นหน้ากันบ้าง เราใช้ชีวิตแบบนี้ มาจนวันหนึ่งเหมือนเราคิดอะไรไม่รู้ เราไม่ได้โกรธ เคือง หรือ ผิดใจอะไรกัน เราแค่ลุกจากโต๊ะที่เธอในกลุ่มนั่งแล้วไปนั่งกับอีกกลุ่มหนึ่ง แล้วหลังจากนนั้นเราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย คนในกลุ่มก็เหมือนกัน คือเราก็ไม่รู้ว่าทำไม เรามาอยู่อีกกลุ่มคือตอนนี้ เราก็อยู่ด้วยกันมา เกือบ 5 เดือนแล้วเราเข้าใจทุกอย่าง เราเหมือนมันแบบ ไม่รู้อะ มันยังดีๆกันอยู่ คือเราพยายามที่จะรักษากลุ่มนี้ไว้ให้นานที่สุดอะ เราหัวเราะเราเศร้ามาด้วยกันก็เยอะ เราเหมือนไม่มีคนเข้าใจเราอะ แบบเราต้องทำอะไรที่ตัวเองไม่ชอบอะ มันไม่เป็นตัวของตัวเอง แล้วคือทุกคนรู้ใช่ไหมว่า ทุกคนต้องมีกลุ่มอยู่อะ คือถ้าอยู่คนเดียวมันก็จะยังๆอยู่ คือเหมือนบางครั้งเหนื่อยอะ ไม่อยากทำอะไร ไม่อยากไปโรงเรียน มันแบบ คืหาคำบรรยายไม่ได้ แต่ตอนนี้เรามีความสุขดี และอยากขอบคุณ เพื่อนในกลุ่มทุกคนนะที่ยอมเป็นเพื่อนกับคนที่ ไม่รู้ว่าจะโดนเทเมื่อไร แต่เรามีคำถามหนึ่ง เรากับเธอ ที่เมินกัน จะมีโอกาศได้คุยกันอีกครั้งรึเปล่า เราควรเข้าไปคุยกับเธอดี หรือเราควรเงียบไว้ แล้วทำเหมือนเดิม หรือเราไม่ต้องทำอะไรเลย มันคาใจเรามาก คืออยากกลับไปเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมน แต่กลัวยาก เพราะเค้า คนที่เคยสนิทกันเมื่อไม่คุยกันแล้ว กลับมาคุยกันอีกมันจะยากอะ  แต่ทั้งหมดที่เรา อยากขอบคุณที่สุด คือ "ยู" นะ ขอบคุณที่ทพให้เรารู้ว่าโลกนอกกะลามัน มีอะไรหลายๆอย่างในชีวิต ขอบคุณจริงๆ