ก่อนอื่นเลยนี่เป็นครั้งแรก ที่เราได้เขียนกระทู้ เรามีเรื่องราวในสมัยมัธยมที่ใครหลายๆคนเคยได้สัมผัสและเราก็เป็นหนึ่งในนั้น เช่นกัน เรื่องราวที่เราเอามาแบ่งปันหรื่อเล่าในนี้อาจจะดูเหมือนละครหรือนิยายที่มันเป็นจริงในชีวิตเรา และนี่คือความรักครั้งแรกในชีวิตของเด็กคนหนึ่ง
เราชื่อ "ใบเตย" เราเป็นเด็กผู้หญิงที่อ้วน ดำ และเตี้ย ใส่ชุดเด็กมัธยมต้นตันๆ55 คือเราจ้ำม้ำมากอ่ะ ในตอนนั้นเราได้เข้าโรงเรียนมัธยมเป็นน้องใหม่ คือเด็ก ม.1 อายุแค่13ปี เราก็เป้นเด็กทั่วไปที่เล่น กับเพื่อนตามประสาเด็กๆ จนถึงเวลาพักเที่ยง เราเดินไปโรงอาหารที่ค่อนค่างห่างจากอาคารที่เราเรียนพอสมควรและในตอนนั้นเองที่เราได้เห็น รุ่นพี่คนนั้น กำลังเดินไปโรงอาหารเหมือนกัน มันเหมือนในหนังเลยอ่ะ สตั้นไป10วิ แล้วมองหน้าพี่เขามีความรู้สึกอยู่ดีๆโลกก็หยุดหมุนไปเลย(มันอาจจะดูเวอร์นะแต่มันเป็นแบบนั้นจริงๆ)จนเพื่อนต้องเดินมาสกิดแล้วถามเราว่าเป็นอะไรไปกินข้าวได้แล้ว นับตั้งแต่วันนั้นเราก็เฝ้ามองพี่เขามาตอนเลย พี่เขาเป็นนักกีฬาบอลเลย์บอลของโรงเรียน เป็นรุ่นพี่อยู่ ม.4 พี่เขาชื่อ"พี่เอ็กซ์" และเราก็ไม่ได้เป้นคนเดียวที่ชอบพี่เขา มีเพื่อนร่วมชั้นของเราคนหนึ่งก็ชอบพี่เขาเหมือนกับเราและเธอคนนี้ สวย ขาว น่ารักมากๆ เธอชื่อ(โดนัท) มีรุ่นพี่ตั้งหลายคนที่ชอบเธอคนนี้ เราสู้ไม่ได้เลย และพอเธอรู้ว่าเราชอบรุ่นพี่คนเดียวกับเธอ เธอก็มาหาเรื่องเราพักใหญ่ๆ และแล้ววันที่โรงเรียนทุกที่ทุกแห่งในประเทศไทยมีคือ งานกีฬาสีคะ เราก็ไปดูรายชื่อที่บอร์ดว่าเราได้อยู่สีอะไร เราอยู่สีม่วงจ้า และตาเราก็ไปสดุดอยู่ชื่อหนึ่ง มันคือชื่อรุ่นพี่ที่เราแอบชอบ เราก็อดดีใจไม่ได้ที่ได้อยู่สีเดียวกัน ได้เห็นหน้ากันเพิ่มขึ้น กรี๊ดดดดด และวันที่เราต้องไปขึ้นสแตนเชียร์ เรานั่งอยู่ตรงข้ามฝั้งทางออก พี่เขาเดินเรามาพอดีสายตาเราจับจ้องที่พี่เขาแล้วจังหวะหนึ่งพี่เขาหันมามองพอดี เหมือนตาเราสบกัน แล้วเราก็ก้มหน้าลงทันที กัวในเต้นเร็วมาก นั่งนิ่งไปพักหนึ่งเลย เกือบตายแล้วไหมล่ะ
และตอนนี้ เราขึ้น ม.2 แล้วนะ เรายังแอบชอบพี่เขาอยู่เรื่อยมา และวันนั้นเองที่ทำให้เรารู้ว่าบ้านเรา และ บ้านพี่เขาอ่ะ อยู่ทางเดียวบ้านพี่เขาไกลกว่าไม่มาก ไม่ห่างจากบ้านเราเท่าไหร่ เราก็มโน 55 ความเป็นเด็กอ่ะเนอะ ว่าเห้ยยยย นี่พรหมลิขิตป่าวว่ะ (ความมโนมันคู่กับผู้หญิงอย่างเราอ่ะเนอะ) เราก็โตขึ้นมาระดับหนึ่งเนอะ คุณครูที่สอนนาฎศิลป์เรา ต้องการเด็กที่มาเป็นนางรำของโรงเรียนเลยเลือกตั้งแต่ ม.ต้น เพื่อจะได้ไว้ใช้งานนานๆจนจบการศึกษาไม่ต้องฝึกเด็กใหม่บ่อยๆ และเราก็เป็นหนึ่งในนั้น เราเป็นผู้หญิงที่ไม่ชอบการแต่งหน้าเลย ออกงานที่เราต้องแต่งหน้าและร้องไห้ทุกครั้ง และเราก็ออกงานโรงเรียนจนแต่งหน้าไม่เคยร้องไห้อีกเลย แต่เราก็ไม่ได้ต่างไปจากตอน ม.1 หรอกนะ เหมือนเดิมเลยแหละไม่สวยเหมือนเดิม และยังคงแอบมองพี่เขาอยู่เสมอ และช่วงก่อนจะขึ้น ม.3 เราพยายามทำตัวเองให้ดูดีขึ้น เพื่อนจะได้อยู่ในสายตาพี่เข้าบ้าง แค่สักครั้งก็ยังดี แค่ครั้งเดียว เรามีพี่ชายคนหนึ่งนะ พี่ชายแท้ๆของเราเลยล่ะ ชื่อ"พี่ต่อ" ตอนนี้อยู่ ม.6 อ่ะ เราสนิทกับพวกพี่ๆ ม.6 มาก เพื่อนพี่ของเรามีพี่ผ็หญิงอยู่คนหนึ่ง เราชอบพี่เขามากๆนะ ทั้งใจดี และสอนการบ้าน เรานับถือสุดๆเลย ชื่อ"พี่คิว" มันมีข่าวหนึ่งที่ทุกคนส่วนใหญ่รู้ แต่เราคนเดียวที่ไม่รู้ คือพี่คิวและพี่เอ็กซ์ เขาทั้ง 2 คน คบกัน เราเท่านั้นที่ไม่รู้ ถามเราว่าเราเสียใจไหม เราเสียใจนะมากที่สุดเราเสียใจที่ทำไมเราเป็นคนสุดท้ายที่รู้ทุกอย่าง แต่เราไม่ได้เสียใจเลยที่คนที่เรารักทั้ง2คนเขารักกัน (ร้องไห้วนไป) แต่เราก็ไม่ได้เลิกแอบชอบพี่เขาหรอก เรายังคงชอบพี่เขาต่อไปเรื่อยๆ
สุดท้าย ก็ ม.3 สักทีนะ พี่เขา ม.6 แล้วนะ ปีนี้เป็นปีที่ทุกคนจะได้อยู่ร่วมกันเป็นปีสุดท้ายและเราก็จะได้เห็นหน้าพี่เขาเป็นปีสุดท้ายเช่นกัน เปิดเทอมวันแรกก็มองหาพี่เขาเลย แต่ไม่เจอ วันที่2 ก็ไม่เจอ ไม่ได้เจอหน้าพี่เขา 1 อาทิตย์เต็มๆ สำหรับเรามันนานนะ นานมากๆ และวันจันของอาทิตย์ถัดมาเรานั้งกินข้าวที่โรงอาหาร ซึ้มๆไปเลยช่วงนั้น เราก็คิดในใจว่าคงไม่เจออีกแล้วล่ะ ระหว่างทางที่เราจะเอาจานข้าวไปเก็บ เราก็เดินชนพี่คนหนึ่ง เราก็พูดว่า"ขอโทษคะ ขอโทษนะคะ" ทั้งๆที่ก้มหน้าอยู่ เราก็เงยหน้าขึ้นมาเป็นพี่เอ็กซ์ แล้วเราก็หลบไปด้านข้าง ยืนอึ้งไปเลย เพื่อนๆที่นั่งอยูก็วิ่งมาถามเราว่าเป็นอะไร ตั้งสติๆ สติคะ กลับมาๆๆๆ พอพูดถึงก็ขำตัวเองมากๆเลยตอนนั้น 555 เราก็ใช้ชีวิตม.3 มาเรื่อยๆจนถึงวันจบการศึกษาของเราเด็กม.3 และ พี่ม.6 โรงเรียนเราก็จะจัดงานเลี้ยงให้เราทุกคนที่จบชั้นม.3และม.6 ต้องมารวมกันในห้องนี้เพื่อฉลอง และวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายที่เราจะได้เจอกันแล้วมันก้ยังเป็นวันที่เราจะตัดสินใจที่จะบอกพี่เขาว่าเราแอบชอบพี่เขา พร้อมดอกกุหลาบสีแดงในมือ หลังงานเลี้ยงได้จบลงเราหาพี่เค้าไม่เจอ เลยไปถามเพื่อนพี่เค้า เพื่อนพี่เค้าบอกว่า "อ่อ เอ็กซ์หรอ กลับไปแล้วล่ะ" และตอนนั้นมันทำให้เราได้เห็นหน้าพี่เอ็กซ์เป็นครั้งสุดท้าย และความตั้งใจที่เราจะบอกชอบก็ไม่ได้ทำมัน เราแอบชอบพี่เค้าจนเราขึ้น ม.4 เราก็ยังชอบอยู่
ตอนนี้เราเรียนมหาวิยาลัยแล้ว เราดูดีขึ้นนะ ยังไม่สวยเจิดจรัดอะไร แต่ก็ไม่ใช่เด็กอ้วน ดำ คนนั้นอีกแล้วนะ ถ้าวันนั้นเราเดินไปหาพี่แล้วพูดความรู้สึกที่เรารู้สึกออกมา ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไงเราก็ดีใจอย่างน้อยได้พูดออกไปให้พี่ได้รับรู้จากปากเราเองไม่ใช่คนอื่น และก็จบรักครั้งแรกในชีวิต มันอาจจะดูเหมือนละคร หรือ นิยาย แต่ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นจริงคะ ขอบคุณทุกท่านที่เค้ามาอ่านหรือแสดงความคิดเห็นนะคะ นี่คือเหตุกราณ์จริงที่ไม่ได้แต่ง เป็นแค่ส่วนรวบรัด ไม่ได้ละเอียดอะไรมากคะ จากววันนั้นจนวันนี้ก็ยังไม่เคยเลย นี่เป็นการเขียนเรื่องราวเป็นครั้งแรก ถ้าพิมพ์ผิดก็ขออภัยด้วยนะคะ
รักครั้งแรกสมัยมัธยมศึกษา "แอบชอบรุ่นพี่"
เราชื่อ "ใบเตย" เราเป็นเด็กผู้หญิงที่อ้วน ดำ และเตี้ย ใส่ชุดเด็กมัธยมต้นตันๆ55 คือเราจ้ำม้ำมากอ่ะ ในตอนนั้นเราได้เข้าโรงเรียนมัธยมเป็นน้องใหม่ คือเด็ก ม.1 อายุแค่13ปี เราก็เป้นเด็กทั่วไปที่เล่น กับเพื่อนตามประสาเด็กๆ จนถึงเวลาพักเที่ยง เราเดินไปโรงอาหารที่ค่อนค่างห่างจากอาคารที่เราเรียนพอสมควรและในตอนนั้นเองที่เราได้เห็น รุ่นพี่คนนั้น กำลังเดินไปโรงอาหารเหมือนกัน มันเหมือนในหนังเลยอ่ะ สตั้นไป10วิ แล้วมองหน้าพี่เขามีความรู้สึกอยู่ดีๆโลกก็หยุดหมุนไปเลย(มันอาจจะดูเวอร์นะแต่มันเป็นแบบนั้นจริงๆ)จนเพื่อนต้องเดินมาสกิดแล้วถามเราว่าเป็นอะไรไปกินข้าวได้แล้ว นับตั้งแต่วันนั้นเราก็เฝ้ามองพี่เขามาตอนเลย พี่เขาเป็นนักกีฬาบอลเลย์บอลของโรงเรียน เป็นรุ่นพี่อยู่ ม.4 พี่เขาชื่อ"พี่เอ็กซ์" และเราก็ไม่ได้เป้นคนเดียวที่ชอบพี่เขา มีเพื่อนร่วมชั้นของเราคนหนึ่งก็ชอบพี่เขาเหมือนกับเราและเธอคนนี้ สวย ขาว น่ารักมากๆ เธอชื่อ(โดนัท) มีรุ่นพี่ตั้งหลายคนที่ชอบเธอคนนี้ เราสู้ไม่ได้เลย และพอเธอรู้ว่าเราชอบรุ่นพี่คนเดียวกับเธอ เธอก็มาหาเรื่องเราพักใหญ่ๆ และแล้ววันที่โรงเรียนทุกที่ทุกแห่งในประเทศไทยมีคือ งานกีฬาสีคะ เราก็ไปดูรายชื่อที่บอร์ดว่าเราได้อยู่สีอะไร เราอยู่สีม่วงจ้า และตาเราก็ไปสดุดอยู่ชื่อหนึ่ง มันคือชื่อรุ่นพี่ที่เราแอบชอบ เราก็อดดีใจไม่ได้ที่ได้อยู่สีเดียวกัน ได้เห็นหน้ากันเพิ่มขึ้น กรี๊ดดดดด และวันที่เราต้องไปขึ้นสแตนเชียร์ เรานั่งอยู่ตรงข้ามฝั้งทางออก พี่เขาเดินเรามาพอดีสายตาเราจับจ้องที่พี่เขาแล้วจังหวะหนึ่งพี่เขาหันมามองพอดี เหมือนตาเราสบกัน แล้วเราก็ก้มหน้าลงทันที กัวในเต้นเร็วมาก นั่งนิ่งไปพักหนึ่งเลย เกือบตายแล้วไหมล่ะ
และตอนนี้ เราขึ้น ม.2 แล้วนะ เรายังแอบชอบพี่เขาอยู่เรื่อยมา และวันนั้นเองที่ทำให้เรารู้ว่าบ้านเรา และ บ้านพี่เขาอ่ะ อยู่ทางเดียวบ้านพี่เขาไกลกว่าไม่มาก ไม่ห่างจากบ้านเราเท่าไหร่ เราก็มโน 55 ความเป็นเด็กอ่ะเนอะ ว่าเห้ยยยย นี่พรหมลิขิตป่าวว่ะ (ความมโนมันคู่กับผู้หญิงอย่างเราอ่ะเนอะ) เราก็โตขึ้นมาระดับหนึ่งเนอะ คุณครูที่สอนนาฎศิลป์เรา ต้องการเด็กที่มาเป็นนางรำของโรงเรียนเลยเลือกตั้งแต่ ม.ต้น เพื่อจะได้ไว้ใช้งานนานๆจนจบการศึกษาไม่ต้องฝึกเด็กใหม่บ่อยๆ และเราก็เป็นหนึ่งในนั้น เราเป็นผู้หญิงที่ไม่ชอบการแต่งหน้าเลย ออกงานที่เราต้องแต่งหน้าและร้องไห้ทุกครั้ง และเราก็ออกงานโรงเรียนจนแต่งหน้าไม่เคยร้องไห้อีกเลย แต่เราก็ไม่ได้ต่างไปจากตอน ม.1 หรอกนะ เหมือนเดิมเลยแหละไม่สวยเหมือนเดิม และยังคงแอบมองพี่เขาอยู่เสมอ และช่วงก่อนจะขึ้น ม.3 เราพยายามทำตัวเองให้ดูดีขึ้น เพื่อนจะได้อยู่ในสายตาพี่เข้าบ้าง แค่สักครั้งก็ยังดี แค่ครั้งเดียว เรามีพี่ชายคนหนึ่งนะ พี่ชายแท้ๆของเราเลยล่ะ ชื่อ"พี่ต่อ" ตอนนี้อยู่ ม.6 อ่ะ เราสนิทกับพวกพี่ๆ ม.6 มาก เพื่อนพี่ของเรามีพี่ผ็หญิงอยู่คนหนึ่ง เราชอบพี่เขามากๆนะ ทั้งใจดี และสอนการบ้าน เรานับถือสุดๆเลย ชื่อ"พี่คิว" มันมีข่าวหนึ่งที่ทุกคนส่วนใหญ่รู้ แต่เราคนเดียวที่ไม่รู้ คือพี่คิวและพี่เอ็กซ์ เขาทั้ง 2 คน คบกัน เราเท่านั้นที่ไม่รู้ ถามเราว่าเราเสียใจไหม เราเสียใจนะมากที่สุดเราเสียใจที่ทำไมเราเป็นคนสุดท้ายที่รู้ทุกอย่าง แต่เราไม่ได้เสียใจเลยที่คนที่เรารักทั้ง2คนเขารักกัน (ร้องไห้วนไป) แต่เราก็ไม่ได้เลิกแอบชอบพี่เขาหรอก เรายังคงชอบพี่เขาต่อไปเรื่อยๆ
สุดท้าย ก็ ม.3 สักทีนะ พี่เขา ม.6 แล้วนะ ปีนี้เป็นปีที่ทุกคนจะได้อยู่ร่วมกันเป็นปีสุดท้ายและเราก็จะได้เห็นหน้าพี่เขาเป็นปีสุดท้ายเช่นกัน เปิดเทอมวันแรกก็มองหาพี่เขาเลย แต่ไม่เจอ วันที่2 ก็ไม่เจอ ไม่ได้เจอหน้าพี่เขา 1 อาทิตย์เต็มๆ สำหรับเรามันนานนะ นานมากๆ และวันจันของอาทิตย์ถัดมาเรานั้งกินข้าวที่โรงอาหาร ซึ้มๆไปเลยช่วงนั้น เราก็คิดในใจว่าคงไม่เจออีกแล้วล่ะ ระหว่างทางที่เราจะเอาจานข้าวไปเก็บ เราก็เดินชนพี่คนหนึ่ง เราก็พูดว่า"ขอโทษคะ ขอโทษนะคะ" ทั้งๆที่ก้มหน้าอยู่ เราก็เงยหน้าขึ้นมาเป็นพี่เอ็กซ์ แล้วเราก็หลบไปด้านข้าง ยืนอึ้งไปเลย เพื่อนๆที่นั่งอยูก็วิ่งมาถามเราว่าเป็นอะไร ตั้งสติๆ สติคะ กลับมาๆๆๆ พอพูดถึงก็ขำตัวเองมากๆเลยตอนนั้น 555 เราก็ใช้ชีวิตม.3 มาเรื่อยๆจนถึงวันจบการศึกษาของเราเด็กม.3 และ พี่ม.6 โรงเรียนเราก็จะจัดงานเลี้ยงให้เราทุกคนที่จบชั้นม.3และม.6 ต้องมารวมกันในห้องนี้เพื่อฉลอง และวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายที่เราจะได้เจอกันแล้วมันก้ยังเป็นวันที่เราจะตัดสินใจที่จะบอกพี่เขาว่าเราแอบชอบพี่เขา พร้อมดอกกุหลาบสีแดงในมือ หลังงานเลี้ยงได้จบลงเราหาพี่เค้าไม่เจอ เลยไปถามเพื่อนพี่เค้า เพื่อนพี่เค้าบอกว่า "อ่อ เอ็กซ์หรอ กลับไปแล้วล่ะ" และตอนนั้นมันทำให้เราได้เห็นหน้าพี่เอ็กซ์เป็นครั้งสุดท้าย และความตั้งใจที่เราจะบอกชอบก็ไม่ได้ทำมัน เราแอบชอบพี่เค้าจนเราขึ้น ม.4 เราก็ยังชอบอยู่
ตอนนี้เราเรียนมหาวิยาลัยแล้ว เราดูดีขึ้นนะ ยังไม่สวยเจิดจรัดอะไร แต่ก็ไม่ใช่เด็กอ้วน ดำ คนนั้นอีกแล้วนะ ถ้าวันนั้นเราเดินไปหาพี่แล้วพูดความรู้สึกที่เรารู้สึกออกมา ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไงเราก็ดีใจอย่างน้อยได้พูดออกไปให้พี่ได้รับรู้จากปากเราเองไม่ใช่คนอื่น และก็จบรักครั้งแรกในชีวิต มันอาจจะดูเหมือนละคร หรือ นิยาย แต่ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นจริงคะ ขอบคุณทุกท่านที่เค้ามาอ่านหรือแสดงความคิดเห็นนะคะ นี่คือเหตุกราณ์จริงที่ไม่ได้แต่ง เป็นแค่ส่วนรวบรัด ไม่ได้ละเอียดอะไรมากคะ จากววันนั้นจนวันนี้ก็ยังไม่เคยเลย นี่เป็นการเขียนเรื่องราวเป็นครั้งแรก ถ้าพิมพ์ผิดก็ขออภัยด้วยนะคะ