9 ปีก่อน เราเคยบอกชอบเพื่อนคนนึง แต่ยังไม่ได้รับคำตอบจากเขาในตอนนั้น ไม่กี่เดือนต่อมา เขาส่ง จม. บอกความในใจของเขาให้เราได้รู้ เขาบอกว่า "ไม่ใช่ว่าไม่ชอบเรานะ แต่อยากมุ่งมั่นกับการเรียนก่อน" เราก็ไม่แน่ใจว่านั่นคือการบอกให้เรารอหรือเปล่า แต่เราก็ยังคุยกันแบบเพื่อนปกติ ถามสารทุกข์กันผ่านแชทมาเรื่อยๆ
2 ปีต่อมา เราไม่ได้ติดต่อกันอีก และตอนนั้นเราตัดสินใจคบกับเพื่อนสนิทอีกคนหนึ่ง ซึ่งเขาดีกับเรามากและก็ชอบเรามานานแล้ว มีคนเคยบอกว่า รักคนที่เขารักเราดีกว่า นั่นอาจจะจริง ถึงเราสองคนจะไม่ได้หวานอย่างคู่อื่นๆ ดูๆไปแล้วเหมือนเพื่อนสนิทกันมากกว่า แต่เราสองคนรู้ว่าเรารักกัน
หลายปีต่อมา ความผูกพันธ์ก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เราสองคนไม่ต้องแอ็บใส่กัน เรายอมรับข้อเสียของกันและกันได้ พวกเรามีไลฟ์สไตล์เหมือนๆ กัน อะไรๆ มันก็ดูสบายๆ ชิลๆ ไม่หวือหวาแต่ว่ามั่นคง
วันหนึ่งเราได้มีโอกาสเจอเพื่อนเก่า เพื่อนคนที่เราเคยชอบ เราเพิ่งรู้ว่า เขาทำให้ใจเรามันเต้นไม่เป็นจังหวะ เราสองคนไม่ค่อยพูดอะไรกันมาก ไม่รู้ว่าเราทั้งคู่เป็นพวกพูดไม่ค่อยเก่ง หรือเป็นเพราะตัวเราที่กลัวใจตัวเองกันแน่ เรา "คิด" ว่ามันคงจะดี ถ้าเราสองคนไม่เจอกันอีก ให้เขามีแฟนเป็นตัวเป็นตนได้ยิ่งดี เราจะได้ไม่ลำบากใจ เราไม่อยากทำร้ายความรู้สึกแฟน แล้วมันก็ทำให้เราจัดการกับความรู้สึกตัวเองได้มาตลอด
จนกระทั่งในตอนนี้ ตอนที่เขาเปิดตัวแฟน ตอนที่เขามีรูปคู่ ในที่สุดเขาก็มีแฟนซะที ด้วยเรื่องที่เล่ามาและด้วยความเป็นเพื่อนเราควรจะยินดี แต่เราร้องไห้ เราเสียใจ และเราพูดอะไรออกไปไม่ได้ เรามีแฟนที่รักเราและอยู่ข้างๆเราตลอดมา เราควรจะทำยังไงกับความรู้สึกของตัวเองดี เราควรจะเลิกกับแฟนไหม คนที่ตัดใจไม่ได้ จะมาคบกันทำไม มันคือการเห็นแก่ตัว เราไม่ได้อยากเป็นแบบนั้น ด้วยเวลาหลายปีที่เราไม่เคยคิดถึงคนเก่า มันทำให้เราเข้าใจว่า "ลืม" ได้ แต่การที่เราเสียใจ มันบอกได้ดีว่าจริงๆ ว่าเรายัง "ไม่เคยลืม" แล้วเราควรจะทำยังไงดี...?
เพิ่งรู้ใจตัวเองในวันที่มันสายไป ทางเส้นไหนที่เราควรจะเดินต่อดี?
2 ปีต่อมา เราไม่ได้ติดต่อกันอีก และตอนนั้นเราตัดสินใจคบกับเพื่อนสนิทอีกคนหนึ่ง ซึ่งเขาดีกับเรามากและก็ชอบเรามานานแล้ว มีคนเคยบอกว่า รักคนที่เขารักเราดีกว่า นั่นอาจจะจริง ถึงเราสองคนจะไม่ได้หวานอย่างคู่อื่นๆ ดูๆไปแล้วเหมือนเพื่อนสนิทกันมากกว่า แต่เราสองคนรู้ว่าเรารักกัน
หลายปีต่อมา ความผูกพันธ์ก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เราสองคนไม่ต้องแอ็บใส่กัน เรายอมรับข้อเสียของกันและกันได้ พวกเรามีไลฟ์สไตล์เหมือนๆ กัน อะไรๆ มันก็ดูสบายๆ ชิลๆ ไม่หวือหวาแต่ว่ามั่นคง
วันหนึ่งเราได้มีโอกาสเจอเพื่อนเก่า เพื่อนคนที่เราเคยชอบ เราเพิ่งรู้ว่า เขาทำให้ใจเรามันเต้นไม่เป็นจังหวะ เราสองคนไม่ค่อยพูดอะไรกันมาก ไม่รู้ว่าเราทั้งคู่เป็นพวกพูดไม่ค่อยเก่ง หรือเป็นเพราะตัวเราที่กลัวใจตัวเองกันแน่ เรา "คิด" ว่ามันคงจะดี ถ้าเราสองคนไม่เจอกันอีก ให้เขามีแฟนเป็นตัวเป็นตนได้ยิ่งดี เราจะได้ไม่ลำบากใจ เราไม่อยากทำร้ายความรู้สึกแฟน แล้วมันก็ทำให้เราจัดการกับความรู้สึกตัวเองได้มาตลอด
จนกระทั่งในตอนนี้ ตอนที่เขาเปิดตัวแฟน ตอนที่เขามีรูปคู่ ในที่สุดเขาก็มีแฟนซะที ด้วยเรื่องที่เล่ามาและด้วยความเป็นเพื่อนเราควรจะยินดี แต่เราร้องไห้ เราเสียใจ และเราพูดอะไรออกไปไม่ได้ เรามีแฟนที่รักเราและอยู่ข้างๆเราตลอดมา เราควรจะทำยังไงกับความรู้สึกของตัวเองดี เราควรจะเลิกกับแฟนไหม คนที่ตัดใจไม่ได้ จะมาคบกันทำไม มันคือการเห็นแก่ตัว เราไม่ได้อยากเป็นแบบนั้น ด้วยเวลาหลายปีที่เราไม่เคยคิดถึงคนเก่า มันทำให้เราเข้าใจว่า "ลืม" ได้ แต่การที่เราเสียใจ มันบอกได้ดีว่าจริงๆ ว่าเรายัง "ไม่เคยลืม" แล้วเราควรจะทำยังไงดี...?