สวัสดีทุกๆท่านที่เข้ามาอ่าน วันนี้ผมจะมาแชร์ประสบการณ์ชีวิตให้ฟัง.
ผมเกิดในครอบครัวชนชั้นแรงงาน พ่อแม่จบป.4 มีลูกชายสองคน โดยผมเป็นเล็ก. พ่อแม่ทำงานลำบากเริ่มจาก. 0. จนได้เป็นหัวหน้า เลื่อนเป็นผู้จักการ โชคดี ที่ผมเกิดมาในตอนพ่อแม่พอมีเงินให้ใช้แล้วบ้าง พ่อแม่ลาออกจากงานประจำเพราะอายุเยอะแล้วบวกกับมีเงินเก็บพอ ที่จะส่งพี่เรียนจบ มหาลาย แล้วคิดว่าจะให้ส่งผมต่อ แต่จนแล้วจนรอดพี่ผมเรียนไม่จบ. ติดยา สร้างปัญหาอยู่หลายปี พ่อหมดตังเป็นล้านๆ. ส่งเรียนหลายที่. จนแม่ต้องกลับไปหางานโรงงาน แถวบ้าน ส่วนพ่อ ค้าขาย บวกจ้างเขาทำไร้ทำนา ความหวังเลยตกมาที่ผม
ย้อนกลับไปที่ตัวผม. ตัวผมเกิดมาในตอนที่พอแม่มีเงิน ผมไม่เคยอด สบาย. แต่ผมมักจะออกไปหาประสบการชีวิตโดนการหางานทำช่วงปิดเทอมเสมอๆ. พอเข้ามหาลัย. ผมเรียน ราชภัฏ เอกชีววิทยาแห่งหนึ่งภาคตะวันออกไม่ไกล กทม. แต่ค่าเทอมถือว่าถูก เพียง8500 ผมเลือกเรียน เพียงเพราะชอบ. เพราะเกรดอันน้อยนิดของผม. ทำให้ผมไม่สามารถเลือกมหาลัยได้. (ตอนมอปลายเพื่อนเยอะ) จนเข้ามหาลัย ปีแรก ไม่เที่ยวแต่กินเหล้า. พอปีต่อๆมาผมติดเพื่อนเที่ยวเตร่ เที่ยว. วันๆไม่สนใจอะไรนอกจาก ผญ. ย้อนไปไปอ่านกระทู้เก่าๆของผมได้ 5555
ผมด้วยความที่คิดว่าพ่อแม่มีตังใช้ผมใช้ตังฟุ่มเฟือย พ่อแม่อยากให้ผมเรียนจบ เลยไม่เคยขัดในการเงินเลย. ผมใช้เดือนละ 8000 บวกค่าบ้านเช่า. รวมๆเกือบหมื่น. จนแล้วจนรอดผมก็เข้าเรียนจนจะจบ. ซึ่งตอนนี้กำลังจะขึ้นปี4
ด้วยเกรดที่2 นิดๆ. กับความรู้บางๆ. ชีวิตผมพึ่งได้ค้นพบ. กรรมที่ผมสร้างมา กำลังจะย้อนมา. การไม่ตั้งใจเรียน ด้วยความที่สายที่ผมเรียนผมกลัวไม่มีงานทำเลย ด้วยเกรด ด้วย ความที่ผมไม่เก่งมาก แต่ผมพอจะมีข้อดี คือ ขยันทำงาน ไม่โกงใคร ไม่ขโมย ใคร.
ผมพยามหาจุดเด่นในตัวเอง. ผมเล่นกีฬาได้ แต่ไม่เก่งมาก. เล่นดนตรีได้แต่ไม่เก่งมาก. ร้องเพลงได้. แต่ไม่เก่งมาก. ชีวิตผมครึ่งๆกลาง. ชีวิตมันรู้สึกกลัวกำสิ่งที่จะเกิดขึ้น. ตอนนี้คิดได้แล้วอยากจะ ทดแทนบุญคุณพ่อแม่ อยากทำงานมีตัง. ให้พ่อแม่ใช้ ผมกลัวที่จะทำไม่ได้กลัวทำท่านผิดหวัง.
อยากให้ท่านสบายใจได้พักผ่อน
อยากน้อยที่ผมทำได้ตอนนี้คือพยามเป็นลูกที่ดีและคนดีของสังคม
มันไม่สายไปใช่ไหม. สำรับผม....ที่จะเจริญรุ่งเรือง. ขอแนวทางหน่อยครับ
ด้วยความที่ผมเรียนสายนี้. มหาบัยนี้.
ขอบคุณครับ
กรรมของเด็กเกเร อยาก พ้นกรรมนี้
ผมเกิดในครอบครัวชนชั้นแรงงาน พ่อแม่จบป.4 มีลูกชายสองคน โดยผมเป็นเล็ก. พ่อแม่ทำงานลำบากเริ่มจาก. 0. จนได้เป็นหัวหน้า เลื่อนเป็นผู้จักการ โชคดี ที่ผมเกิดมาในตอนพ่อแม่พอมีเงินให้ใช้แล้วบ้าง พ่อแม่ลาออกจากงานประจำเพราะอายุเยอะแล้วบวกกับมีเงินเก็บพอ ที่จะส่งพี่เรียนจบ มหาลาย แล้วคิดว่าจะให้ส่งผมต่อ แต่จนแล้วจนรอดพี่ผมเรียนไม่จบ. ติดยา สร้างปัญหาอยู่หลายปี พ่อหมดตังเป็นล้านๆ. ส่งเรียนหลายที่. จนแม่ต้องกลับไปหางานโรงงาน แถวบ้าน ส่วนพ่อ ค้าขาย บวกจ้างเขาทำไร้ทำนา ความหวังเลยตกมาที่ผม
ย้อนกลับไปที่ตัวผม. ตัวผมเกิดมาในตอนที่พอแม่มีเงิน ผมไม่เคยอด สบาย. แต่ผมมักจะออกไปหาประสบการชีวิตโดนการหางานทำช่วงปิดเทอมเสมอๆ. พอเข้ามหาลัย. ผมเรียน ราชภัฏ เอกชีววิทยาแห่งหนึ่งภาคตะวันออกไม่ไกล กทม. แต่ค่าเทอมถือว่าถูก เพียง8500 ผมเลือกเรียน เพียงเพราะชอบ. เพราะเกรดอันน้อยนิดของผม. ทำให้ผมไม่สามารถเลือกมหาลัยได้. (ตอนมอปลายเพื่อนเยอะ) จนเข้ามหาลัย ปีแรก ไม่เที่ยวแต่กินเหล้า. พอปีต่อๆมาผมติดเพื่อนเที่ยวเตร่ เที่ยว. วันๆไม่สนใจอะไรนอกจาก ผญ. ย้อนไปไปอ่านกระทู้เก่าๆของผมได้ 5555
ผมด้วยความที่คิดว่าพ่อแม่มีตังใช้ผมใช้ตังฟุ่มเฟือย พ่อแม่อยากให้ผมเรียนจบ เลยไม่เคยขัดในการเงินเลย. ผมใช้เดือนละ 8000 บวกค่าบ้านเช่า. รวมๆเกือบหมื่น. จนแล้วจนรอดผมก็เข้าเรียนจนจะจบ. ซึ่งตอนนี้กำลังจะขึ้นปี4
ด้วยเกรดที่2 นิดๆ. กับความรู้บางๆ. ชีวิตผมพึ่งได้ค้นพบ. กรรมที่ผมสร้างมา กำลังจะย้อนมา. การไม่ตั้งใจเรียน ด้วยความที่สายที่ผมเรียนผมกลัวไม่มีงานทำเลย ด้วยเกรด ด้วย ความที่ผมไม่เก่งมาก แต่ผมพอจะมีข้อดี คือ ขยันทำงาน ไม่โกงใคร ไม่ขโมย ใคร.
ผมพยามหาจุดเด่นในตัวเอง. ผมเล่นกีฬาได้ แต่ไม่เก่งมาก. เล่นดนตรีได้แต่ไม่เก่งมาก. ร้องเพลงได้. แต่ไม่เก่งมาก. ชีวิตผมครึ่งๆกลาง. ชีวิตมันรู้สึกกลัวกำสิ่งที่จะเกิดขึ้น. ตอนนี้คิดได้แล้วอยากจะ ทดแทนบุญคุณพ่อแม่ อยากทำงานมีตัง. ให้พ่อแม่ใช้ ผมกลัวที่จะทำไม่ได้กลัวทำท่านผิดหวัง.
อยากให้ท่านสบายใจได้พักผ่อน
อยากน้อยที่ผมทำได้ตอนนี้คือพยามเป็นลูกที่ดีและคนดีของสังคม
มันไม่สายไปใช่ไหม. สำรับผม....ที่จะเจริญรุ่งเรือง. ขอแนวทางหน่อยครับ
ด้วยความที่ผมเรียนสายนี้. มหาบัยนี้.
ขอบคุณครับ