ขอเล่าเรื่องการปฏิบัติธรรมค่ะ พร้อมคำแนะนำจากท่านผู้รู้ทุกท่านค่ะ หนูเพิ่งเริ่มปฏิบัติได้ไม่นาน

หนูเพิ่งเริ่มปฏิบัติอย่างจริงจังได้ไม่นานค่ะ ทั้งสวดมนต์ นั่งสมาธิและปรับจิตตัวเอง เริ่มแรกสวดมนต์นั้นยังติดๆขัดๆหาวบ่อย แน่นหน้าอกมีครั้งนึงแน่นมากจนต้องหยุดสวด หลังๆมาไม่มีอาการแน่นหน้าอกแล้วค่ะ สวดมนต์เสร็จก็แผ่เมตตาปกติ ช่วงแรกๆชอบฝันแปลกๆเช่น ฝันเห็นคนแปลกหน้า ช่วงหลังนี้ไม่ค่อยฝันค่ะ และนั่งสมาธิตามปกติ ช่วงแรกที่นั่งนั่งนานไม่ได้ค่ะ จิตฟุ้งมากเลย เริ่มจากนั่ง5นาที มา10-20เริ่มนิ่งแต่มีอาการโยกหน้าเอนหลังแต่ไม่ปวดคอไม่ปวดตัวค่ะ ถึงตอนนี่ก็รู้ว่าตัวเอนแต่กำหนดรู้ค่อยๆดึงตัวเองกลับให้นั่งตรงเหมือนเดิม คือตอนที่ดึงตัวเองกลับมานั้นบางครั้งหนูไม่สึกตัวเลยค่ะ ตัวที่เอนกลับมานั้นนิ่งมาก สงบ และบางคืนมีอาการขนลุกซู่ อาการนี้ก็เกิดขึ้นบ่อยเหมือนกัน หนูก็ปฏิบัติมาเรื่อยๆแต่ยังไม่ถึงปีนะคะ น่าจะยังไม่ถึงครึ่งปีเลยด้วยซ้ำ ล่าสุดเมื่อคืนก่อน สวดมนต์นั่งสมาธิปกติแต่ขออารธนาศีล5ก่อนนั่งค่ะ และน้อมจิตถึงองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า หลวงปู่ทวด สมเด็จโต หลวงปู่ดู่ หลวงพ่อฤาษีลิงดำ การปฏิบัตินี้หนูอาศัยการฟังธรรมในยูทูปของหลวงพ่อฤาษีลิงดำนะคะ ไม่เคยไปปฏิบัติที่ไหน แต่ทุกครั้งจะน้อมจิตน้อมใจนึกถึงท่าน และมีหนังสือสวดมนต์ไว้บนหัวนอน หลังจากที่อารธนาศีล5น้อมระลึกถึงพระอริยะเจ้าและเหล่าเทวดาให้มาร่วมอนุโมทนาในครั้งนี้ เริ่มนั่งนั้นจิตยังรู้ว่าตัวเองคิดอะไรแต่พอซักพักเดียว ทุกอย่างนิ่งเลย ไม่มีความรู้สึก ไม่คิด ไม่มีตัวตน ไม่หายใจ ทุกอย่างว่างเปล่าเลยค่ะตอนนั้นหนูไม่รู้ว่าจิตตัวเองจับอาการที่จุดไหน เพราะไม่มีอาการอะไรเลย แต่พอจะออกจากสมาธิอยู่ๆก็รู้สึกตัวเอง รู้เองว่าต้องออกจากสมาธิ เพิ่งรู้สึกว่ามีตัวตนอยู่ก็ตอนนี้ค่ะ ก็เลยค่อยๆหายใจเข้าออกช้าๆค่อยๆถอนสมาธิออก
และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เองหนูก็สวดมนต์นั่งสมาธิปกติ อาราธนาศีล5น้อมจิตไปที่พระพุทธเจ้า คืนนี้ไม่เหมือนคืนก่อนพอเริ่มนั่งกำหนดจิตได้ เริ่มนิ่งแต่มีอาการปวดทั้งตัวหนักหัว ปวดเข่า แล้วหัวเกิดภาพขาวดำสีเทาๆมากมาย แล้วความรู้ตอนนั้นคือหมุนหัวหมุนข้างใน พยายามเพ่งเห็นเป็นภาพสีและเห็นรูปพระพุทธเจ้าแต่ท่านยืนมาค่ะ ก็พยายามเพ่งและขออธิฐานจากพระพุทธองค์ให้หลุดจากอาการนี้ ตอนนั้นเริ่มจะหายเลยค่ะแต่จับภาพพระพุทธเจ้าได้ไม่นานทีานหายไปและอาการปวดนั้นก็ไม่หาย นี่ความเพียรและความอดทนหนูมีไม่มากพอใช่หรือเปล่าคะ สุดท้ายเลยตัดสินใจถอยออกจากสมาธิค่ะ แผ่เมตตาก่อนออก และพอออกแล้วก็มาแผ่เมตตาอีกครั้งแล้วถึงนอน พอนอนอาการปวดทั้งหลายหายเป็นปลอดทิ้งเหมือนไม่เคยปวดมาเลยค่ะ อยากทราบว่าที่หนูปฏิบัติมายี้ถูกต้องหรือยังคะ อาการต่างๆที่เกิดขึ้น แรกๆปฏิบัติตกภวังบ่อยมากๆค่ะ และอาการที่ปวดนี้เป็นอาการของมารที่ขวางเราใช่หรือเปล่าคะ รบกวนท่านผู้รู้ผู้ปฏิบัติทั้งหลายช่วยไขข้อสงสัยให้หนูที และขอคำแนะนำด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ