แม่ไม่ภูมิใจในตัวเรา...

เชื่อว่าลูกทุกคนก้อยากที่จะทำให้แม่ภูมิใจในตัวเอง...

แต่มันยากมากสำหรับเรามันยากมากจริงๆพยายามทุกอย่าง ตั้งใจเรียน ตั้งใจและพยายาม อยากทำให้มันดีที่สุด แต่ไอ้ที่ดีที่ดีสำหรับเราคือแย่ที่สุดของแม่ มันเหนื่อยนะทั้งที่พยายามเต็มที่สุดความสามารถแม่ก้ยังไม่เห้นสิ่งที่เราทำเลย แม้แต่น้อย เราทำนับวันยิ่งแย่.. ความรุ้สึกมันเริ่มหายทุกวันๆ มันท้อนะบางที ทำเท่าไรมันก้ไม่เห้นผล พยายามมากเท่าไรแม่ก้ยังเห้นเท่าเดิม และมันเป็นครั้งแรกที่แม่ถึงกับเอ่ยปากพูดออกมาว่า " ไม่มีอะไรน่าภูมิใจเลย. " เป็นใครใครฟังแล้วมันก้...เรามันไม่มีอะไรให้น่าภูมิใจเลยใช่ไหม เรามันแย่หนิ ทำอะไรผิด ทำอะไรก้ไม่.. หนูขอโทษที่เป็นลูกแบยนี้ก้แล้วกันค่ะ หนูจะพยายามมากกว่านี้ แล้วหนูทำเพื่ออะไรกัน ทำเพื่อไม่ให้มีใครภูมิใจกับหนูเลยใช่ไหม แล้วจะทำทำไม!! ทำเพื่อตัวเอง แต่แม่ก้ไม่ภูมิใจอยุ่ดี เพราะสิ่งที่แม่คิดอยากให้หนูเปนมัน...ตรงกันข้าม หนูเดินตามกรอบของแม่ไปจนตายไม่ได้หรอกนะ มันไม่หวังแล้ว ความรุ้สึกมันไปหมดแล้วกับคำๆเดียวที่แม่พูด หนูทำอะไรให้แม่ภูมิใจไม่ได้ เลยใช่ไหม ไม่อยากเดินตามกรอบแล้วนะ แม่รุ้ไหมว่ามันอึดอัด แต่มันต้องเดินตามเพราะหนูอยากให้แม่ภูมิใจแต่หนูก้เดินมาจนจะครึ่งชีวิตอยุ่แล้วแม่ก้ยังไม่ภูมิใจเลยสักนิด แม่ไม่ภูมิใจใช่ไหม ยังไม่ภูมิใจ งั้น..ก้อย่าภูมิใจไปจนกว่าหนูจะตายเหอะ

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่