แบบนี้เรียก อาภัพ รึ กลัว T.T

คือแบบว่าในชีวิตแทบไม่เคยใช้ชีวิตใกล้ชิดหรือพูดคุยกับผู้ชายเลยก็ว่าได้
แบบว่าพ่อก็เสียตั้งแต่เรายังไม่ขวบ
มีพี่ชายคนเดียวก็เสียตั้งแต่เรายังเด็ก

สมัยประถมก็ไม่สนิทกับเพื่อนผู้ชายเลย (คือไม่ถึงกับไม่เคยพูดกับเพื่อนผู้ชายนะ แบบถ้าอยู่กับเพื่อนหลายๆคนก็มีคุยบ้าง)
จนมามอปลาย ในกลุ่มมีเพื่อนสนิทเป็นผช.อยู่สองสามคน
แต่สุดท้าย อิพวกเพื่อนผู้ชายในกลุ่มทั้งหลาย มันไม่ใช่ผู้ชายจ้าาา
มันค่อยๆกลายร่างกันทีละคน ออกตุ๊ดบ้าง เกย์บ้างไรบ้าง
จร้าาา สรุปคือ เราก็ไม่มีเพื่อนสนิทที่เป็นผช.นั่นล่ะ

มามหาลัยก็ไม่ต่างเลยจ้าา ในสาขาที่เราอยู่มีผช.น้อยมาก
แล้วเราก็ไม่สนิทกับเพื่อนผช.คนไหนเลย
แบบเพื่อนผช.ก็ไม่เข้าหาเราด้วยนะ
คือไม่ค่อยมาคุยมาถามเราอ่า

เรื่องแฟนนี่ไม่ต้องถามถึงเลย
ไม่เคยมีคร่าาา
ไม่มีแม้แต่คนเข้ามาจีบ (ตรงๆ)
เคยแค่คุยแชทอยู่คนสองคน

และเราก็เป็นคนที่ทำตัวไม่ถูกเวลาต้องอยู่รึคุยกับผช.
มันจะเกร็งๆขัดๆไม่เป็นตัวเอง
แค่รู้ว่าตรงไหนมีผช.อยู่ยังเกร็ง ไม่กล้ามองเลย (กลัวเค้ารู้ว่าเรามอง)
แล้วเวลาที่ต้องอยู่ใกล้รึคุยกับผช.เราก็ชอบตีหน้านิ่งใส่ เหมือนไม่สนใจไม่อยากคุยอะไรประมาณนั้น
แต่จริงๆคือทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะคุยไร

สรุปชีวิตเราอาภัพ รึเราเป็นโรคกลัวผช. รึทั้งสองอย่าง
แล้วเราควรทำตัวยังไง มันคงจะเปลี่ยนยากน่าดู
มีใครเป็นเหมือนกันบ้าง