เล่าจากประสบการณ์ตัวเองที่มาเรียนที่แคนาดาสามปีแล้ว กฏหมายใหม่ต้องลงเรียนfulltime ถึงจะทำงานได้ ผมมีเงินเก็บไม่มากต้องหางานหาเงินเลี้ยงชีพไปด้วย โชคดีดิ้นรนจนได้งานในร้านกาแฟใกล้ๆที่เรียน
พื้นเพผมเป็นคนไม่มีฐานะ แต่มีความฝันอยากมาเรียนเมืองนอกตั้งนานแล้ว เคยคิดอยากมาเป็นโรบินฮูดหาเงินเรียน แต่สุดท้ายก็ไม่กล้า ผมเลยตัดสินใจทำงานเก็บเงินตั้งแต่เรียนจบมา จนปาเข้าไปสามสิบกว่าถึงจะมาเรียนได้
กว่าจะเก็บเงินกว่าจะสอบภาษาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย แถมยังต้องมาปรับพื้นภาษาหมดเงินไปอีกเยอะ แต่กลับทำงานได้ไม่กี่ชั่วโมง ผมตั้งใจจะใช้ชีวิตให้เหมือนคนโลคัลให้มากที่สุด เพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์ แต่มันก็ไม่ง่ายเพราะเรามาแบบนักเรียนต่างชาติ
ที่มันสะดุดใจก็คือ ผมได้มาทำงานกับเด็กญี่ปุ่นอายุยี่สิบปี พอได้คุยโลกผมถึงได้เปิดกว้าง น้องเค้ามาตั้งแต่อายุสิบเก้า ถือวีซ่าหนึ่งปี คือมาทำอะไรก็ได้ มาตั้งแต่พูดภาษาไม่ได้ จนตอนนี้ทำงานพูดอังกฤษคล่องปรื๋อ
ผมฟังแล้วอิจฉา นึกถึงตัวเองตอนอยากโดดมาเป็นโรบินฮูด หารู้ไม่ว่าคนอื่นเขามาทำงานกันได้ง่ายๆ ถูกกฏหมาย มีประสบการณ์ เก็บเงิน มีคนเนคชั่น
แต่น้องเขาตอนนี้ถ้าจะอยู่ต่อต้องเรียนถึงจะทำงานได้ แต่มันไม่ใช่ปัญหาสำหรับน้องแล้ว เพราะน้องมีที่ทำงานรองรับ มีคนรู้จักแล้ว แถมไม่ต้องเรียนfulltime เหมือนผมด้วย แพลนน้องเค้าก็จะเก็บเงินเรียนจนจบมหาลัย ถึงจะกลับไปญี่ปุ่น
ผมฟังแล้วอยากให้เด็กไทยมีโอกาสแบบนี้บ้างจัง เรื่องเรียนยังไม่เท่ากับการที่ได้มีโอกาสมาใช้ชีวิตเมืองนอกสักครั้งในชีวิต ทำงานอย่างไม่ต้องหลบๆซ่อนๆ เห็นน้องบอกว่าไม่ใช่มีแต่ญี่ปุ่น ไต้หวัน เกาหลีก็มี ยิ่งแถบยุโรปนี่เยอะเลย
ผมรู้ว่าเอเซียตะวันออกเฉียงใต้อย่างเรานี่น่าจะยาก แต่ก็หวังว่าสักวัน ถ้ารัฐมีเป้าหมายที่จะสร้างโอกาสให้เด็กไทยอย่างชัดเจน
ทั้งหมดมันคือโอกาสที่คนธรรดาอย่างเราๆดิ้นรนยังไงก็ไม่ได้ถ้ารัฐไม่ช่วย (ถ้าร่ำรวยก็อีกเรื่อง)
ตอนน้องเขามา บอกว่าไม่มีเงินติดตัวเลย จนตอนนี้เรียนdiploma อีกหน่อยก็จบมหาลัยแล้ว เทียบกับผมต้องใช้เวลากว่าสิบปีถึงจะจบมหาลัยเมืองนอกสักที
ต้นทุนชีวิตช่างต่างกันเหลือเกิน..
เมื่อไหร่เมืองไทยถึงจะได้วีซ่าทำงานหนึ่งปีเหมือนประเทศอื่นเขาบ้าง
พื้นเพผมเป็นคนไม่มีฐานะ แต่มีความฝันอยากมาเรียนเมืองนอกตั้งนานแล้ว เคยคิดอยากมาเป็นโรบินฮูดหาเงินเรียน แต่สุดท้ายก็ไม่กล้า ผมเลยตัดสินใจทำงานเก็บเงินตั้งแต่เรียนจบมา จนปาเข้าไปสามสิบกว่าถึงจะมาเรียนได้
กว่าจะเก็บเงินกว่าจะสอบภาษาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย แถมยังต้องมาปรับพื้นภาษาหมดเงินไปอีกเยอะ แต่กลับทำงานได้ไม่กี่ชั่วโมง ผมตั้งใจจะใช้ชีวิตให้เหมือนคนโลคัลให้มากที่สุด เพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์ แต่มันก็ไม่ง่ายเพราะเรามาแบบนักเรียนต่างชาติ
ที่มันสะดุดใจก็คือ ผมได้มาทำงานกับเด็กญี่ปุ่นอายุยี่สิบปี พอได้คุยโลกผมถึงได้เปิดกว้าง น้องเค้ามาตั้งแต่อายุสิบเก้า ถือวีซ่าหนึ่งปี คือมาทำอะไรก็ได้ มาตั้งแต่พูดภาษาไม่ได้ จนตอนนี้ทำงานพูดอังกฤษคล่องปรื๋อ
ผมฟังแล้วอิจฉา นึกถึงตัวเองตอนอยากโดดมาเป็นโรบินฮูด หารู้ไม่ว่าคนอื่นเขามาทำงานกันได้ง่ายๆ ถูกกฏหมาย มีประสบการณ์ เก็บเงิน มีคนเนคชั่น
แต่น้องเขาตอนนี้ถ้าจะอยู่ต่อต้องเรียนถึงจะทำงานได้ แต่มันไม่ใช่ปัญหาสำหรับน้องแล้ว เพราะน้องมีที่ทำงานรองรับ มีคนรู้จักแล้ว แถมไม่ต้องเรียนfulltime เหมือนผมด้วย แพลนน้องเค้าก็จะเก็บเงินเรียนจนจบมหาลัย ถึงจะกลับไปญี่ปุ่น
ผมฟังแล้วอยากให้เด็กไทยมีโอกาสแบบนี้บ้างจัง เรื่องเรียนยังไม่เท่ากับการที่ได้มีโอกาสมาใช้ชีวิตเมืองนอกสักครั้งในชีวิต ทำงานอย่างไม่ต้องหลบๆซ่อนๆ เห็นน้องบอกว่าไม่ใช่มีแต่ญี่ปุ่น ไต้หวัน เกาหลีก็มี ยิ่งแถบยุโรปนี่เยอะเลย
ผมรู้ว่าเอเซียตะวันออกเฉียงใต้อย่างเรานี่น่าจะยาก แต่ก็หวังว่าสักวัน ถ้ารัฐมีเป้าหมายที่จะสร้างโอกาสให้เด็กไทยอย่างชัดเจน
ทั้งหมดมันคือโอกาสที่คนธรรดาอย่างเราๆดิ้นรนยังไงก็ไม่ได้ถ้ารัฐไม่ช่วย (ถ้าร่ำรวยก็อีกเรื่อง)
ตอนน้องเขามา บอกว่าไม่มีเงินติดตัวเลย จนตอนนี้เรียนdiploma อีกหน่อยก็จบมหาลัยแล้ว เทียบกับผมต้องใช้เวลากว่าสิบปีถึงจะจบมหาลัยเมืองนอกสักที
ต้นทุนชีวิตช่างต่างกันเหลือเกิน..