ไม่เจอกับตัวคงไม่มีวันรู้
ประโยคนี้เพิ่งเข้าใจความหมายเมื่อเจอด้วยตัวเอง
ถ้าสิ่งที่เจอมันมีแต่ความทุกข์และเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง การเลือกที่จะเดินออกมาเป็นสิ่งเดียวที่สมควรทำ ถึงจะเจ็บแค่ไหนก็ตาม
ความใกล้ชิดมีสิทธิทำให้คิดไกล(เกินคำว่า....เพื่อน)
เราแอบชอบเพื่อนสนิทค่ะ(แทนว่า A) เราเจอAตอนเข้ามาทำงาน ด้วยความที่รุ่นเดียวกันบวกกับที่ทำงานมีแต่พี่ๆที่ส่วนใหญ่มีครอบครัวกันหมด เลยทำให้สนิทกันเร็วเพราะต่างคนต่างว่างในวันหยุดไม่รู้จะไปไหน A มีแฟนแต่อยู่ไกลกัน ส่วนเราโสด(ไม่เคยมีแฟนเลย มีคนเข้ามาแต่ก็แค่คุยๆไม่เห็นจะจริงจังซักคน บางคนเข้ามาทักเราพอตอบกลับอีกวันถึงจะตอบมา ถามหน่อยออกสำรวจนอกโลกอยู่หรอค่ะ) เลยชอบชวนกันไปเป็นเพื่อน ซึ่งออกตัวก่อนเลยว่ารู้นะว่าเค้ามีแฟนแต่ตอนนั้นเพื่อนก็คือเพื่อนจริงๆไม่ได้คิดอะไร เราเริ่มสนิทกันมากขึ้นจากการพูดคุย มีไปออกกำลังกายหลังเลิกงานกันบ้าง วันหยุดก็ชอบชวนกันไปหาของอร่อยกินกัน คุยไลน์กัน คอลหากัน ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งทุกวัน เป็นแบบนี้อยู่ครึ่งปีจนเป็นเรื่องปกติ แต่นานวันเข้าความรู้สึกดีๆที่มีให้ A เริ่มมากขึ้น ถึง A กับแฟนจะอยู่ไกลกันแต่ก็ติดต่อกันตลอดเวลา ทั้งไลย์ทั้งโทรทุกวัน วันละหลายรอบ ไปไหน A ก็จะบอกแฟนตลอด แต่ก็นะเรื่องความรู้สึกมันห้ามกันยากถึงรู้ว่าเค้าไม่โสดแต่ในเมื่อเรารู้สึกๆดีก็อยากบอกให้อีกฝ่ายรู้ เลยตัดสินใจบอกชอบ ซึ่งตอนนั้น A ดูตกใจนิดหน่อยแต่ก็ทำตัวเหมือนปกติไม่ได้เปลี่ยนอะไรเมื่อรู้ จากไปไหนมาไหนด้วยกันใกล้ๆไปเช้าเย็นกลับเริ่มมีการพัฒนาออกทริปที่ 1 ค้างคืน 2 คน (A บอกแฟนตลอดว่าไปไหนแต่บอกว่าไปคนเดียวนะค่ะ) แต่ไม่มีการเกินเลยอะไรทั้งนั้น *ย้ำไม่เกินเลย* A เป็นคนพูดเพราะ ขี้อ้อนนิดๆ เราค่อนข้างแพ้ทาง ปกติ ผญ จะชอบให้เอาใจ แต่กลายเป็นว่าเวลาอยู่ด้วยกันเราจะเอาใจ A ตลอด ไม่ขัดใจ กลายเป็นคนใจอ่อนอารมณ์เย็นขึ้นมาเลยทั้งๆที่จริงๆเป็นคนเอาแต่ใจ ไม่ชอบง้อใคร พูดง่ายๆว่าอยู่กับ A นิสัยที่มีอยู่ตรงกันข้ามทั้งหมด ไม่ได้แกล้งแต่อยู่กับ A เราจะเป็นแบบนั้นจริงๆ ตามง้อทั้งๆที่ไม่ชอบง้อเพียงเพราะไม่อยากให้เค้าโกรธ ตามใจเค้าเพราะอยากให้เค้ามีความสุข เป็นแบบนี้มาสักพักโดยระหว่างนี้เริ่มรู้สึกว่า A เริ่มมีความรู้สึกดีๆให้เราด้วย ดูเป็นห่วงเป็นใย ดูใส่ใจมากขึ้น พฤติกรรมเราสองคนเริ่มพัฒนาเพิ่มมากขึ้น ไปดูหนัง A ขอจับมือ นี่ก็ซื่อบื้อ ผญ โง่เพราะชอบเค้าไงก็ยอมจ้า คิดแค่ว่าจับมือเอง *มือจริงๆจนหนังจบ ทำให้เวลาดูหนัง(เกือบทุกอาทิตย์เนื่องจากกินข้าวเสร็จ เดินเที่ยวแล้วไม่รู้จะทำอะไร A กับเราอยากได้ที่เงียบๆสงบๆ2คน จึงจบทริปส่วนใหญ่ด้วยการดูหนัง) จับมือกันตลอดเหมือนปกติเลยทีนี้ สำหรับเรา A เป็นคนที่รู้สึกว่าอยู่ด้วยแล้วปลอดภัย เวลาไปไหน A จะเป็นคนนำตลอดเพราะเราไปไหนมาไหนคนเดียวไม่เป็นเลย พูดง่ายๆก็คือสกิลการเดินทางไปไหนคนเดียวเป็นศูนย์ ครอบครัวไปรับ-ส่งตลอดตั้งแต่สมัยเรียนก็เลยไม่ได้มีโอกาสได้ลองใช้ชีวิตพจรภัยเองเลย การได้รู้จัก A เหมือนเปิดโลกของเราเพราะได้มีโอกาสออกไปเที่ยว ไปที่ใหม่ๆ จากทริปที่ 1 ก็มี 2 มี 3 ซึ่ง*ย้ำอีกเป็นครั้งที่สองว่า ไม่มีการเกินเลยอะไรทั้งนั้น มากสุดแค่จับมือ จนทริปที่ 4 ล่าสุด เพื่อนสนิทอะไรหอมกัน จูบกัน(เสียจูบแรก) ยอมรับว่ามีเคลิ้มซึ่งถ้าปล่อยใจลอยไปรับรองเสียซิงแน่ๆ แต่คืนนั้นพอสถานการณ์มันเริ่มจะไปกันใหญ่เราเลยบอกว่าเราไม่โอเคซึ่ง A ก็เข้าใจเลยรอดมาได้ ไปเที่ยวด้วยกันทุกครั้ง A ก็บอกแฟนแต่บอกว่าไปคนเดียว เราว่าความรู้สึกระหว่าเรากับ A มันเริ่มดูผูกพันกันมากขึ้น ช่วงระว่างที่รู้จักกันแฟน A ก็มีขึ้นมาหาบ้าง หรือ A กลับไปหาแฟนบ้าง โดยในระหว่างนี้เราจะหยุดการติดต่อกับ A ซึ่งเค้าก็จะบอกกับเราว่าไปแค่ไม่กี่วันเองเดียวก็กลับมา กลับมาจะโทรหานะ แต่จุดที่มันพีคสุดและทำให้เราตัดสินใจได้ว่า "เราผิด"เราควรเดินออกมาได้แล้ว ก็คือ เค้าพาแฟนมางานแต่งซึ่งเราไปด้วย ต้องนั่งรถไปคันเดียวกัน นั่งอยู่ในงานมองเค้าดูแลกัน สวีทกัน มองการกระทำที่เวลาอยู่กับเรา A ก็ทำแบบนี้ คนอื่นๆโดยเฉพาะที่ทำงานส่วนใหญ่เข้าใจว่าเรากับ A เป็นแฟนกันซึ่งความจริงไม่ใช่เลย สถานการณ์เวลานั้น A เฉยใส่เรา ไม่มีการพูดคุยหรือเหลียวแลอะไรทั้งนั้น ขนาดจะหันมามองยังไม่มี เราเริ่มอึดอัดแทบอยากจะเดินหนีออกจากงานแล้วกลับไปเลย แต่ก็ทำได้แค่เดินออกมาแล้วหาที่เงียบๆนั่งพักใจอยู่ข้างนอกเพราะทนเห็นไม่ไหวจริงๆ อึดอัดแบบแทบทนไม่ไหน บรรยายไม่ได้ เจ็บจนจุก เข้าใจความรู้สึกหน้าชาๆแบบไม่ได้โดนตบเลย แค่เห็นใจก็พังพินาทแล้ว เราเคยถาม A นะว่าตกลงเราเป็นอะไรกัน สถานะไหน A มีแฟน แต่ก็เหมือนยื้อเรา A บอกไม่เลือก แต่บอกกับเราว่าเป็นเพื่อนใจกันไง อยู่กันแบบนี้ก็สบายใจกันดี
เอ้ย!!!!
สบายใจถามความรู้สึกเรามั๊ยโอเครึป่าว ตอนนี้สำหรับเราก่อนที่ความรู้สึกมันจะมากมายไปกว่านี้เราควรหยุด หยุดที่เรานั่นแหละ อีกอย่างสงสารแฟน A และอยากขอโทษ ต่อให้รู้สึกดีแค่ไหนแต่ถ้าเค้ามีใครเราก็ไม่ควรเข้าไป ตัดใจตอนนี้แผลไม่ใหญ่มากรักษาไม่นานก็คงดีขึ้น แต่การทำงานที่เดียวกันเจอหน้ากันตลอดมันก็คงไม่ง่ายเลยที่จะตัดใจ ตอนนี้เราเลยเลือกที่จะหายไปจาก A เลย เค้าไลน์มาโทรมาเราก็ไม่รับ A คงสงสัยว่าเราเป็นไร แต่สำหรับเราเท่าที่คิดได้ตอนนี้คงต้องหักดิบไปเลย หรือเราควรทำยังไงดี ถ้าทำแบบนี้มองหน้ากันไม่ติดแน่ A ถือว่าเป็นเพื่อนที่ดีมากคนนึง ไม่อยากจะเสียไปเพราะยังอยากที่จะมีควรมรู้สึกแบบเพื่อน เพื่อนจริงๆแบบสนิทใจ แต่ใครมันจะไปทำได้ถ้าไม่ได้คงต้องเลือกที่จะเดินออกมาเลยดีกว่า
ปล.เรารู้ว่าเราผิดซึ่งตอนนี้เราก็พยามแก้ไขให้มันถูกต้อง วอลอย่าด่าแรงสะเทือนใจ
แค่อยากแบ่งปันสิ่งที่เพิ่งเคยเจอในส่วนของรักแรก(ที่เพิ่งเคยเจอเอาป่านนี้) และอยากขอคำปรึกษาวอนผู้ใจบุญเมตตาหนูที
ปล.2 นี่แหละน้าเป็นที่ปรึกษาให้คนอื่นมากตลอดทั้งๆที่ก็ไม่เคยมีความรัก แต่พอเจอกับตัวดันแก้ไม่ได้ สมองทึ่มไปเลย
เพื่อนสนิทมีแฟนชอบเค้าอยากตัดใจทำไงดี
ประโยคนี้เพิ่งเข้าใจความหมายเมื่อเจอด้วยตัวเอง
ถ้าสิ่งที่เจอมันมีแต่ความทุกข์และเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง การเลือกที่จะเดินออกมาเป็นสิ่งเดียวที่สมควรทำ ถึงจะเจ็บแค่ไหนก็ตาม
ความใกล้ชิดมีสิทธิทำให้คิดไกล(เกินคำว่า....เพื่อน)
เราแอบชอบเพื่อนสนิทค่ะ(แทนว่า A) เราเจอAตอนเข้ามาทำงาน ด้วยความที่รุ่นเดียวกันบวกกับที่ทำงานมีแต่พี่ๆที่ส่วนใหญ่มีครอบครัวกันหมด เลยทำให้สนิทกันเร็วเพราะต่างคนต่างว่างในวันหยุดไม่รู้จะไปไหน A มีแฟนแต่อยู่ไกลกัน ส่วนเราโสด(ไม่เคยมีแฟนเลย มีคนเข้ามาแต่ก็แค่คุยๆไม่เห็นจะจริงจังซักคน บางคนเข้ามาทักเราพอตอบกลับอีกวันถึงจะตอบมา ถามหน่อยออกสำรวจนอกโลกอยู่หรอค่ะ) เลยชอบชวนกันไปเป็นเพื่อน ซึ่งออกตัวก่อนเลยว่ารู้นะว่าเค้ามีแฟนแต่ตอนนั้นเพื่อนก็คือเพื่อนจริงๆไม่ได้คิดอะไร เราเริ่มสนิทกันมากขึ้นจากการพูดคุย มีไปออกกำลังกายหลังเลิกงานกันบ้าง วันหยุดก็ชอบชวนกันไปหาของอร่อยกินกัน คุยไลน์กัน คอลหากัน ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งทุกวัน เป็นแบบนี้อยู่ครึ่งปีจนเป็นเรื่องปกติ แต่นานวันเข้าความรู้สึกดีๆที่มีให้ A เริ่มมากขึ้น ถึง A กับแฟนจะอยู่ไกลกันแต่ก็ติดต่อกันตลอดเวลา ทั้งไลย์ทั้งโทรทุกวัน วันละหลายรอบ ไปไหน A ก็จะบอกแฟนตลอด แต่ก็นะเรื่องความรู้สึกมันห้ามกันยากถึงรู้ว่าเค้าไม่โสดแต่ในเมื่อเรารู้สึกๆดีก็อยากบอกให้อีกฝ่ายรู้ เลยตัดสินใจบอกชอบ ซึ่งตอนนั้น A ดูตกใจนิดหน่อยแต่ก็ทำตัวเหมือนปกติไม่ได้เปลี่ยนอะไรเมื่อรู้ จากไปไหนมาไหนด้วยกันใกล้ๆไปเช้าเย็นกลับเริ่มมีการพัฒนาออกทริปที่ 1 ค้างคืน 2 คน (A บอกแฟนตลอดว่าไปไหนแต่บอกว่าไปคนเดียวนะค่ะ) แต่ไม่มีการเกินเลยอะไรทั้งนั้น *ย้ำไม่เกินเลย* A เป็นคนพูดเพราะ ขี้อ้อนนิดๆ เราค่อนข้างแพ้ทาง ปกติ ผญ จะชอบให้เอาใจ แต่กลายเป็นว่าเวลาอยู่ด้วยกันเราจะเอาใจ A ตลอด ไม่ขัดใจ กลายเป็นคนใจอ่อนอารมณ์เย็นขึ้นมาเลยทั้งๆที่จริงๆเป็นคนเอาแต่ใจ ไม่ชอบง้อใคร พูดง่ายๆว่าอยู่กับ A นิสัยที่มีอยู่ตรงกันข้ามทั้งหมด ไม่ได้แกล้งแต่อยู่กับ A เราจะเป็นแบบนั้นจริงๆ ตามง้อทั้งๆที่ไม่ชอบง้อเพียงเพราะไม่อยากให้เค้าโกรธ ตามใจเค้าเพราะอยากให้เค้ามีความสุข เป็นแบบนี้มาสักพักโดยระหว่างนี้เริ่มรู้สึกว่า A เริ่มมีความรู้สึกดีๆให้เราด้วย ดูเป็นห่วงเป็นใย ดูใส่ใจมากขึ้น พฤติกรรมเราสองคนเริ่มพัฒนาเพิ่มมากขึ้น ไปดูหนัง A ขอจับมือ นี่ก็ซื่อบื้อ ผญ โง่เพราะชอบเค้าไงก็ยอมจ้า คิดแค่ว่าจับมือเอง *มือจริงๆจนหนังจบ ทำให้เวลาดูหนัง(เกือบทุกอาทิตย์เนื่องจากกินข้าวเสร็จ เดินเที่ยวแล้วไม่รู้จะทำอะไร A กับเราอยากได้ที่เงียบๆสงบๆ2คน จึงจบทริปส่วนใหญ่ด้วยการดูหนัง) จับมือกันตลอดเหมือนปกติเลยทีนี้ สำหรับเรา A เป็นคนที่รู้สึกว่าอยู่ด้วยแล้วปลอดภัย เวลาไปไหน A จะเป็นคนนำตลอดเพราะเราไปไหนมาไหนคนเดียวไม่เป็นเลย พูดง่ายๆก็คือสกิลการเดินทางไปไหนคนเดียวเป็นศูนย์ ครอบครัวไปรับ-ส่งตลอดตั้งแต่สมัยเรียนก็เลยไม่ได้มีโอกาสได้ลองใช้ชีวิตพจรภัยเองเลย การได้รู้จัก A เหมือนเปิดโลกของเราเพราะได้มีโอกาสออกไปเที่ยว ไปที่ใหม่ๆ จากทริปที่ 1 ก็มี 2 มี 3 ซึ่ง*ย้ำอีกเป็นครั้งที่สองว่า ไม่มีการเกินเลยอะไรทั้งนั้น มากสุดแค่จับมือ จนทริปที่ 4 ล่าสุด เพื่อนสนิทอะไรหอมกัน จูบกัน(เสียจูบแรก) ยอมรับว่ามีเคลิ้มซึ่งถ้าปล่อยใจลอยไปรับรองเสียซิงแน่ๆ แต่คืนนั้นพอสถานการณ์มันเริ่มจะไปกันใหญ่เราเลยบอกว่าเราไม่โอเคซึ่ง A ก็เข้าใจเลยรอดมาได้ ไปเที่ยวด้วยกันทุกครั้ง A ก็บอกแฟนแต่บอกว่าไปคนเดียว เราว่าความรู้สึกระหว่าเรากับ A มันเริ่มดูผูกพันกันมากขึ้น ช่วงระว่างที่รู้จักกันแฟน A ก็มีขึ้นมาหาบ้าง หรือ A กลับไปหาแฟนบ้าง โดยในระหว่างนี้เราจะหยุดการติดต่อกับ A ซึ่งเค้าก็จะบอกกับเราว่าไปแค่ไม่กี่วันเองเดียวก็กลับมา กลับมาจะโทรหานะ แต่จุดที่มันพีคสุดและทำให้เราตัดสินใจได้ว่า "เราผิด"เราควรเดินออกมาได้แล้ว ก็คือ เค้าพาแฟนมางานแต่งซึ่งเราไปด้วย ต้องนั่งรถไปคันเดียวกัน นั่งอยู่ในงานมองเค้าดูแลกัน สวีทกัน มองการกระทำที่เวลาอยู่กับเรา A ก็ทำแบบนี้ คนอื่นๆโดยเฉพาะที่ทำงานส่วนใหญ่เข้าใจว่าเรากับ A เป็นแฟนกันซึ่งความจริงไม่ใช่เลย สถานการณ์เวลานั้น A เฉยใส่เรา ไม่มีการพูดคุยหรือเหลียวแลอะไรทั้งนั้น ขนาดจะหันมามองยังไม่มี เราเริ่มอึดอัดแทบอยากจะเดินหนีออกจากงานแล้วกลับไปเลย แต่ก็ทำได้แค่เดินออกมาแล้วหาที่เงียบๆนั่งพักใจอยู่ข้างนอกเพราะทนเห็นไม่ไหวจริงๆ อึดอัดแบบแทบทนไม่ไหน บรรยายไม่ได้ เจ็บจนจุก เข้าใจความรู้สึกหน้าชาๆแบบไม่ได้โดนตบเลย แค่เห็นใจก็พังพินาทแล้ว เราเคยถาม A นะว่าตกลงเราเป็นอะไรกัน สถานะไหน A มีแฟน แต่ก็เหมือนยื้อเรา A บอกไม่เลือก แต่บอกกับเราว่าเป็นเพื่อนใจกันไง อยู่กันแบบนี้ก็สบายใจกันดี
ปล.เรารู้ว่าเราผิดซึ่งตอนนี้เราก็พยามแก้ไขให้มันถูกต้อง วอลอย่าด่าแรงสะเทือนใจ
แค่อยากแบ่งปันสิ่งที่เพิ่งเคยเจอในส่วนของรักแรก(ที่เพิ่งเคยเจอเอาป่านนี้) และอยากขอคำปรึกษาวอนผู้ใจบุญเมตตาหนูที
ปล.2 นี่แหละน้าเป็นที่ปรึกษาให้คนอื่นมากตลอดทั้งๆที่ก็ไม่เคยมีความรัก แต่พอเจอกับตัวดันแก้ไม่ได้ สมองทึ่มไปเลย