สวัสดีครับผมชื่อโอ๊คอายุ17ปี ปัจจุบันอาศัยอยู่ที่เมืองพัทยา
คือว่าตั้งแต่ผมจำความได้ประมาณ4ขวบ ตอนนั้นผมอยู่บ้านที่ศรีราชา ผมก็เป็นเด็กที่ขี้อายมากเวลาใครถามอะไรผมแทบไม่เคยกล้าตอบนอกจากพ่อแม่และเพื่อนสนิทที่มีอยู่คนเดียวแต่ไม่ใช่เพื่อนแถวบ้านนานๆจะเจอกันที ส่วนเพื่อนแถวบ้านน่ะผมก็ไม่ค่อยได้พูดคุยกับเขาซักเท่าไหร่ จริงๆในใจก็อยากจะพูดคุยเล่นอะไรๆแต่ผมก็ไม่ทำเพราะไม่กล้าเล่นกับเค้าส่วนใหญ่เลยชอบหมกตัวดูทีวีอยู่บ้านไม่ก็เล่นเกมซะมากกว่า
จนคนรอบข้างแถวบ้านคิดว่าผมเป็นใบ้เพราะแทบไม่พูดเลย ขนาดเวลาผมร้องไห้ผมยังไม่เคยออกเสียงได้แต่สะอึกสะอื้นอยู่ในลำคอ
ผมเป็นอย่างนี้อยู่นานมากจนอายุ7ขวบก็ย้ายไปอยู่อพาร์ทเม้นท์ที่กรุงเทพ ตอนนั้นพ่อผมพาผมเข้าเรียนชั้นอนุบาล3 ที่ รร. ใกล้ๆบ้าน แต่เรียนไปได้ยังไม่ทันจบดีก็มีเรื่องโดนเพื่อนต่อยฟันน่ำนมหลุดเลือดออกปาก ผมเลยไม่อยากไปรร. อีก พ่อเลยพาออกจาก รร. + กับผมเป็นเด็กอ่อนแอป่วยง่าย
เลยย้ายจากรุงเทพไปอยู่บางแสน ผมอยู่ที่นั่น2ปี ผมเริ่มฝึกอ่านกับเขียนที่บ้านช่วงนั้นเพราะก่อนหน้านี้ผมยังอ่านกับเขียนไม่ค่อยได้เท่าไหร่ ช่วงที่อยู่ที่นี่ก็ไม่มีเพื่อนเพราะไม่ได้ไปโรงเรียน พอ10ขวบก็ขายบ้านที่ศรีราชาแล้วย้ายไป
ที่บางพระ เปิดร้านขายของได้ไม่นานเท่าไหร่ก็เจ๊ง แล้วพอผมอายุ12ก็ย้ายมาอยู่พัทยา เลยไปสมัครเรียน กศน. ที่สัตหีบเพราะที่พัทยาเค้าไม่รับอายุผม ใช้เวลาเรียนแค่อาทิตย์ละวัน ที่นี่ผมมีเพื่อน2คน ผมเรียนที่นี่อยู่4ปี จบได้วุฒิประถมกับม.ต้นมา เลยไปเรียนต่อปวช. แถวบ้าน ตอนนี้เลยเริ่มมีเพื่อนขึ้นมาหน่อย
แต่อาการsocial phobia ของผมก็ยังไม่หาย จริงๆผมก็พึ่งมารู้ได้ปีนึงว่าที่ผมเป็นมันคือโรคชนิดหนึ่งจากการบังเอิญเจอกระทู้นึงในpantipเกี่ยวกับโรคนี้แล้วอาการตรงกับผมทุกอย่าง จริงๆก็อยากลองไปหาจิตแพทย์ แต่ก็ไม่กล้า ไม่กล้าแม้จะบอกพ่อแม่ด้วยซ้ำ และอีกอย่างถ้าไปหาก็กลัวจะเสียตังค์เยอะอีกที่บ้านก็ไม่ได้ฐานะดีอะไร พ่อแม่ผมก็ทำอาชีพค้าขาย ผมเองก็ยังไม่ได้ทำงานบางทีก็รู้สึกแย่ที่เอาแต่อยู่บ้านไม่ค่อยตั้งใจเรียน เมื่อก่อนก็เคยติดเกมอยู่พักนึง เวลาว่างส่วนใหญ่ก็ชอบเอาแต่ดูหนังกับซี่รี่ย์เพราะนอกจากเพื่อนมันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ผมรู้สึกมีความสุข นอกจากนั้นก็เหมือนคนไร้เป้าหมายในชีวิตยังไม่รู้ว่าจะทำอาชีพอะไรหรืออยากเป็นอะไรทั้งที่อายุ17ล่ะ เรียนก็ไม่ค่อยได้เรื่องเรียนรู้อะไรเข้าใจอะไรช้ากว่าคนอื่น ที่ได้เกรดดีกว่าเพื่อนหลายๆคน ก็แค่เพราะขยันส่งงานครูแค่นั้นจริงๆT T
ความจริงก็ไม่ได้คิดจะตั้งกระทู้ แต่ไม่กี่วันก่อน มีเหตุการณ์ที่ผมต้องไปที่ๆนึงคนเดียวท่ามกลางฝูงชนเยอะๆและเป็นสถานที่ใหม่ที่ผมไม่เคยไป และต้องพบเจอกับคนใหม่ๆ คืนนั้นผมนอนไม่หลับตื่นมาทุก2ชั่วโมง ก่อนออกจากบ้านก็เหงื่อแตกทั้งที่อากาศก็ไม่ได้ร้อนอะไร
ผมเคยคิดว่าผมจะไม่เป็นไร พูดปลอมตัวเองว่าเรื่องแค่นี้ทำไมต้องกลัวไม่เห็นต้องกลัว แต่สุดท้ายผมก็ทำไม่ได้ ก็เลยอยากระบายให้คนอื่นฟังและอยากคุยกับคนที่เป็นเหมือนกัน เพราะเวลาเล่าให้เพื่อนฟังแต่เพื่อนผมไม่มีใครเคยเข้าใจเลย อาจจะเพราะผมเป็นคนหน้านิ่งไม่ค่อยแสดงออกความรู้สึกเท่าไหร่เวลาอยู่กับคนเยอะๆ
แต่ถ้าอยู่แค่เฉพาะเพื่อนสนิทไม่กี่คนถึงจะเฮฮาปกติ แต่มองอีกมุมมันก็จริงเหมือนว่าเรื่องของผมมันดูเหมือนเป็นแค่เรื่องไร้สาระ แต่สำหรับผมมันมากกว่านั้นมาก.
ผมพยายามไม่ให้เขียนยาวจนเกินไป
ถ้าผมเขียนยืดยาวไปก็ขอโทษด้วยน่ะครับ และขอบคุณสำหรับคนที่อ่านเรื่องของผมจนจบน่ะครับ
อายุ17ปีกลัวสังคมมาตั้งแต่เด็ก มีใครเป็นเหมือนผมบ้าง?
คือว่าตั้งแต่ผมจำความได้ประมาณ4ขวบ ตอนนั้นผมอยู่บ้านที่ศรีราชา ผมก็เป็นเด็กที่ขี้อายมากเวลาใครถามอะไรผมแทบไม่เคยกล้าตอบนอกจากพ่อแม่และเพื่อนสนิทที่มีอยู่คนเดียวแต่ไม่ใช่เพื่อนแถวบ้านนานๆจะเจอกันที ส่วนเพื่อนแถวบ้านน่ะผมก็ไม่ค่อยได้พูดคุยกับเขาซักเท่าไหร่ จริงๆในใจก็อยากจะพูดคุยเล่นอะไรๆแต่ผมก็ไม่ทำเพราะไม่กล้าเล่นกับเค้าส่วนใหญ่เลยชอบหมกตัวดูทีวีอยู่บ้านไม่ก็เล่นเกมซะมากกว่า
จนคนรอบข้างแถวบ้านคิดว่าผมเป็นใบ้เพราะแทบไม่พูดเลย ขนาดเวลาผมร้องไห้ผมยังไม่เคยออกเสียงได้แต่สะอึกสะอื้นอยู่ในลำคอ
ผมเป็นอย่างนี้อยู่นานมากจนอายุ7ขวบก็ย้ายไปอยู่อพาร์ทเม้นท์ที่กรุงเทพ ตอนนั้นพ่อผมพาผมเข้าเรียนชั้นอนุบาล3 ที่ รร. ใกล้ๆบ้าน แต่เรียนไปได้ยังไม่ทันจบดีก็มีเรื่องโดนเพื่อนต่อยฟันน่ำนมหลุดเลือดออกปาก ผมเลยไม่อยากไปรร. อีก พ่อเลยพาออกจาก รร. + กับผมเป็นเด็กอ่อนแอป่วยง่าย
เลยย้ายจากรุงเทพไปอยู่บางแสน ผมอยู่ที่นั่น2ปี ผมเริ่มฝึกอ่านกับเขียนที่บ้านช่วงนั้นเพราะก่อนหน้านี้ผมยังอ่านกับเขียนไม่ค่อยได้เท่าไหร่ ช่วงที่อยู่ที่นี่ก็ไม่มีเพื่อนเพราะไม่ได้ไปโรงเรียน พอ10ขวบก็ขายบ้านที่ศรีราชาแล้วย้ายไป
ที่บางพระ เปิดร้านขายของได้ไม่นานเท่าไหร่ก็เจ๊ง แล้วพอผมอายุ12ก็ย้ายมาอยู่พัทยา เลยไปสมัครเรียน กศน. ที่สัตหีบเพราะที่พัทยาเค้าไม่รับอายุผม ใช้เวลาเรียนแค่อาทิตย์ละวัน ที่นี่ผมมีเพื่อน2คน ผมเรียนที่นี่อยู่4ปี จบได้วุฒิประถมกับม.ต้นมา เลยไปเรียนต่อปวช. แถวบ้าน ตอนนี้เลยเริ่มมีเพื่อนขึ้นมาหน่อย
แต่อาการsocial phobia ของผมก็ยังไม่หาย จริงๆผมก็พึ่งมารู้ได้ปีนึงว่าที่ผมเป็นมันคือโรคชนิดหนึ่งจากการบังเอิญเจอกระทู้นึงในpantipเกี่ยวกับโรคนี้แล้วอาการตรงกับผมทุกอย่าง จริงๆก็อยากลองไปหาจิตแพทย์ แต่ก็ไม่กล้า ไม่กล้าแม้จะบอกพ่อแม่ด้วยซ้ำ และอีกอย่างถ้าไปหาก็กลัวจะเสียตังค์เยอะอีกที่บ้านก็ไม่ได้ฐานะดีอะไร พ่อแม่ผมก็ทำอาชีพค้าขาย ผมเองก็ยังไม่ได้ทำงานบางทีก็รู้สึกแย่ที่เอาแต่อยู่บ้านไม่ค่อยตั้งใจเรียน เมื่อก่อนก็เคยติดเกมอยู่พักนึง เวลาว่างส่วนใหญ่ก็ชอบเอาแต่ดูหนังกับซี่รี่ย์เพราะนอกจากเพื่อนมันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ผมรู้สึกมีความสุข นอกจากนั้นก็เหมือนคนไร้เป้าหมายในชีวิตยังไม่รู้ว่าจะทำอาชีพอะไรหรืออยากเป็นอะไรทั้งที่อายุ17ล่ะ เรียนก็ไม่ค่อยได้เรื่องเรียนรู้อะไรเข้าใจอะไรช้ากว่าคนอื่น ที่ได้เกรดดีกว่าเพื่อนหลายๆคน ก็แค่เพราะขยันส่งงานครูแค่นั้นจริงๆT T
ความจริงก็ไม่ได้คิดจะตั้งกระทู้ แต่ไม่กี่วันก่อน มีเหตุการณ์ที่ผมต้องไปที่ๆนึงคนเดียวท่ามกลางฝูงชนเยอะๆและเป็นสถานที่ใหม่ที่ผมไม่เคยไป และต้องพบเจอกับคนใหม่ๆ คืนนั้นผมนอนไม่หลับตื่นมาทุก2ชั่วโมง ก่อนออกจากบ้านก็เหงื่อแตกทั้งที่อากาศก็ไม่ได้ร้อนอะไร
ผมเคยคิดว่าผมจะไม่เป็นไร พูดปลอมตัวเองว่าเรื่องแค่นี้ทำไมต้องกลัวไม่เห็นต้องกลัว แต่สุดท้ายผมก็ทำไม่ได้ ก็เลยอยากระบายให้คนอื่นฟังและอยากคุยกับคนที่เป็นเหมือนกัน เพราะเวลาเล่าให้เพื่อนฟังแต่เพื่อนผมไม่มีใครเคยเข้าใจเลย อาจจะเพราะผมเป็นคนหน้านิ่งไม่ค่อยแสดงออกความรู้สึกเท่าไหร่เวลาอยู่กับคนเยอะๆ
แต่ถ้าอยู่แค่เฉพาะเพื่อนสนิทไม่กี่คนถึงจะเฮฮาปกติ แต่มองอีกมุมมันก็จริงเหมือนว่าเรื่องของผมมันดูเหมือนเป็นแค่เรื่องไร้สาระ แต่สำหรับผมมันมากกว่านั้นมาก.
ผมพยายามไม่ให้เขียนยาวจนเกินไป
ถ้าผมเขียนยืดยาวไปก็ขอโทษด้วยน่ะครับ และขอบคุณสำหรับคนที่อ่านเรื่องของผมจนจบน่ะครับ