สวัสดีชาวพันทิปครับ ขอแนะนำตัวก่อนเลย
ตอนนี้ผมอายุ 16 ปี เรียนอยู่ชั้น ม.5 โรงเรียนแห่งหนึ่งในกรุงเทพนี่แหล่ะ ตอนนี้ผมเรียนอยู่สายวิทย์-คณิตครับ การเรียนก็ไม่ได้เก่งอะไรมาก แต่มีความฝันอยากเข้าเตรียมทหารครับ มาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า!
ผมมีปัญหาในครอบครัวครับส่วนใหญ่จะเป็นฝ่ายพ่อเพราะตั้งแต่ผมเรียนที่นี่มาผมมีปัญหากับพ่อผมมาตลอดตั้งแต่ ม.2 จนมาถึงทุกวันนี้ ปัญหาที่ผมมีก็คือเรื่องผู้หญิงคนนึงซึ่งผมเคยเรียนโรงเรียนเดียวกันสมัยประถม ผมก็พอรู้จักผู้หญิงคนนี้แต่ไม่เคยได้คุยกันเลย ไม่สนิทกันด้วยซ้ำ จนมาถึงช่วงที่ผมอยู่ ม.2 พ่อผมเริ่มเล่นเฟสบุ๊คเล่นของผมเลยแหล่ะจนมาเจอน้องคนนี้ พ่อก็พูดมาว่าน้องคนนี้จบมาจากรร.เดียวกันหนิ ผมก็บอกว่าใช่ จนวันนึงน้องคนนี้ทักเข้ามาพ่อผมคุยเองเลยซะงั้น คุยแบบคุยเยอะมากผมไม่เคยเข้าไปคุยเลยด้วยซ้ำ จนวันนึงน้องเค้าบอกชอบผมพ่อก็เลยมาถามว่าคบน้องคนนี้ได้มั้ย เพราะที่ผ่านมาผมคุยแต่กับผู้หญิงคนอื่นจนพ่อมองว่าเป็นเรื่องเสียเวลาและไร้สาระผมก็เข้าใจ แต่พอมาวันนี้แล้วมันไม่ใช่อ่ะ ผมก็บอกไปว่าอย่าเพิ่งได้มั้ยให้ผมเลือกไม่ได้หรอ พ่อบอกว่าไม่ได้คบกับคนนี้ไปเหอะน้องเค้าออกจะน่ารัก น่าเอ็นดู พ่อแม่ก็ฐานะดีคุยกับแม่แม่ก็บอกว่าทำตามไปเหอะไม่เสียหายไรหรอก ในฐานะที่ผมเป็นลูกผมก็ต้องยอม แต่ประเด็นมันไม่ใช่แค่นี้สิ!
ตั้งแต่นั้นพ่อผมก็คุยกับน้องคนนั้นมาตลอดจนถึงทุกวันนี้ มันทำให้ชีวิตผมต้องดรอปลงมา เพื่อนถามก็ต้องบอกความจริงไปว่าเราไม่ได้คุย(เพราะเราก็แอบชอบคนคนหนึ่งอยู่ซึ่งเคยบอกพ่อพ่อไม่แฮปปี้เลย) พอพ่อรู้ว่าผมเอาไปเล่าให้คนอื่นฟังก็ด่าผมว่าสารเลวเอาพ่อตัวเองไปขาย คือแบบวินาทีตอนนั้นตั้งตัวไม่ถูกเลยคือจะให้ทำไงหล่ะเราไม่อยากให้เพื่อนเข้าใจเราผิด เราทำทุกๆอย่างเพื่อที่จะขอพ่อว่าเลิกคุยได้มั้ย แต่พ่อกลับตอบว่าไม่ได้กุคถยมาเยอะและนานแล้วจะมาบอกอะไรตอนนี้(ทั้งๆที่เราว่าเราบอกหลายรอบแล้วน่ะ)ถ้าอยากให้กุเลิกก็ต้องออกจากรร.นี้ ออกไปให้พ้นจากชีวิตกุ(ผมจับความรู้สึกพ่อได้ว่าถ้าผมมีปัญหากับน้องคนนี้พ่อกลัวว่าจะพาเพื่อนมารุมด่าไม่ให้มีจุดยืนอะไรประมาณนั้น)ซึ่งตัวผมจริงๆแล้วไม่กลัวหรอก เพราะยังไงผมก็ยังมีเพื่อนอยุ่เยอะแยะ ไปรร.ทุกวันกลับมาพ่อชอบถามว่าเจอน้องมั้ย ผมก็ตอบไปว่าไม่เจอแทบทุกครั้ง(จะให้ทำไงหล่ะไม่ได้ชอบหนิ)พ่อก็บอกเป็นอะไรกับน้องนักหนา พ่อบอกว่าเรื่องน้องหน่ะมันเป็นแค่เรื่องรองในชีวิต ที่สำคัญที่สุดคือเรื่องเรียน แต่ประเด็นคือมันไม่ใช่อย่างที่พูดเลยหล่ะสิ!
เพราะเอาจริงๆแล้วเรื่องเรียนหน่ะพ่อพูดไม่กี่คำเอง แต่ที่เน้นไฮไลท์สำคัญคือตัวน้องคนนี้ ใน 10 ชั่วโมงพ่อพูดเรื่องเรียนประมาณ 50-60 นาที น้องนั้นเรื่องน้องคนนี้หมด บางวันที่ไกล้สอบยังเอาเรื่องนี้มาคุยเลยคือแบบกุจะสอบพน.แล้วยังเอาเรื่องนี้มาคุยอีกเหรอ ผมไม่มีสมาธิในการอ่านหนังสือสอบแข่งขันเลยทั้งๆที่อนาคตอยากเป็นทหารแต่กลับต้องมาเจอเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง และไม่ได้สำคัญอะไรเลย ทำให้ผมต้องพลาดจากการสอบเตรียมทหารไปแล้ว 1 ปี ซึงตอนนี้ผมก็กำลังเตรียมพร้อมรอสอบปีต่อไป ผมรุ้สึกว่าถ้าผมไม่มีปัญหาเรื่องแบบนี้ มันจะช่วยให้ผมได้มีสมาธิมากขึ้น ได้มีกำลังใจในการเดินต่อเพื่อทำตามความฝัน ผมมีคำถามครับ?
1.ลักษณะแบบนี้เข้าข่ายเรื่องคลุมถุงชนมั้ยครับ
2.ผมควรเลิกทำตามความฝันแล่ะมานั่งคุยเรื่องโง่ๆแบบนี้กับพ่อดีมั้ยครับ
3.ควรทำยังไงดีกับชีวิตดีครับเพราะผมทำไปทุกอย่างเพื่ออนาคต แล่ะคนที่ผมรักครับ
***พี่ๆเพื่อนๆน้องๆลุงป้าน้าอาช่วยให้คำแนะนำผมหน่อยน่ะครับ จะถือว่าเป็นบุญสำหรับผมมากครับ
แล่พขอขอบคุณทุกๆความคิดเห็นครับ
อยากให้ช่วยแนะนำเรื่องชีวิตผมหน่อยครับ
ตอนนี้ผมอายุ 16 ปี เรียนอยู่ชั้น ม.5 โรงเรียนแห่งหนึ่งในกรุงเทพนี่แหล่ะ ตอนนี้ผมเรียนอยู่สายวิทย์-คณิตครับ การเรียนก็ไม่ได้เก่งอะไรมาก แต่มีความฝันอยากเข้าเตรียมทหารครับ มาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า!
ผมมีปัญหาในครอบครัวครับส่วนใหญ่จะเป็นฝ่ายพ่อเพราะตั้งแต่ผมเรียนที่นี่มาผมมีปัญหากับพ่อผมมาตลอดตั้งแต่ ม.2 จนมาถึงทุกวันนี้ ปัญหาที่ผมมีก็คือเรื่องผู้หญิงคนนึงซึ่งผมเคยเรียนโรงเรียนเดียวกันสมัยประถม ผมก็พอรู้จักผู้หญิงคนนี้แต่ไม่เคยได้คุยกันเลย ไม่สนิทกันด้วยซ้ำ จนมาถึงช่วงที่ผมอยู่ ม.2 พ่อผมเริ่มเล่นเฟสบุ๊คเล่นของผมเลยแหล่ะจนมาเจอน้องคนนี้ พ่อก็พูดมาว่าน้องคนนี้จบมาจากรร.เดียวกันหนิ ผมก็บอกว่าใช่ จนวันนึงน้องคนนี้ทักเข้ามาพ่อผมคุยเองเลยซะงั้น คุยแบบคุยเยอะมากผมไม่เคยเข้าไปคุยเลยด้วยซ้ำ จนวันนึงน้องเค้าบอกชอบผมพ่อก็เลยมาถามว่าคบน้องคนนี้ได้มั้ย เพราะที่ผ่านมาผมคุยแต่กับผู้หญิงคนอื่นจนพ่อมองว่าเป็นเรื่องเสียเวลาและไร้สาระผมก็เข้าใจ แต่พอมาวันนี้แล้วมันไม่ใช่อ่ะ ผมก็บอกไปว่าอย่าเพิ่งได้มั้ยให้ผมเลือกไม่ได้หรอ พ่อบอกว่าไม่ได้คบกับคนนี้ไปเหอะน้องเค้าออกจะน่ารัก น่าเอ็นดู พ่อแม่ก็ฐานะดีคุยกับแม่แม่ก็บอกว่าทำตามไปเหอะไม่เสียหายไรหรอก ในฐานะที่ผมเป็นลูกผมก็ต้องยอม แต่ประเด็นมันไม่ใช่แค่นี้สิ!
ตั้งแต่นั้นพ่อผมก็คุยกับน้องคนนั้นมาตลอดจนถึงทุกวันนี้ มันทำให้ชีวิตผมต้องดรอปลงมา เพื่อนถามก็ต้องบอกความจริงไปว่าเราไม่ได้คุย(เพราะเราก็แอบชอบคนคนหนึ่งอยู่ซึ่งเคยบอกพ่อพ่อไม่แฮปปี้เลย) พอพ่อรู้ว่าผมเอาไปเล่าให้คนอื่นฟังก็ด่าผมว่าสารเลวเอาพ่อตัวเองไปขาย คือแบบวินาทีตอนนั้นตั้งตัวไม่ถูกเลยคือจะให้ทำไงหล่ะเราไม่อยากให้เพื่อนเข้าใจเราผิด เราทำทุกๆอย่างเพื่อที่จะขอพ่อว่าเลิกคุยได้มั้ย แต่พ่อกลับตอบว่าไม่ได้กุคถยมาเยอะและนานแล้วจะมาบอกอะไรตอนนี้(ทั้งๆที่เราว่าเราบอกหลายรอบแล้วน่ะ)ถ้าอยากให้กุเลิกก็ต้องออกจากรร.นี้ ออกไปให้พ้นจากชีวิตกุ(ผมจับความรู้สึกพ่อได้ว่าถ้าผมมีปัญหากับน้องคนนี้พ่อกลัวว่าจะพาเพื่อนมารุมด่าไม่ให้มีจุดยืนอะไรประมาณนั้น)ซึ่งตัวผมจริงๆแล้วไม่กลัวหรอก เพราะยังไงผมก็ยังมีเพื่อนอยุ่เยอะแยะ ไปรร.ทุกวันกลับมาพ่อชอบถามว่าเจอน้องมั้ย ผมก็ตอบไปว่าไม่เจอแทบทุกครั้ง(จะให้ทำไงหล่ะไม่ได้ชอบหนิ)พ่อก็บอกเป็นอะไรกับน้องนักหนา พ่อบอกว่าเรื่องน้องหน่ะมันเป็นแค่เรื่องรองในชีวิต ที่สำคัญที่สุดคือเรื่องเรียน แต่ประเด็นคือมันไม่ใช่อย่างที่พูดเลยหล่ะสิ!
เพราะเอาจริงๆแล้วเรื่องเรียนหน่ะพ่อพูดไม่กี่คำเอง แต่ที่เน้นไฮไลท์สำคัญคือตัวน้องคนนี้ ใน 10 ชั่วโมงพ่อพูดเรื่องเรียนประมาณ 50-60 นาที น้องนั้นเรื่องน้องคนนี้หมด บางวันที่ไกล้สอบยังเอาเรื่องนี้มาคุยเลยคือแบบกุจะสอบพน.แล้วยังเอาเรื่องนี้มาคุยอีกเหรอ ผมไม่มีสมาธิในการอ่านหนังสือสอบแข่งขันเลยทั้งๆที่อนาคตอยากเป็นทหารแต่กลับต้องมาเจอเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง และไม่ได้สำคัญอะไรเลย ทำให้ผมต้องพลาดจากการสอบเตรียมทหารไปแล้ว 1 ปี ซึงตอนนี้ผมก็กำลังเตรียมพร้อมรอสอบปีต่อไป ผมรุ้สึกว่าถ้าผมไม่มีปัญหาเรื่องแบบนี้ มันจะช่วยให้ผมได้มีสมาธิมากขึ้น ได้มีกำลังใจในการเดินต่อเพื่อทำตามความฝัน ผมมีคำถามครับ?
1.ลักษณะแบบนี้เข้าข่ายเรื่องคลุมถุงชนมั้ยครับ
2.ผมควรเลิกทำตามความฝันแล่ะมานั่งคุยเรื่องโง่ๆแบบนี้กับพ่อดีมั้ยครับ
3.ควรทำยังไงดีกับชีวิตดีครับเพราะผมทำไปทุกอย่างเพื่ออนาคต แล่ะคนที่ผมรักครับ
***พี่ๆเพื่อนๆน้องๆลุงป้าน้าอาช่วยให้คำแนะนำผมหน่อยน่ะครับ จะถือว่าเป็นบุญสำหรับผมมากครับ
แล่พขอขอบคุณทุกๆความคิดเห็นครับ