สวัดดีคับเพื่อนๆ
เรื่องมันมีอยู่ว่า ผม chat คุยทาง line กับสาวเวียดนาม มาประมาณ 6 เดือน เธอเป็นที่ปรึกษาผมด้านการเรียนภาษา
ตอนเเรกๆที่เรา chat กัน เรารู้สึกดีมากๆ เรา chat กันทุกวันทาง line แต่ไม่เคย โทรหา จนกระทั่ง 1 เดือนผ่านไป
อยู่มาวันหนึงผมยุ้งๆเลยไม่ได้ chat กับเธอ ประมาณ 3-4 วัน จากนั้นผมก้ไดัรับโทรศัพท์ เธอโทมาหาผม และถามว่าผมเป็นไงบ้าง
ผมก็บอกเธอไปว่า ผม ok แต่ตอนนั้นผมติดประชุมอยู่เลยบอกเธอไปว่า ไว้คุยกันทีหลังนะ แต่ในใจเรารู้สึกดีใจมากๆๆที่เธอโทรมา
จนกระทั่งผ่านไป 2 เดือน
เราก็ยังคุยกันเหมือนเดิม ผมก็ถามเธอไปว่าพักอยู่กับใคร เธอบอกอยู่กับเพื่อน เราก็บอกไม่เชื่อเหรอก เธอก็ถ่ายรุปห้องเธอและเพื่อนเธอให้เราดู แต่ในใจเราก้ไม่เชื่อและคิดว่าเธอคงอยู่กับแฟนเธอ แต่มีวันหนึ่งเธอไปออกค่ายอาสา และเธอบอกว่า สัญญาน อินเตอร์เน็ตไม่ดี อาจจะติดต่อไม่ได้ 2-3 วัน
ตอนนั้นผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร และก็ไม่ได้ส่งข้อความหาเธอ แต่เวลาเธอกับมาจากค่ายอาสา เธอก็ส่งข้อความ และรูป มาใช้ผม ทาง lineและบอกว่ามีเรื่องมากมายอยากจะบอกใช้เรารู้ ในใจผมคิดเขาคงไปเที่ยวกับแฟนเขามั่ง แต่ก้รู้สึกเฉยๆ
เดือนที่ 3
เราก็คุยกันเหมือนเดิม แต่ผมก็เริ่ม หยดบ้าง เช่นหนาวไหม อยากได้ไออุ่นจากเราไหม แต่เธอก็ไม่ได้ตอบอะไร แต่มีบางครั้งผมหายไป 2,3 วัน เธอก็ส่ง
line มาถามว่า เป็นไรเหลือเปล่าว เราตอบเธอไปว่าไม่มีอะไรแค่ยุ้งๆนิดหน่อย นับตั้งแต่นั้นเราก็รู้สึกดีกับเธอ
เดือนที่ 4
อยู่มาวันหนึง เธอยายไปทำในต่ำแหน่ง อื่น และก็ไม่ได้เป็นที่ปรึกษาผมอีกต่อไป ผมก็รู้สึกน่อยๆ แต่ก็ถามเธอไปว่า เราจะไม่ได้คุยกันเเล้วใช่ไหม
เธอ ก็พูดล้อเล่นมาว่าใช่ ผมก็เลยเเกล้งงอน เเต่เหมือนเธอจะรู้ เธอส่งข้อ line มา กลัวเราเข้าใจผิด นับจากวันที่เธอย้ายต่ำแหน่ง เราก็คุยกันน้อยลงกว่าเดิม เพราะเธออาจจะยุ้งกับงานของเธอ แต่ก็ยังคุยกันทุกวัน แต่นับวันก็คุยกันน้อยลง จนในที่สุดผมตัดสินใจ ที่จะไม่ส่ง line หาเธอ เพราะผมคิดว่าในตอนนั้น ยังสามารถ ควบคุ่มความรู้สึกตัวเองได้
เดื่อนที่ 5
ในเดือนนี้ผมไม่ได้ส่ง line หาเธอเลย และเธอก็ไม่ได้ส่ง มาเหมือนกัน แต่มีบ้างที ผมก็แอบบไปส่องหน้า time line ของเธอบ้าง มันทำให้ผมรู้สึกว่า
เราควรอาจจะเลิกติดต่อกันดีกว่า
เดื่อนที่ 6 เดือนสุดท้าย
อยู่มาวันหนึ่งเธอก็ส่ง line มา (ตอนนั้นผมเกลือบลืมเธอไปแล้ว) และถามว่าผมเป็นไงบ้าง เเต่ผมก็ไม่ได้ตอบกลับทันที เพราะในใจคิดว่าจะเอาไงดี
ผ่านมา 3 วัน ผมก็ตอบ line ไป และเราก็กลับไปคุยกันเหมือนเดิม จนอยู่มาวันหนึ่งเธอบอกจะมาเที่ยวที่ประเทศไทย แต่ก่อนเธอจะมา มีอยู่วันหนึ่ง
เรา chat กันปกติ และ เธอบอกว่าเราเป็นเพื่อนกันนะ ในใจผมรู้เจ็บๆๆ และผิดหวังแบบบอกไม่ถุก จนวันที่เธอมาถึงที่ประเทศไทย เธอส่งผมว่าให้มาหาเธอที่สนามบิน ผมรู้สึกหวันไหวมาก แต่ในที่สุด ผมก็ไปหาเธอ และไปส่งเธอที่ โรงแรม และนังคุยกันที่ร้านกาแฟ สักพักก่อนจะกลับบ้าน
วันต่อมาผมก็พาเธอไปเที่ยวทะเล ตั้งแต่เช้าจนเย็น ผมพยามแอบจับมือเธอแต่ก้ไม่เป็นผล ผมถามเธอว่าเธอมีแฟนหรือยัง เธอบอกว่าเธอไม่เคยมีแฟนมาก่อนเลย เธออยู่กับเพื่อนตลอด เราก็บอกเธอไปว่าไม่เชื่อ เธอว่าเปิด facebook , IG ให้ดูว่าไม่มีจริงๆ มันทำให้เรามีความหวังขึ้นมา จากนั้น พาไปกินข้าวเย็นที่ร้านอาหาร และส่งเธอที่โรงแรม ระหว่างทางเราคุ่ยกันถูกคอมาก และผมก็เลยบอกความในใจผมกับเขาไป เธอก็ยิ้มๆแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร และผมหลงทางเพราะคุยกันเธอมากๆไปน่อย แต่เธอดันกลับบอกผมว่า แกล้งหลงทางเพื่อจะได้อยู่กับเธอนานๆๆใช่ไหม ผมก็ไม่ได้ตอบอะไร
วันต่อมาผมก้ไปรับเธอที่โรงแรมตอนบ่ายและหาเธอไปเที่ยวหัวหิน และพาเธอไปกินข้าวเย็นที่ร้านอาหารที่ริมหาด หลังจากนั้นก็พาเธอไปตลาดกลางคืน รู้สึกเธอตื้นเต้นกับตลาดนั้นมาก และผมก็จับมือเธอเดินข้ามถนน(รู้สึกตื่นต้นมากๆตอนจับมือเธอ) จากนั้นผมก็ซื้เบียร์มากิน และก็เมาระดับหนึ่ง และก็พากันขับรถกลับ ซึงมันก็ดึกมากแล้ว และใจเราก้เริ่มคิดไม่ซื่อแล้ว สุดท้ายเราก็บอกเธอว่า ขับรถไม่ไหว คงต้องหาโรงแรมพัก เธอบอกว่าเรานอนกันในรถก็ได้ แต่สุดท้ายผมก็ดึงเธอไปโรงแรม พอถึงโรงแรมเธอก็ไม่ยอมลงจากรถและบอกจะนอนในรถ แต่ผมก้บอกเธอไปนอนในโรงแรมเดี่ยวผมจะไปนอนในรถเอง สุดท้ายเธอก็ยอมไปนอนในห้อง แต่ผมแอบถือกุญแจไว้ ผ่านไป 1 ชั่วโมงผมก็แอบเข้าไปในห้อง แต่เธอยังไม่นอน ผมก็ไปนั่งข้างๆเธอและ ก็เริ่มลงมือ แต่เธอร้องให้หนักมาก และยกมือไหว้ผม บอกอย่างทำไอะไรเธอเลย และ ก็วิ่งออกนอกห้อง แต่ผมก็ไปดึงเธอกับมา และสัญญาว่าจะไม่ทำอะไร เธอร้องหนักมาก ผมก็เลยไม่ได้ทำอะไรเธอเพราะรู้ว่าเธอคงไม่ต้องการจริงๆๆ และเธอไล่ผมออกจากห้องไป ผมก็เลยต้องออกไปเพื่อให้สถานการ มันดีขึ้น เธอบอกผมว่าให้ออกไปให้พ้น เที่ยวเธอหาทางกลับเอง ผมจึ่งต้องขับรถไปที่อืนก่อน และพยายามจะโทหาเธอ เเต่เธอบล็อกผมทุกอย่าง ตอนเช้าผมไปหาเธอที่โรงแรมแต่ก็ไม่พบ พนังงานโรงแรมบอกเธอนั้งรถ ขสมก กับตั้งแต่เช้าแล้ว ทำให้ผมรู้สึกผิดมากๆๆ นับจากนั้นผมก็ไม่สามารถติดต่อเธอได้อีกเลย จนวันที่เธอจะกลับ ผมเอาเบอร์คนอื่นโทไปหาเธอ เธอบอกไม่ต้องโทมาอีก ผมตัดสิ้นใจไปรอเธอที่สนามบินเพราะมันเป็นครั้งสุดท้ายที่จะเจอกัน และผมก็เจอเธอ เธอบอกอยากจะพูดอะไรก็พูดมา แต่เธอไม่ได้สนใจผมเลยตอนที่ผมพูด ผมไม่ได้แก้ตัวเลย ได้แต่ขอโทษ ผมยืนมองเธอจนนาทีสุดท้าย จนเธอไป ใจผมมันแย่มากๆในตอนนั้น ผ่านไป 1 อาทิตย์ ผมเรียนทุกอย่างเกียวกับเธอลงใน PDF และฝากให้เพื่อนส่งให้เธอทาง facebook แต่ก็ไม่รู้ว่าเธอได้อ่านหรือเปล่าว แต่ตอนนี้ผมเข้าไปดู time line เธอได้ นั้นคงเพราะเธอคงไม่ได้บล็อกผมแล้ว และเห็นเธอโพสท์ ว่า ความเสียใจจะทำไห้เราแข็งแกร่งยิ่งขึ้น ทำให้ผมรู้สึกผิด ผ่านมา 1 เดือนแล้ว แต่ผมก้ไม่กล้าที่จะส่ง line ไปหาเธอ ผมกลัวเธอจะบล็อกผมอีก ตอนนี้ก็ดีขึ้นนิดน่อย
ผมไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรในตอนนี้ จะตัดใจหรือจะลองติดต่อเธอเพื่อเธอจะให้อภัย ในใจก็แอบมีความหวังนิดๆเพื่อเธอจะให้อภัย
ขอความคิดเห็นจากเพื่อนหน่อยคับ
เราจะกับไปคุยกันได้ไหม
เรื่องมันมีอยู่ว่า ผม chat คุยทาง line กับสาวเวียดนาม มาประมาณ 6 เดือน เธอเป็นที่ปรึกษาผมด้านการเรียนภาษา
ตอนเเรกๆที่เรา chat กัน เรารู้สึกดีมากๆ เรา chat กันทุกวันทาง line แต่ไม่เคย โทรหา จนกระทั่ง 1 เดือนผ่านไป
อยู่มาวันหนึงผมยุ้งๆเลยไม่ได้ chat กับเธอ ประมาณ 3-4 วัน จากนั้นผมก้ไดัรับโทรศัพท์ เธอโทมาหาผม และถามว่าผมเป็นไงบ้าง
ผมก็บอกเธอไปว่า ผม ok แต่ตอนนั้นผมติดประชุมอยู่เลยบอกเธอไปว่า ไว้คุยกันทีหลังนะ แต่ในใจเรารู้สึกดีใจมากๆๆที่เธอโทรมา
จนกระทั่งผ่านไป 2 เดือน
เราก็ยังคุยกันเหมือนเดิม ผมก็ถามเธอไปว่าพักอยู่กับใคร เธอบอกอยู่กับเพื่อน เราก็บอกไม่เชื่อเหรอก เธอก็ถ่ายรุปห้องเธอและเพื่อนเธอให้เราดู แต่ในใจเราก้ไม่เชื่อและคิดว่าเธอคงอยู่กับแฟนเธอ แต่มีวันหนึ่งเธอไปออกค่ายอาสา และเธอบอกว่า สัญญาน อินเตอร์เน็ตไม่ดี อาจจะติดต่อไม่ได้ 2-3 วัน
ตอนนั้นผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร และก็ไม่ได้ส่งข้อความหาเธอ แต่เวลาเธอกับมาจากค่ายอาสา เธอก็ส่งข้อความ และรูป มาใช้ผม ทาง lineและบอกว่ามีเรื่องมากมายอยากจะบอกใช้เรารู้ ในใจผมคิดเขาคงไปเที่ยวกับแฟนเขามั่ง แต่ก้รู้สึกเฉยๆ
เดือนที่ 3
เราก็คุยกันเหมือนเดิม แต่ผมก็เริ่ม หยดบ้าง เช่นหนาวไหม อยากได้ไออุ่นจากเราไหม แต่เธอก็ไม่ได้ตอบอะไร แต่มีบางครั้งผมหายไป 2,3 วัน เธอก็ส่ง
line มาถามว่า เป็นไรเหลือเปล่าว เราตอบเธอไปว่าไม่มีอะไรแค่ยุ้งๆนิดหน่อย นับตั้งแต่นั้นเราก็รู้สึกดีกับเธอ
เดือนที่ 4
อยู่มาวันหนึง เธอยายไปทำในต่ำแหน่ง อื่น และก็ไม่ได้เป็นที่ปรึกษาผมอีกต่อไป ผมก็รู้สึกน่อยๆ แต่ก็ถามเธอไปว่า เราจะไม่ได้คุยกันเเล้วใช่ไหม
เธอ ก็พูดล้อเล่นมาว่าใช่ ผมก็เลยเเกล้งงอน เเต่เหมือนเธอจะรู้ เธอส่งข้อ line มา กลัวเราเข้าใจผิด นับจากวันที่เธอย้ายต่ำแหน่ง เราก็คุยกันน้อยลงกว่าเดิม เพราะเธออาจจะยุ้งกับงานของเธอ แต่ก็ยังคุยกันทุกวัน แต่นับวันก็คุยกันน้อยลง จนในที่สุดผมตัดสินใจ ที่จะไม่ส่ง line หาเธอ เพราะผมคิดว่าในตอนนั้น ยังสามารถ ควบคุ่มความรู้สึกตัวเองได้
เดื่อนที่ 5
ในเดือนนี้ผมไม่ได้ส่ง line หาเธอเลย และเธอก็ไม่ได้ส่ง มาเหมือนกัน แต่มีบ้างที ผมก็แอบบไปส่องหน้า time line ของเธอบ้าง มันทำให้ผมรู้สึกว่า
เราควรอาจจะเลิกติดต่อกันดีกว่า
เดื่อนที่ 6 เดือนสุดท้าย
อยู่มาวันหนึ่งเธอก็ส่ง line มา (ตอนนั้นผมเกลือบลืมเธอไปแล้ว) และถามว่าผมเป็นไงบ้าง เเต่ผมก็ไม่ได้ตอบกลับทันที เพราะในใจคิดว่าจะเอาไงดี
ผ่านมา 3 วัน ผมก็ตอบ line ไป และเราก็กลับไปคุยกันเหมือนเดิม จนอยู่มาวันหนึ่งเธอบอกจะมาเที่ยวที่ประเทศไทย แต่ก่อนเธอจะมา มีอยู่วันหนึ่ง
เรา chat กันปกติ และ เธอบอกว่าเราเป็นเพื่อนกันนะ ในใจผมรู้เจ็บๆๆ และผิดหวังแบบบอกไม่ถุก จนวันที่เธอมาถึงที่ประเทศไทย เธอส่งผมว่าให้มาหาเธอที่สนามบิน ผมรู้สึกหวันไหวมาก แต่ในที่สุด ผมก็ไปหาเธอ และไปส่งเธอที่ โรงแรม และนังคุยกันที่ร้านกาแฟ สักพักก่อนจะกลับบ้าน
วันต่อมาผมก็พาเธอไปเที่ยวทะเล ตั้งแต่เช้าจนเย็น ผมพยามแอบจับมือเธอแต่ก้ไม่เป็นผล ผมถามเธอว่าเธอมีแฟนหรือยัง เธอบอกว่าเธอไม่เคยมีแฟนมาก่อนเลย เธออยู่กับเพื่อนตลอด เราก็บอกเธอไปว่าไม่เชื่อ เธอว่าเปิด facebook , IG ให้ดูว่าไม่มีจริงๆ มันทำให้เรามีความหวังขึ้นมา จากนั้น พาไปกินข้าวเย็นที่ร้านอาหาร และส่งเธอที่โรงแรม ระหว่างทางเราคุ่ยกันถูกคอมาก และผมก็เลยบอกความในใจผมกับเขาไป เธอก็ยิ้มๆแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร และผมหลงทางเพราะคุยกันเธอมากๆไปน่อย แต่เธอดันกลับบอกผมว่า แกล้งหลงทางเพื่อจะได้อยู่กับเธอนานๆๆใช่ไหม ผมก็ไม่ได้ตอบอะไร
วันต่อมาผมก้ไปรับเธอที่โรงแรมตอนบ่ายและหาเธอไปเที่ยวหัวหิน และพาเธอไปกินข้าวเย็นที่ร้านอาหารที่ริมหาด หลังจากนั้นก็พาเธอไปตลาดกลางคืน รู้สึกเธอตื้นเต้นกับตลาดนั้นมาก และผมก็จับมือเธอเดินข้ามถนน(รู้สึกตื่นต้นมากๆตอนจับมือเธอ) จากนั้นผมก็ซื้เบียร์มากิน และก็เมาระดับหนึ่ง และก็พากันขับรถกลับ ซึงมันก็ดึกมากแล้ว และใจเราก้เริ่มคิดไม่ซื่อแล้ว สุดท้ายเราก็บอกเธอว่า ขับรถไม่ไหว คงต้องหาโรงแรมพัก เธอบอกว่าเรานอนกันในรถก็ได้ แต่สุดท้ายผมก็ดึงเธอไปโรงแรม พอถึงโรงแรมเธอก็ไม่ยอมลงจากรถและบอกจะนอนในรถ แต่ผมก้บอกเธอไปนอนในโรงแรมเดี่ยวผมจะไปนอนในรถเอง สุดท้ายเธอก็ยอมไปนอนในห้อง แต่ผมแอบถือกุญแจไว้ ผ่านไป 1 ชั่วโมงผมก็แอบเข้าไปในห้อง แต่เธอยังไม่นอน ผมก็ไปนั่งข้างๆเธอและ ก็เริ่มลงมือ แต่เธอร้องให้หนักมาก และยกมือไหว้ผม บอกอย่างทำไอะไรเธอเลย และ ก็วิ่งออกนอกห้อง แต่ผมก็ไปดึงเธอกับมา และสัญญาว่าจะไม่ทำอะไร เธอร้องหนักมาก ผมก็เลยไม่ได้ทำอะไรเธอเพราะรู้ว่าเธอคงไม่ต้องการจริงๆๆ และเธอไล่ผมออกจากห้องไป ผมก็เลยต้องออกไปเพื่อให้สถานการ มันดีขึ้น เธอบอกผมว่าให้ออกไปให้พ้น เที่ยวเธอหาทางกลับเอง ผมจึ่งต้องขับรถไปที่อืนก่อน และพยายามจะโทหาเธอ เเต่เธอบล็อกผมทุกอย่าง ตอนเช้าผมไปหาเธอที่โรงแรมแต่ก็ไม่พบ พนังงานโรงแรมบอกเธอนั้งรถ ขสมก กับตั้งแต่เช้าแล้ว ทำให้ผมรู้สึกผิดมากๆๆ นับจากนั้นผมก็ไม่สามารถติดต่อเธอได้อีกเลย จนวันที่เธอจะกลับ ผมเอาเบอร์คนอื่นโทไปหาเธอ เธอบอกไม่ต้องโทมาอีก ผมตัดสิ้นใจไปรอเธอที่สนามบินเพราะมันเป็นครั้งสุดท้ายที่จะเจอกัน และผมก็เจอเธอ เธอบอกอยากจะพูดอะไรก็พูดมา แต่เธอไม่ได้สนใจผมเลยตอนที่ผมพูด ผมไม่ได้แก้ตัวเลย ได้แต่ขอโทษ ผมยืนมองเธอจนนาทีสุดท้าย จนเธอไป ใจผมมันแย่มากๆในตอนนั้น ผ่านไป 1 อาทิตย์ ผมเรียนทุกอย่างเกียวกับเธอลงใน PDF และฝากให้เพื่อนส่งให้เธอทาง facebook แต่ก็ไม่รู้ว่าเธอได้อ่านหรือเปล่าว แต่ตอนนี้ผมเข้าไปดู time line เธอได้ นั้นคงเพราะเธอคงไม่ได้บล็อกผมแล้ว และเห็นเธอโพสท์ ว่า ความเสียใจจะทำไห้เราแข็งแกร่งยิ่งขึ้น ทำให้ผมรู้สึกผิด ผ่านมา 1 เดือนแล้ว แต่ผมก้ไม่กล้าที่จะส่ง line ไปหาเธอ ผมกลัวเธอจะบล็อกผมอีก ตอนนี้ก็ดีขึ้นนิดน่อย
ผมไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรในตอนนี้ จะตัดใจหรือจะลองติดต่อเธอเพื่อเธอจะให้อภัย ในใจก็แอบมีความหวังนิดๆเพื่อเธอจะให้อภัย
ขอความคิดเห็นจากเพื่อนหน่อยคับ