สวัสดีท่านผู้อ่านชาว "pantip" ทุกท่าน วันนี้กระผมขออนุญาติมาพูดในเรื่องราวของผมบ้างในคราวนี้
ผมเป็นคนที่ผิดหวังจากความรักหลายครั้งมีแฟนกี่คนจะโดนเค้าทิ้งเสมอ ทำให้มีแผลใจที่ลึกมาก จนในที่สุดผมก็มาเจอเธอ เธอมีบาดแผลในใจไม่ต่างจากผม ซึ่งเกิดจากแฟนเก่าทำร้ายจิตใจอย่างรุนแรง ในฐานะคนมีบาดแผลเหมือนกันย่อมเข้าใจกัน ผมเลยเข้ามาดูแล ทำให้เธอมีรอยยิ้ม ทำให้เธอมีความสุข เท่าที่ผู้ชายอย่างผมจะทำได้ ทุกๆๆวันเธอจะทักมาตอนเช้าๆๆ ทักทายและหยอกล้อกันทุกวัน เธอบอกผมน่ารักและนิสัยดี เธออยากให้คนดีๆๆเข้ามาดูแลแบบนี้ต่อไปนานๆๆได้ไหมความสัมพันธ์ดูเหมือนจะไปได้ดีแต่แล้ววันนึง"เธอก็เปลี่ยนไป" เธอตอบน้อยลงบ้างที่อ่านไม่ตอบ บ้างที่ตอบข้ามวัน จนในที่สุดเธอก็ไม่อ่านแชทผม ผมเริ่มสับสน เริ่มไขว่เขว่ เธอไม่เหมือนเดิม เธอออนเฟส กดไลค์คนอื่น โพสต์สเตตัสได้แต่ไม่สามารถแชทผมได้ เธอเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ครั้งนึงเธอบอกว่าอยากเจอผม อยากเจอกัน  ออกมาเจอกันหน่อยไหม ผมเลยนัดเธอว่าดูหนังด้วยกันวันอาทิตย์ นัดไว้ล่วงหน้าประมาณ 2-3 วัน ก่อนหน้าจะถึงวันนัดผมทักไปถามเธอว่าเจอกันกี่โมง แต่ผมกลับไม่ได้คำตอบในเรื่องนี้ผมนั่งเฝ้ารอคำตอบเธอจากในแชทนั้น รอ รอ แล้วก็รอ แต่ก็ไม่มีการตอบกลับ ในวันนัดผมไปนั่งรอในห้าง เผื่อเธอจะตอบกลับ แต่สุดท้ายผมกลับต้องมาดูหนังคนเดียวอย่างโดดเดี่ยว น้ำตาลูกผู้ชายเริ่มไหลออกมานิดๆๆ ผมกลับบ้านด้วยความเจ็บปวดและความเสียใจ สิ่งที่ผมรับรู้คือ เธอลงวิดีโอเหมือนไปกินขนมที่ไหนสักที่ ผมผิดหวังในตัวเธออย่างรุนแรง ผมเสียใจกับการกระทำของผญ ที่ผมรักและดูแล คนที่ผมให้ใจ เพราะหวังไว้ว่าคนนี้ย่อมที่จะเข้าใจผม
เธอพูดเองว่าอยากให้คนดีๆๆเข้ามาดูแล แต่การกระทำสวนทางกลับคำพูด ความรู้สึกผมมันพังทลายไปหมดแล้วครับ แผลในใจผมลึกเกินพอแล้ว
ผมเฝ้าตั้งคำถามถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมาว่า (ดีแค่ไหนถึงจะพอ ต้องให้ดีเลิศเลยใช่ไหม คนไม่ใช่ของเล่นที่เบื่อแล้วจะทิ้งขว้าง)
ผมคงจะพอกับความรัก เพื่อทำความฝันเป็นทหารรับใช้ชาติ และ ลง 3 ชายแดนใต้ ขอรบจนตายบนสนามรบ ดีกว่ามาตายเพราะความรักที่ไม่มีใครเห็นค่า