โดนดูถูกความฝัน

ช่วงพักเที่ยงของวันนึงในฤดูร้อนเรายังนั่งทำงานในห้องกับเพื่อนกลุ่มเล็กๆอยู่ครูก็โพล่พรวดเข้ามาในห้องหยิบงานที่เรากำลังทำขึ้นมาดูแล้วพูดว่าเธออยากเป็นโปรเทนนิสเหรอพร้อมกับสายตาที่พร้อมจะเหยียบย่ำเราทุกเมื่อเราตอบว่าใช่เราอยากเป็นครูก็สะบัดตัวออกจากห้องไปเราเลยทำงานต่อหลังจากนั้น10นาทีเราถูกเรียกเข้าไปในห้องปกครองของตึกมอปลายตึกที่เราเรียนเราเลยไปตามที่ถูกเรียกพอเรากำลังเข้าไปเราพบครู3-4คนคอยจะพูดกับเราอยู่ครูคนเดิเปิดประเด็นขึ้นมาว่าเรื่องคามฝันของเราที่อยากเป็นโปรเทนนิสแล้วครูก็ถามกลับเธอจะเอาอะไรไปสู้คนอื่นเค้าเอาตัวเองตอนนี้ให้รอดก่อนไหมพูดพร้อมสายตาเย้ยหยันเรารู้ตัวดีว่าร่างกายเรามันอ่อนแอปวกเปียกเราพยายามทำลสยขีดจำกัดของตนเองแต่กลับโดนกีดกันที่จะทำสิ่งนั้นโดนห้ามจากทั้งทางบ้านและทางรร.ครูค่อยๆมากันทีละคนสองคนเข้ามาดูถูกความฝันของเราก่อนจะปล่อยเราไปเรียนแล้วทุกวันนี้พวกคุณครูยังมาแวะเวียนถามเราอยู่ทุกวันว่าเลิกคิดเรื่องความฝันนี้ยังจนตอนนี้เราต้องเดินเลี่ยงครูไม่ออกจากห้องเรียนเลยมันอึดอัดน่ะโดนดูถูกโดนเหยียบย่ำโดนย่ำยีความฝันแบบนี้เราคือผู้ถูกกระทำครูคือผู้กระทำผู้กระทำไม่มีวันเข้าใจผู้ถูกกระทำหนรอกถ้าไม่ลองมาเจอด้วยตัวเอง