เคยมั้ย กับความรักที่พยายามทุกอย่างเพื่อแลกมาด้วยเวลาเพียง5นาทีเพื่อให้ได้อยู่กับคนที่เรารัก

มันเป็นเรื่องเมื่อสมัยตอนผมพึ่งย้ายเข้าไปเรียน ปวช.1 ของวิทยาลัยแห่งหนึ่งทางภาคใต้  ผมเป็นคนซื่อๆเนิ๊ดๆไม่ค่อยสนใจอะไรสักเท่าไหร่ ผมเรียนสาขาคอมพิวเตอร์กราฟิก เรียนมาได้สักพักวันนั้นไปเรียนวิชาคอมแต่ห้องข้างๆมันกันด้วยกระจกผมเลยมองข้ามไปอีกห้องกฌเป็นห้องของรุ่นพี่สาขาเดียวกันที่เรียนอยู่ผมเหลือบไปเห็นรุ่นพี่คนนึง เห็บปั๊บแบบรู้สึกใจเต้นแปลกๆ 55+ เหมือนรักแรกพบหลังจากกลับมาถึงบ้านก็รีบค้นหาในFacebookจากเฟสเพื่อนเขาบ้างละกว่าจะเจอเล่นเอาเหนื่อย ยิ่งส่องเฟสยิ่งใช่เลยนี่มันแม่ของลูกชัดๆ ก็ตัดสินใจอยู่น๊านนานกว่าจะกล้าทักเฟสไป คำแรกที่ทักไปรู้สึกจะเป็นหวัดดีคับป้ามั้ง ยิ่งคุยยิ่งรู้สึกใช่เลยคุยยังไงก็ไม่เบื่ออ ตอนนั้นก็คิดนะว่าพี่เขาสวยมากก คนมาคอมเม้นใต้รูปที่เขาลงกันเต๊มไอเด็กกระจอกอย่างเราจะมีสิทธิหรอ ดูหน้าตัวเองในกระจกทีไรแมร่งงอยากเกิดใหม่ เวลาผ่านไปได้สักพัก วันนั้นช่วงเทศกาลอะไรผมก็จำไม่ได้ผมไปกินเหล้ากับเพื่อน อยู่ดีๆใจมันก็นึกถึงแต่เขาผมเลยทักเฟสไปคุยกับได้สักแปบ ก็อะไหนๆก็ไหนๆละ เอาวะบอกไปให้รู้แล้วรู้รอด  ผมเลยพิมบอกไปว่ารักพี่เขานะ แต่เธอกลับตอบมาแบบผมนี่ไปไหนไม่ถูกเลย "เมาแล้วนะนั่นไปนอนได้แล้วไป" ความมั่นใจหดหายไปหมดอ้อนวอนอยากจะคบกับเขาสุดท้ายก็ไปไม่รอดด ขอเบอร์พี่เขาอยู่เกือบเดือนก็ไม่ได้
ต้องมานั่งแห้วน้ำตาแทบไหล แต่ผมก็ยังรักพี่เขานะไม่รู้ทำไมเจอหน้ากันใจก็สั่นแล้วขนาดไม่ได้คุยอะไรกันมากมายยังรักขนาดนี้ หลังจากวันนั้นผมก็ไม่หยุดพยายามทักไปคุยหยอกล้อกันนุ่นนี่นั่นคุยกันไปได้สักพัก ผมก็ไม่ได้ทักไปหาเขาพอมารู้อีกที แต่นแต้นนนนน พี่เขามีแฟนใหม่แล้ววผมพึ่งมารู้ว่าเขากลับไปคบกับแฟนเก่าเขาน้ำตาแทบไหลทำไมไปง่ายขนาดน๊านนนน แต่เอาวะกุไม่สนยังทักไปคุยด้วยอยู่ตลอดเวลาจนผมขึ้นปวช.2 ตอนนั้นก็เริ่มรู้สึกอยากทำตัวเองให้ดีขึ้นละ มาวันนึงผมทักไปหาพี่เขาแต่แฟนเขาตอบมาให้แทนว่า "ไม่ต้องทักมาแล้วนะพี่เขาไม่อยากคุยด้วย" ผมนี่แบบโอ้ๆๆๆๆๆเจ็บจี้ดเป็นรอบที่2อะไรวะเนี่ยชีวิตกรู!!! หลังจากนั้นตอนผมไปวิทยาลัยเจอพี่เขาผมก็ไม่เคยมองหน้าเขาอีกเลย ต้องบอกไว้ก่อนว่าตลอดเวลาเป็นปีผมไม่เคยกล้าทักเขาต่อหน้าเลยเจอหน้าทีไรจุกพูดไม่ออกเอาแต่ยิ้มหน้าบานทุกที หลังๆผมทำหน้าเฉยๆพี่เขาก็สงสัยมั้ง เลยทักมาหาผมก็เป็นไรๆ 555+ ในที่สุดก็เข้าใจกันได้พี่เขาไม่อยู่ตอนนั้นแฟนเขาตอบเฟสผมมาแล้วลบแชทพี่เขาเลยไม่รู้แหม ไอตัวแสบ หลังจากนั้นเราก็คุยกันมาเรื่อยๆยิ่วคุยยิ่งสนิทผมก็หันมาดูแลตัวเอง เวลาพี่เค้าลงรูปใหม่ทีไรผมชอบเอาหน้าตัวเองไปส่องกระจกบอกดีพอจะเดินคู่เขายังวะ แต่หลังจากนั้นได้ไม่นานผมประสบอุบัติเหตุรถชนเข้าโรงพยาบาล แต่ก็ไม่เป็นไรมากขาเดินไม่ได้  พี่เขาก็รีบทักเฟสมาอย่างไวใจผมนี่ปรี๊ดขึ้นมาทันที555+ แต่แล้วแฟนเขาก็แอดเฟสผมมาหลังๆเขาคงรู้สึกตัวละมั้งว่าเราคุยกันเยอะสนิทกันมากไป แต่ก็แค่ในเฟสมั้ง55+เจอตัวจิงผมก็ไม่เคยพูดกับพี่เขาสักคำ ผมพักรักษาตัวอยู่เกือบเดือนก็ไปวิทยาลัยผ่านร้ัวเข้าไปปั้บคนแรกที่ผมเจอคือพี่เขาเดินสวนกันแล้วส่งยิ้มให้กันง่อวววใจสั่นไปเดะ แต่ข่าวร้ายผมลืมนึกไปนี่มันปลายเทอมแล้วตอนนี้ผมก็อยู่ปวช2 เทอม2 เวลาเกือบ2ปีผมไม่เคยเอิ่ยทักพี่เขาต่อหน้าสักครั้งไม่เคยพูดไม่เคยทำอะไรสักอย่างนอกจากคุยเฟส ผมเลยตัดสินใจวันต่อมาเจอพี่เขาผมก็ทัก555+ทักแล้วก็เดินผ่านจุกนึกคำพูดไม่ออก หลังจากนั้นผมก็คุยกับพี่เขาไปจนช่วงเดือนสุดท้ายตลอดเวลาช่วงนั้นต่างคนต่างเข้าใจกันมากๆผมคิดในใจนี่ถ้าเป็นแฟนกันคงกลายเป็นคู่ที่รู้ใจสุดๆๆ จนมาช่วงสัปดาสุดท้าย ผมอยากถ่ายรูปคู่กับพี่เขามากเพราะผมไม่เหลือไรไว้เป็นความทรงจำเลยถ้าพี่เขาจบไป ผมไปนั่งรอเขาหน้าห้องทุกวันแต่พอพี่เขาเรียนเสจเดินออกมาผมก็เอาแต่ยิ้มไม่กล้าขอรอจนหลับก็มี สุดท้ายผมก็ไม่มีรูปคู่ เศร้าาาาา มาอีกวันพี่เขาทะเลาะกับแฟนหนักที่จิงก็ทะเลาะกันมาตลอดเพราะแฟนเขาเป็นคนชอบระแวง สุดท้ายเขาก็เลิกกัน ในใจนี่ผมดีใจแทบปิดซอยเลี้ยงง เอาวะไหนๆก็จะจบแล้วอยากรู้จิงๆว่าพี่เขารักผมบ้างรึเปล่าแต่ตอนนั้นไม่กล้าขอเป็นแฟนเลยเพราะผมกลัวทำได้ไม่ดีพอ เลยรวบรวมความกล้าพิมถามไปในเฟสอีกนั่นแหละ55+ คราวนี้คำตอบที่ได้ "ที่ผ่านมายังไม่รู้อีกหรอ"  ง่อวววววววววววววววววววววว ในที่สุดความพยายามตลอดเกือบ2ปีก็สำเร็จในที่สุดพี่เขาก็ยอมตกลงบอกรักผมสักที โอยยยยย เดะค่อยมาต่อเหนื่อยยย ยังอีกยาวไกล