บางทีเราก็อาจจะไม่เหมาะที่จะมีความรัก

คือตามหัวข้อเลยนะคะ คือตอนตอนนี้เราโสดมาได้ 2 ปี จะเข้า 3 ปีแล้ว ช่วงแรกๆเรามีคนคุยเยอะนะ แบบมีเข้ามาตลอดแบบว่าเลิกกับคนนี้ปุ๊ปก็จะมีคนคุยใหม่ปั๊ป แต่ไม่ว่าเราจะคุยกับใครเราก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่ เราเลยเลิกคุยเพราะคุยไปก็ไม่มีความสุข  (คือเราเป็นคนที่คุยกับใครไม่ได้ถ้าเราไม่ได้ชอบ มีใครเป็นแบบเราบ้างไหม หรือเราเป็นคนเดียว555) กับคนล่าสุดที่เราคุยและได้คบกันเราก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่ เราเลยหายจากเขาไปแบบไม่บอกเขาสักคำ คือตีตัวออกห่างเรื่อยๆ อ้างว่าเรียนไม่มีเวลาว่างบ้าง และก็ไม่โทรหาไม่ตอบแชท และเราก็เงียบจากเขาไม่ติดต่อกันเลย ผ่านมาได้ไม่นานมากหลังจากที่เราเลิกกับคนนั้น (เราถือว่าการที่เราหายไปคือการบอกเลิกนะ และเราว่าเขาคนนั้นก็น่าจะรู้ความหมายของมัน) เราก็ได้เจอผู้ชายคนหนึ่งในโรงเรียนเดียวกัน และเราคิดว่าเราชอบเขาเราก็พยายามแสดงออกให้เขารู้ว่าเราชอบ  โดยการยิ้มให้เขาเวลาเจอ ไลค์ตัสเขาบ้าง ทักไปคุยบ้างเขาก็ตอบตาม) เราเลยให้เพื่อนเป็นคนไปบอกว่าเราชอบเขา แต่เขาก็ปฏิเสธเรา ที่จริงเราก้พอจะรู้แล้วละว่าเขาไม่ชอบเพราะเขาก็แสดงออกชัดเจน เราเลยถอดใจเลิกพยายาม  ทำใจอยู่นานมาก จนไปเจอคนใหม่อีกที่เรารู้สึกว่า ชอกอีก เราก็โดนเทเหมือนเดิม และคนต่อมาเรื่อยๆเราก็โดนเทบ้างปฏิเสธเราบ้าง บางคนก็เข้ามาทำให้เรารู้สึกและก้หายไปจากเรา จนตอนนี้เราไม่กล้าคิดที่จะรักหรือชอบใคร เพราะกลัวว่าจะเจอเหมือนที่ผ่านๆมา เพราะรักใครก็มีแต่โดนเท จนบางทีเราคิดว่ากรรมที่เราเคยทำไว้ตอนนั้นตามสนอง มันเหมือนกับ คนที่ใช่ก็ไม่รักคนที่รักก็ไม่ใช่ เราเลยหยุดที่จะเดินเข้าไปหาความรัก ส่วนมากก็อยู่แต่กับเพื่อนและเรียนไปวันๆ จนเราคิดว่าชิวิตนี้เราอาจจะไม่มีความรักเลยก็ได้ และเราจะมีความรู้สึกแวบหนึ่งเข้ามาตอนอยู่คนเดียวหรือทะเลาะกับครอบครัว เราแค่รู้สึกว่าอยากมีคนที่คอยอยู่ข้างๆเราตอนเราทุกข์ใจ (ที่จริงเราก้อยากมีนะ แต่ไม่อยากมีเหมือนแบบที่เคยคุยมา เราอยากมีคนที่คอยอยู่ข้างเราเวลาทุกข์ และคนที่จริงใจ แต่ก็ดุเหมือนจะไม่มีแวว)    

ยังไงใครที่เข้ามาอ่านกระทู้นี้ ก็ช่วยบอกหน่อยนะ ว่าเรายังพอที่จะมีความรักหรือคนที่จะจริงจังกับเรามันจะมีอยู่ไหม หรือไม่มีทางเลย