สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเรา ที่ดูจะจริงจังอาจจะเขียนเล่าแปลกๆ วนไปวนมา แต่อยากระบายค่า ขอบคุณนะคะที่คิดจะเริ่มต้นอ่าน ขอให้อ่านจนจบนะคะ
...เราสงสัยตัวเองว่า เรายังปกติอยู่มั๊ย หรือมันเป็นอุปาทานหมู่ การคิดไปเอง หรือกลไกการปกป้องตัวเองแบบdefense mechanism เพื่อให้ตัวเองรู้สึกดีเท่านั้น กับการจะบอกว่า "ตัวเองเป็นโรคซึมเศร้า ไม่ใช่โรคขี้เกียจ โรคไม่เอาไหน ที่มันไม่ใช่โรคมันคือสันดานที่แก้ยาก แทนกันแน่
จะขอเล่าคร่าวๆนะคะ
...เริ่มตั้งแต่มัธยมปลาย ม.4 เราเป็นคนจริงจังกับเรื่องเรียนมาก เรียนได้อันดับหนึ่งของห้องมาตั้งแต่ม.ต้น จนม.5-6 เริ่มแผ่วๆ เราไม่ได้เรียนอย่างเดียวเหมือนม.4แล้ว เราลงมาทำงานกิจกรรมด้านสภานักเรียน เราสนุกกับมัน ได้เรียนรู้ในหลายๆเรื่อง แต่ถึงเรื่องเรียนจะแผ่วๆ ก็ยังไม่ตกอันดับสิบ จนเทอมสุดท้ายม.6 เราได้3.00กว่าๆเอง(จากคนที่ได้3.8+) ถามว่าเสียใจมั๊ย มีเฟลบ้าง แต่ได้ประสบการณ์ทำงานมาด้วย portfolio นี่มีแต่กิจกรรมอบรมงาน ไม่มีแข่งเรื่องเรียนเลย แล้วช่วงม.6 เราต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย เราไปสอบเกือบทุกที่ ที่เพื่อนไป ไม่ได้ตามเพื่อนนะคะ แต่เราเหมือนมีที่1ค้ำคออ่า ถ้าไม่ได้สักที่ติดไว้ มันจะกดดันมาก (ถึงตอนนี้รู้ซึ้งเลย) เราไม่เคยอ่านหนังสือจริงจังเลยค่า อ่านผ่านๆ อ่านไม่จบด้วย สอบทีก็คิดมั่วๆตอบๆไป แต่ด้วยอะไรก็ไม่รู้ ติดอีก สอบตรงเราสอบเยอะหลายที่ค่า ติดเกือบทุกที่ วิศวะค่า เราสอบแต่วิศวะ แต่ไม่ติดหมอ(อันนี้เฟลค่า แต่ไม่มาก เพราะไม่ทุ่มเท) อะไรที่เราไม่ทุ่มเทเราจะไม่เสียใจกับมันมากค่า จนมาถึงช่วงใกล้ๆแอดมิชชั่น เรากลัวการเข้ามหาลัย เพราะเราคิดว่าเราไม่เก่งค่ะ คนอื่นเก่งกว่าหลายเท่า เกรดที่ได้มา จากความขยันทั้งนั้นไม่ใช่สมองเราเลย เพื่อนในห้องเก่งกว่าเราซะอีก เราเลยกลัวที่จะเรียนวิศวะ + มานั่งทบทวนว่าตอนสอบเราไม่แตะฟิสิกส์เลย ทั้งๆที่ม.4ชอบวิชานี้มาก(ชอบหมดเพราะเรียนสนุกรู้เรื่องเกรดดี) ม.5-6 เริ่มเกลียดเพราะไม่ตั้งใจ โจทย์ไม่ทำไม่อ่าน เลยพาลไม่ชอบ สอบตรงทุกที่เราอ่านแต่เคมี เพราะเรียนเข้าใจ ทั้งชีวิตม.6 ตั้งใจอ่านเคมีวิชาเดียวอ่ะ ที่ไปสอบแอดมิชชัน(เราสละวิศวะทุกที่) คะแนนแอดมิชชั่นก็โอเคค่ากลางๆ เลยไม่ค่อยเครียด เหมือนโชคช่วยอีกแหละ เรารู้สึกแบบนี้ เมื่อถึงเวลาต้องยื่น *คิดอันดับแรกเลย ชื่อมหาลัย ชื่อคณะ เราไม่เคยถามตัวเองจริงๆว่าต้องการอะไร ชอบทำอะไร เราดูแค่ว่าเราถนัดวิชาอะไรก็ลงอันนั้น (ตอนนี้อยากไปด้าน ภาษา นิเทศเลยล่ะ) พอได้เข้ามาเรียน เราได้อันดับ1ค่า ตอนแอดก็ไม่เครียดเพราะคะแนนมัน60-70% แล้ว >>>> การเข้ามหาลัยของเรามันดูไม่พยายาม ไม่เต็มที่ ไม่จริงจังเหมือนคนอื่นๆเลย ตอนแอดได้ที่1 เราดีใจไม่สุดอ่ะ แค่โล่งเฉยๆ ไม่รู้ทำไม<<<< ใครก็ชมว่าเก่งจังได้ม.นี้ คณะนี้ - - อือๆไป เราไม่เห็นดีใจเลย พอได้เข้ามาเรียน
โคตะระยาก ยากที่ว่าคือ เรื่องที่ต้องเรียนเยอะมากกกก เรียนกันตายไปข้างนึง แต่เราคิดตลอดว่า มันไม่เกินความขยันความเพียรหรอก ถ้าตั้งใจเรียน ตั้งใจฟังอาจารย์ อ่าน หนังสือเยอะๆ มันก็ผ่านได้ เกรดเทอมแรกออกมา หมาเต็มTT ร้องไห้แทบบ้าอ่ะ แบบเสียใจสุดชีวิต ทั้งๆที่อ่าน ที่อัดเสียงอ.มาฟังมาโน้ต แต่ข้อบกพร่องเราคือ ทำแบบฝึกน้อย เจอโจทย์รู้ว่าเรื่องอะไร แต่แก้ปัญหาไม่ได้ เฟลค่า เกรดนี่ เศษๆมาก เริ่มท้อแล้ว แต่ยังคิดจะสู้ต่อค่า วางแผนอ่านหนังสือใหม่ (ข้อเสียเราเป็นคนวางแผนดีค่ะ แต่แผนพังทุกรอบ) เทอม2 มีปลามาตัวนึงค่า อือหือออ ร้องไห้เป็นสายเลือด เหมือนชีวิตจมดิ่งเลย เกรดล่วงจนแตะเส้นตาย ผลมันก็มาจากการกระทำเราอีกแหละ ไม่อ่าน ไม่ทำ (ไม่ใช่คนเที่ยวนะคะ แต่เป็นคนชอบนอน อ่านนิยาย ขี้เกียจ ชอบมาอ่านวันสุดท้ายแล้วมันทันมั๊ยล่ะ รู้ข้อเสียตัวเอง รู้วิธีแก้ แต่แก้ไม่ได้>>>โคตะระเป็นมนุษย์ที่แย่) เพื่อนในภาคก็ซิ่วกันเยอะค่ะ เพราะมันเรียนหนักเมื่อปีสูงๆ เราก็ยังไม่ซิ่วอีก เพราะคิดว่าจะทำได้ ตั้งใจใหม่ และที่สำคัญ ไม่อยากเสียเวลา ไม่รู้จะไปต่อไหน เพราะคะแนนที่มีมาสายนี้เฉพาะเลย ใจตอนนั้นอยากไปวารสารมากค่า TT จนตอนนี้ปี2เทอม2 จมดิ่งของแท้ค่า เกิดอาการห่าอะไรไม่รู้ ไม่อ่าน ไม่ทำ (เหมือนมีภูมิคุ้มกันเรื่องความล้มเหลว)นั่งคิดวนเวียนอยู่กับตัวเอง คิดอะไรสักอย่าง มันคิดไม่ออก เหมือนหาจุดปลดล็อกตัวเองไม่เจอ (มิทเทอมตั้งใจอ่านมาก(บางวิชา)เราชอบอ่านวิชาที่อาจารย์สอนสนุกรู้เรื่อง แต่ไฟนอลเราไม่อ่านเลย เหมือนไม่มีแรงใจอะไรให้อ่าน จะว่าเราขี้เกียจโคตะระขั้นสูงสุดก็ได้นะ ไม่เอาไหนขั้นสูงสุด แล้วไงไปสอบแบบหัวโล่งๆ มหาลัยนะไม่ใช่มัธยมที่คะแนนเก็บบาน นี่50/50 มิดเทอมทำมาดีมาก ไฟนอลเราทิ้งหมดทุกวิชา ไม่อ่านไม่ทำ วิชาที่ชอบจะเก็บเอ อ่านไปได้2บท อยู่ๆอารมณ์เราก็เปลี่ยนเราวางเลย ไม่ไหวแล้ว ไม่อยากทำมัน อยากนั่งเฉยๆ อยากนิ่งๆ ลอยๆ เพื่อนเค้าอ่านเค้าติวกันเราไม่ทำอะไรเลย นอกจากนั่งคิดว่า เรามันแย่ ไม่เอาไหน นั่งร้องไห้กับการกระทำตัวเอง ทำให้พ่อแม่เสียใจ เสียเงินเสียเวลา ตอนนี้อารมณ์มันตื้อๆแบบชั่วโมงต่อไปยังไม่รู้เลยว่าจะทำอะไร คิดอนาคตไม่ออก นั่งฟังเพลงไปวันๆ อยู่ในอารมณ์เพลง นั่งเฉยๆ นอนเยอะมาก(ไม่ง่วงนะ แต่ไม่อยากคิดอยากพักเงียบๆ แบบความคิดหายไปสักพัก) กินเยอะมากช่วง 1-2 สัปดาห์นี้ กินแบบทุกๆชั่วโมง กินจนปวดท้องก็ยังยัด เครียดแล้วกิน เราชอบทำร้ายตัวเองนะ ตบหน้าตัวเองบ่อยมาก ต่อยกำแพงมือแตกก็มี คือมันเกลียดตัวเองที่มันดึงกลับมาไม่ได้สักที มันหงุดหงิดมันเครียด มันเบื่อหน่าย เรารู้ทุกการกระทำของตัวเองนะว่าทำแบบนี้มันตลก ปัญญาอ่อน แต่มันเหมือนมีสองคนในร่างนึงอ่ะ เหมือนมีความคิดทางสมอง กับความคิดจากความรู้สึก ซึ่งเราชอบเข้าไปอยู่ในวังวนความรู้สึกตัวเอง ทำอะไรตามความรู้สึก จะเดินจะกิน ตามความรู้สึก เฉื่อยๆ รู้ตัวนะ แต่ดึงกลับไม่ได้อ่ะ เราเครียดนะยิ่งมาสอบอีก ยิ่งไปใหญ่เลย ร้องไห้บ่อยมาก ตลอดเวลาที่เข้ามหาลัยมา ทุกๆสัปดาห์ต้องมีมานั่งร้องไห้ที่ดาดฟ้าตลอด เรื่องอะไรบางทีก็ไม่รู้ รู้แค่อยากร้องไห้ (ชอบคิดเรื่องความตายนะ แต่ไม่กล้า แค่คิดภาพแล้วภาพหลังจากนั้นคือ หน้าพ่อกับแม่ที่ร้องไห้นั่นแหละ) สรุปๆนะ เราดูเล่าเยอะเนอะ ตอนนี้เราปล่อยหมดเลย เรื่องเรียน เรื่องชีวิตที่อนาคตจะไปทางไหนต่อ มาปล่อยตอนปี2เทอม2 ที่ยังสอบอยู่ขณะนี้ มันโคตรแย่เลย เรารู้นะว่าผลตามมาเป็นไง แต่ไม่ทำ ไม่อะไรเลย นึกไม่ออกว่าชั่วโมงต่อไปควรทำอะไร แรงจูงใจแรงผลัก เราไม่มีเลย(พ่อแม่เราดีมาก ท่านให้กำลังใจตลอด รักเรามาก ท่านยอมทุกอย่างเลย) ตรงนี้เราเครียด เราเสียใจกับตัวเองที่เป็นแบบนี้ มันล้มเหลวแล้วล่ะ เราไม่อยากได้กำลังใจจากใครแล้ว คำว่าสู้ๆมันเหมือนเข็มทิ่มเราเลย เพราะเราทำไม่ได้ เสียใจและผิดหวังแทนคนที่ให้กำลังใจอ่า ****เราอยู่ในความคิดไหนเราบอกไม่ถูก(ไม่รู้ตัวเอง คนอื่นจะรู้กับเรามั๊ย) รู้แต่ว่าอยากพอ อยากหายไป หายไปแบบไม่มีใครเสียใจ ไม่มีใครรู้สึก ไม่มีผลหลังจากนี้ เรารู้ข้อดี ข้อเสียตัวเองทุกอย่าง แต่แก้ไม่ได้ ไม่น่าเชื่อว่าจะมาถึงจุดนี้ จุดสูญญากาศของตัวเอง *** หมดอาลัยตายอยากไปหมด เบื่ออออออ หมดแล้วความกลัวกับเอฟ เฉยๆกับมันไปซะงั้น แต่ที่เครียดเพราะพ่อกับแม่ท่านเสียใจอยู่ เรา
โคตรแย่เลย ทำเค้าเสียใจมาก ไม่อยากให้เค้ามีลูกแบบเราเลย จากที่เคยภูมิใจตอนนี้ไม่เหลืออะไรแล้ว ไม่เหลือแล้วววว ....
ขอบคุณนะคะที่อ่านชีวิตบ้าๆบอๆของเรา
....ที่บ้านบอกให้ดรอปค่ะ ไปพักทำสิ่งที่อยากทำ1ปี ไปเรียนรู้ชีวิตจริง ไปหาแรงผลัก
(เราเป็นคนชอบคิดวางแผนค่า วางแพลนไว้เยอะ ถ้ามีอันไหนพังจะพังหมดค่า เราเป็นคนที่ไม่รู้ว่าชอบอะไรจริงๆ ตอนนี้อยากทำงานหาเงิน(แค่ปี2ยังไม่รอด) อยากเรียนรู้ อยากเรียนภาษา อยากผจญภัยข้างนอกไม่ใช่แค่นั่งทนกับอะไรที่เราไม่ชอบ อยากมีเงินทำธุรกิจ คือที่บ้านไม่ได้รวยค่าการจะเริ่มอะไรใหม่ จะทิ้งอะไรไปมันยากเพราะเงินมันเป็นปัจจัย มันอึดอัดเวลาเค้าส่งเงินมาให้เราเรียนเรากิน เราอยากเรียนด้วยเงินตัวเอง อยากทำนู้นนี่เต็มไปหมด (ก็ตั้งใจเรียนสิ) นั่นแหละค่ะพูดง่าย แต่ทำยาก สันดานเราเองแหละ เฮ้ออออ
ล้มเหลวค่าคนอย่างเรา ตอนที่พิมพ์ระบายนี่ ก็ยังเป็นคนฟุ้งซ่านเพ้อๆ วนๆไปค่า
....ด่าได้ค่ะ เตือนสติก็ยังดีค่า ส่วนกำลังใจเราเจอมาทุกรูปแบบแล้วค่า บางทีกำลังใจก็มาตัดทอนใจเราเหมือนกันนะ "ทุกๆอย่างมันอยู่ที่ตัวเราทั้งนั้นค่า เราไม่ชอบขอพรจากใครถ้าทำไม่เต็มที่กับมันจริงๆ" แต่ตอนนี้ก้าวไม่ออกค่า เบื่อหน่ายชีวิตสุดๆ
สมองโล่งงนึกไม่ออก TT เสียใจกับตัวเองค่ะ
พยายามจะเป็นโรคซึมเศร้า
...เราสงสัยตัวเองว่า เรายังปกติอยู่มั๊ย หรือมันเป็นอุปาทานหมู่ การคิดไปเอง หรือกลไกการปกป้องตัวเองแบบdefense mechanism เพื่อให้ตัวเองรู้สึกดีเท่านั้น กับการจะบอกว่า "ตัวเองเป็นโรคซึมเศร้า ไม่ใช่โรคขี้เกียจ โรคไม่เอาไหน ที่มันไม่ใช่โรคมันคือสันดานที่แก้ยาก แทนกันแน่
จะขอเล่าคร่าวๆนะคะ
...เริ่มตั้งแต่มัธยมปลาย ม.4 เราเป็นคนจริงจังกับเรื่องเรียนมาก เรียนได้อันดับหนึ่งของห้องมาตั้งแต่ม.ต้น จนม.5-6 เริ่มแผ่วๆ เราไม่ได้เรียนอย่างเดียวเหมือนม.4แล้ว เราลงมาทำงานกิจกรรมด้านสภานักเรียน เราสนุกกับมัน ได้เรียนรู้ในหลายๆเรื่อง แต่ถึงเรื่องเรียนจะแผ่วๆ ก็ยังไม่ตกอันดับสิบ จนเทอมสุดท้ายม.6 เราได้3.00กว่าๆเอง(จากคนที่ได้3.8+) ถามว่าเสียใจมั๊ย มีเฟลบ้าง แต่ได้ประสบการณ์ทำงานมาด้วย portfolio นี่มีแต่กิจกรรมอบรมงาน ไม่มีแข่งเรื่องเรียนเลย แล้วช่วงม.6 เราต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย เราไปสอบเกือบทุกที่ ที่เพื่อนไป ไม่ได้ตามเพื่อนนะคะ แต่เราเหมือนมีที่1ค้ำคออ่า ถ้าไม่ได้สักที่ติดไว้ มันจะกดดันมาก (ถึงตอนนี้รู้ซึ้งเลย) เราไม่เคยอ่านหนังสือจริงจังเลยค่า อ่านผ่านๆ อ่านไม่จบด้วย สอบทีก็คิดมั่วๆตอบๆไป แต่ด้วยอะไรก็ไม่รู้ ติดอีก สอบตรงเราสอบเยอะหลายที่ค่า ติดเกือบทุกที่ วิศวะค่า เราสอบแต่วิศวะ แต่ไม่ติดหมอ(อันนี้เฟลค่า แต่ไม่มาก เพราะไม่ทุ่มเท) อะไรที่เราไม่ทุ่มเทเราจะไม่เสียใจกับมันมากค่า จนมาถึงช่วงใกล้ๆแอดมิชชั่น เรากลัวการเข้ามหาลัย เพราะเราคิดว่าเราไม่เก่งค่ะ คนอื่นเก่งกว่าหลายเท่า เกรดที่ได้มา จากความขยันทั้งนั้นไม่ใช่สมองเราเลย เพื่อนในห้องเก่งกว่าเราซะอีก เราเลยกลัวที่จะเรียนวิศวะ + มานั่งทบทวนว่าตอนสอบเราไม่แตะฟิสิกส์เลย ทั้งๆที่ม.4ชอบวิชานี้มาก(ชอบหมดเพราะเรียนสนุกรู้เรื่องเกรดดี) ม.5-6 เริ่มเกลียดเพราะไม่ตั้งใจ โจทย์ไม่ทำไม่อ่าน เลยพาลไม่ชอบ สอบตรงทุกที่เราอ่านแต่เคมี เพราะเรียนเข้าใจ ทั้งชีวิตม.6 ตั้งใจอ่านเคมีวิชาเดียวอ่ะ ที่ไปสอบแอดมิชชัน(เราสละวิศวะทุกที่) คะแนนแอดมิชชั่นก็โอเคค่ากลางๆ เลยไม่ค่อยเครียด เหมือนโชคช่วยอีกแหละ เรารู้สึกแบบนี้ เมื่อถึงเวลาต้องยื่น *คิดอันดับแรกเลย ชื่อมหาลัย ชื่อคณะ เราไม่เคยถามตัวเองจริงๆว่าต้องการอะไร ชอบทำอะไร เราดูแค่ว่าเราถนัดวิชาอะไรก็ลงอันนั้น (ตอนนี้อยากไปด้าน ภาษา นิเทศเลยล่ะ) พอได้เข้ามาเรียน เราได้อันดับ1ค่า ตอนแอดก็ไม่เครียดเพราะคะแนนมัน60-70% แล้ว >>>> การเข้ามหาลัยของเรามันดูไม่พยายาม ไม่เต็มที่ ไม่จริงจังเหมือนคนอื่นๆเลย ตอนแอดได้ที่1 เราดีใจไม่สุดอ่ะ แค่โล่งเฉยๆ ไม่รู้ทำไม<<<< ใครก็ชมว่าเก่งจังได้ม.นี้ คณะนี้ - - อือๆไป เราไม่เห็นดีใจเลย พอได้เข้ามาเรียน
ขอบคุณนะคะที่อ่านชีวิตบ้าๆบอๆของเรา
....ที่บ้านบอกให้ดรอปค่ะ ไปพักทำสิ่งที่อยากทำ1ปี ไปเรียนรู้ชีวิตจริง ไปหาแรงผลัก
(เราเป็นคนชอบคิดวางแผนค่า วางแพลนไว้เยอะ ถ้ามีอันไหนพังจะพังหมดค่า เราเป็นคนที่ไม่รู้ว่าชอบอะไรจริงๆ ตอนนี้อยากทำงานหาเงิน(แค่ปี2ยังไม่รอด) อยากเรียนรู้ อยากเรียนภาษา อยากผจญภัยข้างนอกไม่ใช่แค่นั่งทนกับอะไรที่เราไม่ชอบ อยากมีเงินทำธุรกิจ คือที่บ้านไม่ได้รวยค่าการจะเริ่มอะไรใหม่ จะทิ้งอะไรไปมันยากเพราะเงินมันเป็นปัจจัย มันอึดอัดเวลาเค้าส่งเงินมาให้เราเรียนเรากิน เราอยากเรียนด้วยเงินตัวเอง อยากทำนู้นนี่เต็มไปหมด (ก็ตั้งใจเรียนสิ) นั่นแหละค่ะพูดง่าย แต่ทำยาก สันดานเราเองแหละ เฮ้ออออ
ล้มเหลวค่าคนอย่างเรา ตอนที่พิมพ์ระบายนี่ ก็ยังเป็นคนฟุ้งซ่านเพ้อๆ วนๆไปค่า
....ด่าได้ค่ะ เตือนสติก็ยังดีค่า ส่วนกำลังใจเราเจอมาทุกรูปแบบแล้วค่า บางทีกำลังใจก็มาตัดทอนใจเราเหมือนกันนะ "ทุกๆอย่างมันอยู่ที่ตัวเราทั้งนั้นค่า เราไม่ชอบขอพรจากใครถ้าทำไม่เต็มที่กับมันจริงๆ" แต่ตอนนี้ก้าวไม่ออกค่า เบื่อหน่ายชีวิตสุดๆ
สมองโล่งงนึกไม่ออก TT เสียใจกับตัวเองค่ะ